Συναρμογες και συναφειες ...

Πως να ξεχασω - Ελλη Πασπαλα

Ανέμελα περιφέρεσαι

Ανέμελα περιφέρεσαι στην καρδιά μου
κι έχεις επιτάξει και την πιο μικρή μου φωνή.
Και δεν είναι που δεν προσπάθησα να τραβηχτώ:
περπάτησα όλα τα σοκάκια να σε σκορπίσω,
ποτίστηκα όλη τη βροχή να σε σαπίσω –
αλλά πάντα καταποντίζεται κάθε απελπισμένη πρόφαση
και χαμογελάς μέσα στη μνήμη μου ανεύθυνα∙ 

και σε ζητώ
με πιο πολλή ταπείνωση, με πιο πολλή λαχτάρα.

Θεοδώρα Ντάκου
Από τη συλλογή Η ηλικία του πανικού (1984)

Μέχρι να σε ξαναδώ

Μέχρι να σε ξαναδώ

δε θα μπορώ ν' ακούω μουσική

μήπως γλιστρήσει ο ήχος σου απ' την καρδιά μου.

Δε θα γυρνώ στους δρόμους

γιατί θα θέλω να σε συναντήσω

μέσα σ' όλα τα μάτια που περνούν.

Μέχρι να σε ξαναδώ, κάθε βράδυ

θα έχω την επέτειο των χεριών σου

την ίδια ώρα, την ίδια ακριβώς

– πίκρα μου και χαρά μου, πόσα χρόνια

σκαρώνεις ιστορίες πριν να κοιμηθείς.

Κι όταν σε ξαναδώ, 

θα ψάχνω μέσα στις κινήσεις σου

μήπως και τάχα ξέρεις για τον πόνο μου.

Μέσα στ' ανίδεο χαμόγελό σου

όλος ο κόσμος αναδεύεται∙

ούτε σαράντα χρόνια να το κυνηγώ

δε θα μπορώ να βρω το μερτικό μου.

Τ' ονειρο ειναι μια φωτια - Βασιλης Σκουλας

Θεοδώρα Ντακου

Συννεφα, ... χρωματα, ... Εσυ

Οτι δεν ελησμονησες ποτέ δε σε ξεχνα...

Χρωματα - Γιαννης Νανοπουλος

Τα χρωματα - Εκεινος κι Εκεινος

κι εγω ...

Σαν αερικο - Γιαννης Νανοπουλος

Ενα παιδι μετραει τ' αστρα

Πού είσαι τώρα;
Είσαι κάπου;
Ή χάθηκες στα σκοτεινά περιβόλια
που σε κατάπιναν από παιδί;
Στα απόκοσμα ξωκλήσια που σε κατασκόπευε
η μάγισσα μάνα σου;
Ή μήπως ενσωματώθηκες στις μαγικές σελίδες
του Λουντέμη σου; [...]
Ο κόσμος όλος φλέγεται
κι οι στράτες αποκάμουν
Κι εμένα
Εμένα μου έλαχε
Να ζω πικρά
Στης φαντασίας σου τις παρυφές
Μην και ο άδικος κόσμος δεν μπορέσει
Μην και το απόλυτα σκληρό δεν καταφέρει
Στο χώμα που περπάτησες
Να σβήσει τα χνάρια
Να βάλει τέλος σε μια πορεία οδύνη
Τώρα όλα περάσαν
Οι μνήμες καβαλικεύουν τον υγρό καιρό
Και τα μισόκλειστα μάτια
σε ταξιδεύουν στα παραμύθια που με χαράμισες

ΤΑΣ ΣΟΣ

Trying hard ...

Fado Perdicao - Cristina Branco

(μτφρ.τιτλου: Ολεθρια μοιρα...)

Preguntas Hermosas

(A "pas de deux" of poetry)

Poema X
We have lost even this twilight...
(Pablo Neruda)

Under the harvest moon

We have lost even this twilight. 

Under the harvest moon,

No one saw us this evening hand in hand

When the soft silver

while the blue night dropped on the world.

