Χωρίς ...

Παιδικες αναμνησεις ...

"Automat" by Edward Hopper

July 22, 1882 – May 15, 1967

Σ' αποθύμησα

Έληξες
Κι ήταν νωρίς…
Δεν πρόλαβα τα λόγια σου
Να σκαλώσω στους τοίχους
Δεν πρόλαβα τα χαμόγελά σου
Να καρφώσω στο ταβάνι
Δεν πρόλαβα δίχτυ
Να πλέξω με τα δάκρυά σου
Να παγιδέψω την ανάμνηση
Δεν πρόλαβα το θυμό σου
Να στήσω φύλακα στην πόρτα

Έληξες 

Κι ήταν νωρίς… 

Δεν πρόλαβα το γέλιο σου 

Να φυλάξω σαν το παλιό κρασί 

Και να μεθάω 

Κάθε που σ’ αποθυμώ.

Aννυ Κουτροκόη

Από τη συλλογή : Περί ελαχίστων κρουσμάτων (1995) 

Το φυλαχτό ...

Tωρα που θα φυγεις - Γιωργος Νταλαρας

Προσκληση (Ευχολογιο)

Θα πάρω τώρα του αστεριού τον δρόμο.
Προφήτης δεν υπήρξα
μήτε και μάγος των καιρών.
Οι χούφτες μου γεμάτες πανικό
τρεμουλιάζουν στο καταχείμωνο
και η καρδιά μου σε αρρυθμία
κερδίζει ανάσες ζωής απ΄τον θάνατο.
Βλέπω γύρω μου σκυφτές σκιές
να πέφτουν η μια πάνω στην άλλη
αναζητώντας διαφυγή.
Παντού σκοτάδι και το νερό λιγοστό.
Μίκρυναν οι ομορφιές
μα οι νύχτες μεγαλώνουν.
Με κινήσεις κυκλωτικές
τυλίγουν τον ιστό τους
όλο και πιο σφιχτά
όλο και πιο στέρεα.

Απόψε,
θέλω να σου πω
πως σ΄ αγαπώ.
Να ξέρεις πως σε νοιάζομαι.
Για σένα το κάνω και για μένα.
Θα πάρω τώρα του αστεριού τον δρόμο.
Θα ΄ρθεις;

Η ξενιτειά σου - Γιωργος Νταλαρας

Λίλιαν Μπουράνη

Καταιγιδα ...

Πισω απ' τις λεξεις - Χ.Αλεξιου, Α.Βαρδης

Ναυάγιο

Έβγαλα την εικόνα σου απ’ το μυαλό μου
και την κρέμασα στον τοίχο της ψυχής μου.
Κατά τη μετακόμιση εφθάρθηκες λιγάκι,
γέμισε η εικόνα σου αίματα και θραύσματα ο νους μου.
Ο τοίχος άδειος και μουντός,
όλο ρωγμές χαλάσματα.
Μα αντέχει ακόμη να σε συγκρατεί.
Το κοράκι πάντα χάνεται στο μελανό της νύχτας.
Η βροχή που ορμά από τις τρύπες της σκεπής
- θυμάσαι πόσο κόπιασες να με σκεπάσεις; -
σε αλλοιώνει.
Τα δάκρυα επίσης.

Μετά την καταιγίδα βγαίνω έξω.

Ψάχνω το άρωμά σου στο χώμα το νωπό,

στα γιασεμιά, ενίοτε στις ανεμώνες.

Αφού συνέχεια ναυαγείς σε θάλασσες φθοράς,

ας έχω μόνον αυτό.

Νικος Τσουκαλας

Forever and ever ...

Quando L' Amore Diventa Poesia

Demis Roussos 
(15/6/1946 - 25/1/2015)

Illusions ...

S' il faut mourir un jour - D. Roussos

Un coeur qui bat pour toi - D. Roussos

Φως ...

Λεξεις σφαλιστες
στυγνες λεπιδες
και οι φρασεις
...ευαγγέλια
Τρυφερά

Για σενα - Λιζετα Καλημερη

Αργείς !!! ...

Καθε που νοιωθω μοναξια - Πυξ Λαξ

Γλυκιά μου Άνοιξη....πόσο αργείς!