Drips shimmering

I have seen from my window

Over the garden nights,

the fiesta of sunset in the distant hills.

Death, the gray mocker,

Sometimes as a coin

Comes and whispers to you

lit a piece of sun in my hands.

As a beautiful friend

I remembered you with my soul clenched

Who remembers.

in that sadness of mine that you know.

Under the summer roses

So, where were you?

When the flagrant crimson

Who else was there?

Lurks in the dusk

Saying what?

Of the wild red leaves,

Why all the love I will suddenly

Love, with little hands,

feel when I am sad and far away?

Comes and touches you

The book that always closed at dusk fell,

With a thousand memories,

and rolled like a hurt dog at my feet my cloak.

And asks you

Always, always you recede through the evenings

Beautiful, unanswerable questions.

toward the twilight-erasing statues.

(Carl Sandburg)

http://vimeo.com/12380705

*** Pas de deux : (ακριβης μεταφραση: βήμα για δυο) 

όρος του κλασσικου μπαλετου, που σημαίνει χορός για δύο.

Norman McLaren : Pas de deux

... Two ballet dancers perform a dance enhanced 

with surreal multi and after-image effect visuals.

Στα ιχνη σου, βαθειά ...

Σελιδα λευκη - Παντελης Θεοχαριδης


P. Picasso : "Η κοκκινη πολυθρονα"

......αντισυμβατικός μέχρι και στα χρώματα που χρησιμοποιούσε:ο συνιδρυτής του κυβισμού χρησιμοποιούσε χρώμα για τοίχους, πιθανώς για να δώσει στα έργα του μια γυαλιστερή υφή που κρύβει τα ίχνη του πινέλου.Η Κόκκινη Πολυθρόνα του 1931 ( Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο) εξετάσθηκε σε ένα μικροσκόπιο «σκληρών ακτίνων-Χ» και αποκαλύφθηκε ότι τα σωματίδια χρωστικών στον πίνακα ταιριάζουν απόλυτα με τη χημική σύσταση των προϊόντων της Ripolin, της πρώτης μάρκας χρωμάτων για οικιακή χρήση. Πολλοί ιστορικοί της τέχνης πιστεύουν ότι το εφέ που διάλεξε ο Πικάσο θα ήταν αδύνατο να επιτευχθεί με συμβατικά χρώματα ζωγραφικής. (news.in.gr/culture)

Πτερόεσσα θλίψη

ας μην γελιόμαστε.
ο καθένας με τις σφαίρες του.
ο καθένας στον δικό του πόλεμο.
καμιά φορά
σταματάμε τα διερχόμενα
τουριστικά λεωφορεία
και ζητάμε παυσίπονα
από τους επιβάτες.
για μιαν αναμνηστική φωτογραφία
μας χαρίζουν
ακόμη και τον πυροσβεστήρα.
ύστερα
μας επιτρέπουν να πεθάνουμε
ανενόχλητοι.
αυτός ο ήλιος που δεν δύει
δεν είναι ήλιος.

είναι τα καντήλια μας,
της λύπης το αργό πετρέλαιο
που φλογίζει
τους μακρείς λαιμούς των φουγάρων.
αυτό το ναυάγιο
που μισοκοιμάται στο ένα πλευρό
δεν είναι ναυάγιο.
είναι το σπασμένο σου γόνατο,
το δεξί μου δάχτυλο
το ακρωτηριασμένο
κι αυτές οι σελίδες οι λευκές
πάνω στο σεντόνι
κάποιας ζωής χαμένα επεισόδια,
ανέκδοτες των ονείρων
στιχομυθίες.

Ολα τα ψεματα - Μπαμπης Στοκας

Μικρα ναυαγια - Γιαννης Μητσης

Λιλιαν Μπουρανη

... ... ...

και το ρηγμα μου να βαθαινει

καθε μερα και περισσοτερο...

ετσι σαγηνευεται το σκοταδι

(11/5/13)

Στιγμες ...ωρες ...χρονια

Ωρες σιωπης - Διονυσης Τσακνης

Καπου νυχτωνει - Δ. Μητροπανος

Τα ρολογια

Και βέβαια το ξέρεις
σέ τίποτα δεν ωφελούν τα ρολόγια.
Οι δείχτες είναι το σπαθί πού
διαρκώς αλλάζει κόψη.

Ατέλειωτοι κύκλοι αφαιρέσεως τά ρολόγια.
Κάθε αριθμός κι ένας τρόπος εκροής του χρόνου.

Έτσι είναι τα ρολόγια. Σκοτεινοί συνωμότες.

Χρήστος Τουμανίδης

Θα γυρισω - Μαρια Καναβακη

Σε θυμαμαι - Μαρια Καναβακη

Κατι σαν πικρα ... (Μ. Καναβακη)

cd : "Παραξενο Τοπιο" (2007)

ήρθε ο καιρός να παραδεχτούμε ...

Σελήνη 20 ημερών

(απόσπασμα)

... Λοιπόν, τι κάνουμε εδώ και πότε θ' αλλάξει ο κόσμος, γιατί όπως όλοι μας
έζησα κι εγώ αφηρημένα - βέβαια αγάπησα τα ιδανικά της
ανθρωπότητας
αλλά τα πουλιά πετούσαν πιό πέρα (κι αλήθεια κάποτε παιδιά
αφήναμε στη μέση τις υπερπόντιες εκστρατείες μας για ν'
ανεβάσουμε έν' άρρωστο πουλί στο δέντρο)
και τις νύχτες σχεδίαζα έκτακτα δρομολόγια τραίνων για κείνους
που άργησαν
ή ονειρεύομαι να ζήσω υπέροχα, απερίσπαστος από προσωπικές
ευδαιμονίες
και στάθηκα πάντα ανυπεράσπιστος μπροστά στους άλλους όπως οι
νεκροί
έτσι έμαθα τι θα πει αιωνιότητα.

Τώρα ανεβαίνω σε μιάν άμαξα απ' αυτές που διασχίζουν τον ύπνο
μου
και δραπετεύω. Θα με ξαναβρείτε στα ωραιότερα ποιήματα του
άλλου αιώνα
να νοσταλγώ τον Θεό.

Αλλά τις νύχτες παίρνω χάπια και πλαγιάζω νωρίς, όχι για να
κοιμηθώ,
αλλά για να πάω σε παράξενες συναντήσεις με ανθρώπους που έχασα
ή με πρόσωπα αβέβαια, θαμπά, πριν από χρόνια σε κάποιες νύχτες
ξαφνικά συναντημένα - και δόξα τω Θεώ δεν κατάλαβα ποτέ
τον κόσμο
κι αυτό το ρίγος που διατρέχει το σπίτι είναι από πράξεις που

αποφύγαμε (και μετανιώσαμε)
μεγάλα γεγονότα που χάθηκαν μες στη συντομία των ημερών,
σκέψεις υπέροχες που αρκέστηκαν στα δάκρυα
και τις νύχτες η πικρή ανάμνηση εκείνων που σε πρόδωσαν
και ο ύπνος τους συγχωρούσε. Κι αγάπησα τις λέξεις που
με ταπείνωσαν γιατί με ανακαλούσαν σε μιάν άλλη παιδικότητα.

Α, έχασα τις μέρες μου
αναζητώντας τη ζωή μου. ...

Τάσος Λειβαδίτης - (ΜΙΚΡΟ ΒΙΒΛΙΟ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΑ ΟΝΕΙΡΑ)

απο το : ημερολογιο μιας ποιησης...

Eξι ... κι άς ςος

Μητερα κι αδελφη - Κωνσταντινος Βητα

Αυτή η γυναίκα έρχεται τα βράδια με παίρνει από το χέρι και με γυρίζει χρόνια πίσω, 

«που πάμε;» τη ρωτάω, «θα δεις» μου απαντάει, 

κι όταν κάποτε φτάνουμε έχω μικρύνει τόσο που με κρατάει στην αγκαλιά της κι εγώ τη θηλάζω. 