Κι ενώ Ηθική και Αξίες καταποντίζονται,
θορυβώδη χαμόγελα περιφέρονται,
τα πλήθη χειροκροτούν Ασυναίσθητα,
και οι Εντιμότατοι Άρχοντες,
μέσα από τα γυάλινα καταφύγια τους,
σκορπούν αφειδώς Υποσχέσεις,
και σκαρώνουν Νόστιμες αλλ' Ανούσιες ελεγείες....
Οι χαρές,
φωταγωγούνται στις Άδειες Πλατείες
από λαμπιόνια σβηστά,
την ώρα που οι Αλήθειες φιμώνονται Βάναυσα,
και οι Ελπίδες,
κλειδωμένες στα συρτάρια της Απόγνωσης,
ελπίζουν.....Ανέλπιδες!!
Τα Όνειρα,
σε πρόωρη συνταξιοδότηση και Αυτά,
σαν κιτρινόφυλλα αίολα στους πέντε Αγέρηδες,
ψάχνουν κάποια ρωγμή απ' τα κλειστά παραθύρια,
μήπως και κάποιο ξέμπαρκο ηλιαχτίδι,
ζεστάνει την Παγωμένη Ανυπαρξία τους.....

Και η ζωή,

τραβάει τον δικό της Γολγοθά,

μέσα από Συνθηκολογήσεις Παράνομες

και Συμμαχίες Ανίερες!!

Ω, Γλυκιά μου Άνοιξη....πόσο πολύ αργείς!!!

Λουκας Νικολαϊδης

Σε θελω εδω ... (Vivo per lei)

Ως τα χαραματα - Ελευθερια Αρβανιτακη

Αν αντεχεις ...*

«Με θυμάμαι»:
«Και η θάλασσα δύστροπη κυρά.
Μα είναι αδύνατον
να μη σ’ αγαπήσει όπως εγώ…»

Ακριβέ μου

Καμιά γραφή δεν το έγραψε ακόμα
καμιά μουσική
ούτε ρυθμός
ούτε ο αδυσώπητος
θηριώδης χρόνος
δεν συναντήθηκε μαζί σου…

Ακριβέ μου!

Ούτε οι δρόμοι
σε αντάμωσαν ποτέ αληθινά!
Γλαρό μου κύμα - πάλευκο!

Τριαντάφυλλό μου!

Όσο κι αν έψαξα
στα εωθινά ηλιοστάσια
στις νεκρές φούγκες
στα ακροθαλάσσια
για σένα
ποτέ
κανείς δεν μου τραγούδησε.

Ούτε μια θύελλα

δεν έφερε τον ήχο της φωνής σου.

Αγαπημένε!

Η εποχη των ανεμων - Χρηστος Θηβαιος

Να πεις του χρόνου

πως ατρόμητη αφεντεύω.

Αυτοεξόριστη της προσμονής σου.

Ακριβέ μου!

Το δωρο - Χρηστος Θηβαιος

Mινα Παπανικολαου

(«ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΑΡΓΟΤΕΡΑ», 

εκδόσεις ΛΕΞΙΤΥΠΟΝ,  2014)

( * : "Αν αντεχεις το δωρο που κρατας..."

στιχοι: Χρηστος Θηβαιος )

Αντεχεις ;;; ...

Στιγμες ...κατ-άλληλες

Επι ματαίω...

Γιαννης Τολιας

Στενος κυκλος - Νικος Πιτλογλου

Αμφιβολες μερες - Μ.Φωτιου, Μαν.Χατζημανωλης

...Βγάζοντας το παλτό του για να το κρεμάσει, πρόσεξε στην αριστερή γωνία της ντουλάπας, ακουμπισμένο πάνω σε ένα πάκο με παλιά περιοδικά, εκείνο το μπουκάλι με το δεκαοκτάρι ουίσκι που του είχαν κάνει δώρο πριν από αρκετά χρόνια σε μια γιορτή. Αν και δεν ήταν η μάρκα που προτιμούσε, τα δεκαοκτώ έτη το είχαν ανεβάσει πολύ στην εκτίμησή του. Το είχε λοιπόν από τότε φυλαγμένο στο ντουλάπι του για να το ανοίξει την "κατάλληλη στιγμή".

Πόσους χειμώνες είχε περάσει εκείνο το μπουκάλι μέσα στην ντουλάπα να σκονίζεται σφραγισμένο κι από πάνω του να μπαινοβγαίνουν πουκάμισα και παλτά, περιμένοντας εκείνη την κατάλληλη στιγμή. Μα κάθε φορά που ερχόταν μια τέτοια στιγμή, το άνοιγμα του μπουκαλιού αναβαλλόταν για την επόμενη "πιο" κατάλληλη στιγμή που θα προέκυπτε.

Χωρίς δεύτερη σκέψη, κατευθύνθηκε προς την κουζίνα για να βρει το ανοιχτήρι, αναλογιζόμενος με πικρία όλες εκείνες τις υποψήφιες στιγμές που το άνοιγμα του μπουκαλιού είχε θυσιαστεί στο βωμό μιας μάταιης προσμονής για την απόλυτα κατάλληλη στιγμή - πόσο πιο χαρούμενες ήταν όλες εκείνες οι στιγμές που είχαν κριθεί τελικά ακατάλληλες...