Μάνα, της λέω επιστρέφοντας, πόσο μου έλειψες όλα αυτά τα χρόνια, 

γι αυτό σε πάω εκεί, μου εξηγεί 

και μου δείχνει πόσο μεγάλη είναι η ουλή της τομής 

που ξεκινάει απ’ το χειρουργημένο στήθος της 

και καταλήγει στην ανεξήγητη πείνα μου για έναν πιο δίκαιο κόσμο.

Γιωργος Ποταμιτης

Μαμα - Βασιλης Παπακωνσταντινου

Οχι δεν θα κλαψω - Τανια Τσανακλιδου

πορτα κλειστη..., ενας χρονος.................

Eιρηνη...

Μην πολεμας - Χαρις Αλεξιου
Διψα ο ερωτας κι αλμυρα - Δ. Μητροπανος

Μοναξιά

Στον Επιτάφιο της Μεγάλης Παρασκευής
σε λησμόνησα μοναξιά μου·
στις δάφνες της Ανάστασης τις ξέρες
θρυψαλιαζόσουν και σε θυμήθηκα.
Έκοψα στα δύο την αυλαία του Πάσχα
την εικόνα σου την πέταξα στη λάσπη [...]

Μοναξιά μου απόψε μόνη εσύ στο δρόμο βγήκες.
Στις εσχατιές του κόσμου εμένα ζητάς.
Οδηγείς τους ιχνηλάτες σου
στην καλύβα του ξυλοκόπου
μέσα στο δάσος που ουρλιάζουν τα τσακάλια
κι εγώ ξενυχτώ το φθινόπωρο
τη Δευτέρα που κρύβει την Τρίτη
το Σεπτέμβρη τον Οκτώβρη
τα Χριστούγεννα που δεν είναι δικά μου.

Μανώλης Ξεξάκης

Μια πικρα - Φοιβος Δεληβοριας

... που είν' άσβηστη και μεσ' τον παράδεισο

των πρώτων μας χρόνων κοντά στο ακρογιάλι.

                                      Κωστης Παλαμας

Το επόμενο πρωί ...

«Αν δεν ονειρευτούμε, το επόμενο πρωΐ θα είμαστε σχιζοφρενείς»

Νανος Βαλαωριτης

Γλυκεια συνηθεια - Γιωργος Περαντακος

Οσα χρωσταω - Γ.Π.

[...] Τώρα που πέρασε κι αυτή η Πρωτομαγιά

Καινούργια όνειρα σε πήραν μακριά.

(Ακος Δασκαλοπουλος)

Ησουν ωραια - Γιαννης Καλατζης

"εξαισιο σκηνικο" ...

Οι εποχές δεν νοιάζονται για την παρουσία μας.
Έχουν το δικό τους ρυθμό δημιουργίας.
Παγερά αδιαφορούν για τα συναισθήματα μας.

Η άνοιξη είναι ανερμήνευτη

Εμείς αυθαίρετα χρησιμοποιούμε το εξαίσιο σκηνικό της
για τα δικά μας, εφήμερα δράματα.

Πάντα θα είμαστε οι θεατές του οργασμού της.

Ανεπαρκείς των ημερών για να τον περιγράψουμε

Γ. Τολιας

Sand - Lolek

I went to the beach alone - Lolek

Candles - Lolek   

Μου λειπεις - Lolek

Η αποφαση του χρόνου

Αν όμως υπήρξα ερωτευμένη και ανεπαρκής.
Αν μου είχε διαφύγει η σκηνή.
Και όπως ξέρομε δυο φορές δεν θα υπάρξει.
Αν σε είδα να τρέμεις στη φυγή.
Και σου είπα καλά κάνεις και φεύγεις.
Αν δεν σου είπα αυτά που θα έπρεπε να μου πεις.