(Γιαννης Χριστοδουλου)

Αρμενιστες ...

[...]  3.

Αυτή η θάλασσα, ανάμεσα στο πλαίσιο
του φεγγίτη, την έχω μανταλώσει
έχω μια φέτα απ την ουσία της αιχμάλωτη
δάγκωσα το νερό της οργισμένο
σάρκα γυναίκας ανοιχτός πόθος πανιά που ταξιδεύουν
το σώμα της χορεύει στο φεγγαρόφωτο

Δεν είμαι φυλακισμένος ελευθερία μου είναι το κελί

απ’ όπου βλέπω το άπειρο να φλέγεται

ανάμεσα απ τα σίδερα της λογικής

μέσα στο κλουβί της σχεδίασα ένα αηδόνι

στη μελωδία του ηχοτρέμει ο κόσμος

τα διώνυμα δεν τον ηρεμούν

φορές η σοβαρότητα με σκίζει

σαν πρόχειρη σελίδα για τον κάδο.

[...]

"Λυρωδός" (απόσπασμα)

Και η θαλασσα ίδια ... - Α.Λιαρου, Ε.Τσεσμελη

ποιηση : Γιωργος Ποταμιτης

28-2-2014

[...] σβησμένες έχουν τις μορφές

απ’ το «κορώνα γράμματα»

που πάντα παίζουν τις ζωές

οι λέξεις με τις έξεις.

(Driving with Reverse ...)

Αν εισαι ψεμα ...

...κρυψου μεσ' τ'αγαπημενα.

Μεγάλο γράμμα

Αγάπη αγάπη
μόνο η πάχνη του πρώτου άστρου –
άσε να σου μιλήσω.
Αγάπη δε σε φοβάμαι πια.
Σ’ αγαπώ.
Άσε ν’ ακουστεί η φωνή μου
πάνω απ’ τις κορφές των δέντρων
πέρα απ’ τους οριζόντιους καπνούς των πλοίων.

Δεν ξερω αληθεια ... - Λαυρεντης Μαχαιριτσας

Causa

Κάθε μέρα που ξημερώνει
μισώ τη μέρα
που μ’ εμποδίζει
να σε σκέφτομαι.

Τιτος Πατρικιος

Ανθολογία

εκδοσεις : ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ

("Αν εισαι ψεμα, κρυψου μεσ' τ' αγαπημενα...", στιχοι : Γιαννης Μαυρος

cd : "Μια τρυπα στο νερο...κυριε Μανο" )

Leave me ...

Ασε με εμένα - Χρηστος Θηβαιος

...

Άσε με μένα

είναι γραφτό .

Άσε με μένα,

σε ξένο χώμα θα θαφτώ.

Silenzio ...

Ελενη Μαυρογονάτου

Silenzio d'amuri - Σοφια Μαυρογενιδου

Half and half ...

"Half and Half", photo by Arngrímur Sigmarsson

(professional photografer, Iceland)

"Όχι σαν τους άλλους. Μοναδικός ακόμη και στον τρόπο που μοίραζε αγάπες κι εχθρότητες στον ίδιο υπερθετικό. Από ευγενές κοίτασμα ο ίδιος, ούτε που του πέρασε ποτέ απ' το νου πως ένας διαφορετικός τρόπος ζωής μπορούσε να υπάρξει. Στις δύσκολες στιγμές που συνέπεσε να περάσουμε του εστάθηκα μία φορά και μου εστάθηκε δέκα. Τέτοιας καρδιάς μόνον οι άνθρωποι των άκρων γίνονται, και ήταν των άκρων.

Γι' αυτό και, πάνω στη φόρα που έπαιρνε για να κυριαρχήσει στα πράγματα, κόπηκε πολλές φορές μέχρις αίματος, και πάνω στο μέταλλο, και πάνω στο κρύσταλλο, που ενίοτε και κατά καιρούς ήμασταν εμείς οι άλλοι. Πολλές φορές έδειχνε πως ήξερε να φιλιώνει με τον εχθρό και ν' αντιμάχεται το φίλο του, να χάνει γενναιόδωρα, και ας είναι καλά η ζημία. Το θέμα γι' αυτόν ήταν να διευθετεί σωστά τον κίνδυνο και να αδιαφορεί για τις εκάστοτε προκλήσεις των καιρών.

Στο βάθος δεν βρισκόταν ένας άνθρωπος που να του μοιάζει. Και σ'αυτό μοιάζαμε ..."

Γ. Σεφέρης

Ας ερχοσουν για λιγο - Δαναη Στρατηγοπουλου

Angels ...