Σε ρωτώ: δεν θα έπρεπε κι εσύ να τα ξέρεις;

Νανα Ησαϊα

" What's the joke ... "

στιχοι     : Γιωργος Κλεφτογιωργος

μουσικη : Νικος Κυπουργος

δισκος    : "Μετωπικη", 2007

Φταις

Pearls on Black Silk

Των χεριών σου ακούω τις λέξεις λες κι είναι βροχές
Όπως θέλεις μπορείς να με παίξεις δεν έχω αντοχές
Με φιλάς, μου γελάς στα σκοτάδια και φεύγεις νωρίς
Τα φιλιά στο κορμί μου σημάδια δεν είδε κανείς

Φταις

Στο λαιμό μου οι φλέβες χορεύουν τρελές μουσικές
Οι βραδιές με φωτιές συνορεύουν, στις φλόγες με καις
Με τις ώρες που έχουν πετάξει αλλάζω εποχές
Των ματιών σου το μαύρο μετάξι τυλίγει το χθες

Φταις
Αγάπα με λίγο, πολύ δεν αντέχω
Tο στόμα σου μέλι τα χείλη μου βρέχω
Φταις
Αγάπα με λίγο, πολύ δεν αντέχω
Σηκώνω τα χέρια και πάνω σου πέφτω
Φταις  [...]

Φταις - Βασιλης Παπακωνσταντινου

Saved - Αλκ.Ιωαννιδης, Δωρος Δημοσθενους

when cinema strove to be magical

La duda (El Secreto de Sus Ojos)

" ηχος απομακρυνσεων "...

Με τις αισθησεις - Παντελης Θεοχαριδης

Προεόρτια επιθυμιών

Άνοιξη; λάθος κάνεις
δε γράφει τίποτα τέτοιο εδώ η διαταγή.
Μιλάει μόνο για δηλητηριώδη κάψουλα
κάτω από τη γλώσσα των επιθυμιών
για να μην πούν ονόματα [...]
Άνοιξη όχι. Απόδραση ξαφνιάσματος
από αφύλακτη θύρα δευτερολέπτου
όπως αποδρά η αστραπή [...]
Όχι ακριβώς έτσι. Κάτι πιο νευρικό [...]
Ούτε έτσι ακριβώς. Ανέμου αδιάκριτο
βλαστάρι υποχόνδρια πράσινο ανασκαλεύει
τα ληξιαρχικά μαλλιά μου να βρεί
από πότε εχω να γεννηθώ.
Από τότε.
Γύρω στο βράδυ και κάτι μέρες.
Είχε μάλιστα πανσέληνο η αμφιβολία. [...]
Ά, η αμφιβολία δεν ξέρεις;
Παντού χωράει αυτή.

Κική Δημουλά
(απο το : "Ηχος Απομακρυνσεων")

Ουσιαστικο - Παντελης Θεοχαριδης

ίδια μερα ...

Απο το απειρο σε σενα - Διαφανα Κρινα

Ισορροπία σε μια χιονοστιβάδα 

Και η συμπεριφορά της πέτρας
Ξεδιπλώνει σιωπηλά μονοπάτια
Στους εντολοδόχους της νύχτας
Το προβάδισμα είναι καημός
Σύμβαση χρόνου
Μικροί τροπικοί
Δεν θα μπορέσουν να καλύψουν την απόσταση
που μας χωρίζει
Ερήμωση
Το ψυχρό σύμπαν
Βρίσκεται στη σφυγμομέτρηση της φτώχειας
Και το αύριο
Το αύριο
Η ίδια μέρα πάντα ξημερώνει

της Μινας Ξηρογιαννη

(αναρτηθηκε απο : varelaki )

Εγινε η απωλεια συνηθεια μας - Διαφανα Κρινα

...... θα 'τανε !!!

To κοριτσι της βροχης - Μανος Ξυδους

Θα περιμενω - Λιζετα Καλημερη

Rovinj, Κροατια

Παιδικο ονειρο (μουσικη : Γιωργος Βαρσαμακης)

Δι-αφάνεια ...

Μαζευω τα κομματια μου - Μαρια Λούκα

Της ψυχης το καραβι - Μαρια Λουκα

ΔΙΧΑΣΜΟΣ
(του Χριστόφορου)

Σαν το σκυλί που το διώχνουν με πέτρες
κι αυτό ξαναγυρίζει στην ίδια πόρτα
εκδίδομαι με το άλλο μου πρόσωπο
με το άλλο μου όνομα.

(Η ποίηση πλέον, φίλε, γίνεται επικίνδυνη
ανάκριση εξουσίας
που από πριν γνωρίζει τα συμβάντα.)

Συνεχώς να ταξιδεύω αμφίρροπος
ακίνητος να εξοστρακίζομαι
να συνωμοτώ
πάνω σε πράματα απλά
γιατί έξω διαβάζω νεκρώσιμα
κι από μέσα δοξολογάω αρχιπέλαγα
σα να μου λείπει ένα χέρι ή ένα πόδι
κι από το πλήθος προσπαθώ να το κρύψω.

Δύσκολο να καταλάβετε τις αγέρωχες λεύκες
δυσκολότερο να βρείτε την έξοδο
σε άγνωστο δίλημμα. 

Μες τα συντριμμια μου - Παντ. Θαλασσινος

(στιχοι : Μανος Ελευθεριου)

Θανασης Βενετης

Αντεχεις ;;; ...

Kορμι μου αντεχεις - Ιφιγενεια Κορολόγου

Μερα καλη - Ι. Κ.

dark  art
www. Tumblr.com

Να μου στείλεις το θρόισμα του ανέμου.
Το κύμα όταν ενώνεται με τον τραχύ βράχο.
Το σύμπαν που γονατίζει στον έρωτά μας.
Το άγριο ουρλιαχτό της αστραπής όταν πέφτει στο χώμα.
Το κλειστό όνειρο που ριγά όταν σου αποκρίνομαι.
Το φέγγος του κεριού, όταν γιγαντώνει την μοναξιά στον τοίχο.
Το χάδι της άμμου στην ερήμου που με κοιμίζει.

- Φέρε μου το Θεό, αν δεν μπορείς να μου φέρεις εσένα.


VENNIS MAK POETRY

Το ψεμα

Δεν

Αυτό δεν

Αυτό δεν είναι

Αυτό δεν είναι ανάμνηση

Αυτό δεν είναι ανάμνηση ηδονική

Αυτό δεν είναι ανάμνηση

Αυτό δεν είναι

Αυτό δεν

Δεν

                                                 Κ. Π.

Μια Κυριακη ... (πόσο τη μισω αυτη τη μερα)

dedicated...

Στης πολιτειας τη σιωπη - Μαρια Κανελλοπουλου

I took a deep breath and listened to the old brag of my heart: I am, I am, I am.

Sylvia Plath (ch. 20, "The Bell Jar", 1963)

Οι φοβοι του μεσημεριου - Κ. Δανδουλακη (απαγγελια)
Εφυγες χθες ...
Ο ερχομος σου - Μαρια Κανελλοπουλου

Ο χορος της μαγισσας του μεσημεριου

Ωρες μακρινες - Μ.Δημητριαδη,Φ.Σοφιανος
Πες μου που με πας - Μαρια Δημητριαδη
Μερες που φυγαν - Μαρια Δημητριαδη

απο τον δισκο : "Οι φοβοι του μεσημεριου"

Γιωργος Σταυριανος (1986)

ΔικαιΩμα ...

[...]  Μόνο η νύχτα δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να 'ναι,
να παίζουνε τ' αστέρια εκεί σαν μάτια και σα να μου γελάνε.

( "Μόνο" , Κ.Καρυωτακης, απο τα "Νηπενθή")

"Living still life"
by Salvador Dali

Αντιδικίες

"...Νομίζω πως όσα έχω περάσει
μου ’δινουν κάθε δικαίωμα να τρελαθώ.
Θα ’ταν λίγη ξεκούραση επιτέλους,
λίγη ανεύθυνη ελευθερία 
που ποτέ δεν γνώρισα.
Κι αληθινά θα τρελαινόμουν, αν δεν αποτελούσε
κι αυτό μια κάποια παραχώρηση...."

Τ. Πατρίκιος






Γυρισε !... να παμε μια Βολτα .
Ακομα κι Αν προδοθεις ...
θυμησου πως
Μονάχα οι νυχτες
ζωντανευουν τις Παλιες αγαπες ...
 (Παντελης Θαλασσινος)

δια-σχιζω το Απειρο...

επειδη δεν θυμαμαι που εκρυψα του υπνου μου το ρουχο

καθε νυχτα φορω τη σκια σου

ανασα...μνημη....... 

υπαρχω σε ονειρο λιγο

ως να διαρραγει το περιβλημα

την αυγη βγαινω ανυποπτο βρεφος

σ' εναν ηλιο που καιει....κατασαρκα

(2011)

25η Ραψωδία της Οδύσσειας

Αηδίες—ο χρόνος έγινε για να κυλάει,

οι έρωτες για να τελειώνουν,

η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο με το μεγάλο διασκελισμό ενός μαθηματικού υπολογισμού,
μονάχα όποιος τα διψάει όλα
.........μπορεί να με προφτάσει,
ό,τι ζήσαμε
.........χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμμιά φορά,
.........τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
........όσα δε ζήσαμε
........αυτά μας ανήκουν…

Τ. Λειβαδίτης

Κοντα σου ...

... Ως το τελος

(Θανος Ανεστοπουλος)

τα αναλώσιμα ...

http://verbaobscura.blogspot.gr/

Της αγκαλιας η ξενιτιά - Σωκρατης Μαλαμας

το έσω άνοστον

Η πιο βαθειά μας ξενιτειά
πουθενά δεν θα μας επιστρέψει
γιατί δεν μας γνωρίζει.
Φοράει πάντα
τα ρούχα κάποιων άλλων,
τα κοσμήματα
και τις αλυσίδες τους,
κρύβεται στα όνειρα
που το πρωί δεν θυμούνται,
μπερδεύεται
μέσα στις βαλίτσες τους
με τα χρησιμοποιημένα
ασπρόρουχα.



Η πιο βαθειά μας ξενιτειά
είναι ένας έρωτας
με την ηλικιωμένη όψη
του θανάτου,
μια χειραψία
με το απροσπέλαστο,
μια λύπη που προηγείται
ακολουθώντας μάταια
τον εαυτό της.

Λιλιαν Μπουρανη

Στο παραπέτο...

...Έχω την εντύπωση πως έγινα για να στηρίζομαι στις θάλασσες του μηδενός... Ξεχύνομαι σαν τον άνεμο στην έρημο, που αφού πρώτα σαρώσει κύματα άμμου, σαν ολάκερα φορτία, στο τέλος σκορπιέται και χάνεται... δίχως τίποτα ν' απομένει...

   Δε μπορώ να βγω από τη φυλακή που είμαι για τον ίδιο μου τον εαυτό, όλο το κακό που γίνεται στη Γη, γίνεται από τους "πιστεύοντας" και τους φιλόδοξους... Είναι πλάνη να νομίζει κανείς πως ο άνθρωπος έχει κάποιον προορισμό εδώ κάτου... Καθε τι που ζει, φθείρεται... Μονάχα η ευφυΐα έχει την ικανότητα να σε κάνει ν' απέχεις... 

Henry de Montherlant (1895–1972)

(από το: "La Reine Morte", 

μτφ: Μαρία Αρκαδίου)

Mουσικη, ερμηνεία : Cem Karaca

από τον κατά κοινή ομολογία καλύτερο δίσκο του: 

"Merhaba Gençler ve Her Zaman Genç Kalanlar" 

("Γεια σας, νεοι και για παντα νεοι ανθρωποι",1987).

στιχοι: 

Είμαι πολύ κουρασμένος

μην με περιμένεις, καπετάνιε.

Ας γράφει άλλος τα ημερολόγια του πλοίου.

Ένα γαλάζιο λιμάνι, με πλατάνια και θόλους·

σ’ αυτό το λιμάνι, εμένα δεν μπορείς να με βγάλεις.

Nazim Hikmet

*** Παραπέτο: (ναυτ) στηθαίο-προέκταση των πλευρών του πλοίου μέχρι το κατάστρωμα, 

(κυριολ) παραπέτασμα, διαχωριστικό, (μτφ) κάγκελο