Ψυχες - Μελινα Ασλανιδου

Childhood ...

[...] ούτε κι εσενα σε παράσυρα στο φως να σε διακρινω

κι αν ρωτησα καμιά φορα πως λυνεσαι ...

πηγή αν είσαι ή κρήνη ...

θά 'ταν κάποια καλοκαιριατικη μερα, που ...

μας κυριεύει αυτος ο δαίμονας του νερου

για να δοξαζεται το αίνιγμα πως μενουμε αξεδιψαστοι.

Απο τον κοσμο των γριφων φευγω ηρεμη, αναμαρτητη, αξεδιψαστη

Στο αινιγμα του θανατου, παω ψυχωμενη.

(Κ.Δ.)

Με δυό ευχες - Μελινα Κανα

...στη μια να βρισκεις την πηγή αυτη που δε στερευει

στην άλλη νά 'μαστε μαζι για ότι δε συνέβη

Yearn ...

Επιθυμια μεσημβρινη (Χριστοφορος Σταμουλης)

Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ 

[ Εωθινή εκδοχή ]

Ποιός θρήνος
είναι πιο σπαρακτικός
από αυτόν της επιθυμίας;
Ω! θεέ Χρόνε
στέγνωσε τα δάκρυα των επιθυμιών
για να μην πλημμυρίσει το σύμπαν οδύνη.

Γιαννης Τολιας

Θεσσαλονικη, Νοεμβριος

Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΩΝ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ 

[ Νυχτερινή εκδοχή ]

Απ’ όλους τους θρήνους

στη ζωή

ο πιο σπαρακτικός

είναι αυτός της επιθυμίας.

Αν ο χρόνος

δεν έσβηνε τη δίψα του

με τα δάκρυα των επιθυμιών

Το σύμπαν θα είχε πλημμυρίσει οδύνη.

Οι παλιες αγαπες - Παντ. Θαλασσινος

Υ.Γ. Όλες οι απώλειες στη ζωή είναι περαστικές

Η μόνη αμετάκλητη είναι αυτή της ζωής.

Γιαννης Τολιας

Μην πεις ξανα πως μ' αγαπας...

προτού να ξημερώσει

να μην τρομάξεις τη σιωπή

και πάει να φανερώσει

(στιχοι, μουσικη: Δημ. Υφαντης)

Το κουτι με τ' αστερια ...

στην Αποθηκη... - (Ανεμος)

Ελα αποψε να παιξουμε κρυφτο ...

My rose ...

[...] είμαι στον κύκλο της μνήμης. Και σωπαίνω για να προλάβω... Όλο και περισσότερο θεωρώ ότι πρέπει να κοιτάζω πολύ και βαθιά για να μπορέσω να μιλήσω. Όλο και περισσότερο εμπιστεύομαι τα μάτια μου". (Δ.Κ.)

Το βλέπεις

αν δεν φυσήξει η καρδιά

δεν έχει τα όνειρα η θάλασσα

ούτε τα νησιά η νύχτα

Διονυσης Καρατζας

Gülümcan (My rose)

album: "Köprüler", 1999

Caravan...

Οι λεξεις διανυκτερευουν 
(απόσπασμα)

Άνεμος απ΄ την ευχή πιο άυλος
μας περιέχει
και η ψυχή μας περιβάλλει τη νύχτα
με ποτάμια
- αυτή τη νύχτα
που τρίζει τη γύμνια της στ΄ αυτιά μας

και έγινε από κρύπτη σε κρύπτη
κύμα

(Αντωνης Ελευθεριωτης)

Γέρασες, φίλε, 

και βουβάθηκαν τα μάτια σου, 

δεν τραγουδάνε πια, όπως πρώτα, 

δεν μιλούν, δεν ψιθυρίζουν καν. 

Δυο σκοτεινά παράθυρα τα μάτια σου, χτισμένα, 
και πια δεν φτάνει ως εμένα η μέσα μουσική σου. 

Υπάρχει, αλήθεια, ακόμα αυτή η μέσα μουσική 

ή μήπως είσαι ως εκεί χτισμένος, 

ως τα μύχια της ψυχής σου, 

πλήρης σιωπής και συμπαγής 

σαν πέτρινο άγαλμα;

Αργύρης Χιόνης

Πεντε καραβανια - Παντελης Θαλασσινος

En ce temps-là ...

Oh, je voudais tant que tu te souviennes
Des jours heureux où nous étions amis
En ce temps-là la vie était plus belle
Et le soleil plus brûlant qu'aujourd'hui.

Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Tu vois, je n'ai pas oublié
Les feuilles mortes se ramassent à la pelle
Les souvenirs et les regrets aussi.

Et le vent du Nord les emporte,

Dans la nuit froide de l'oubli.

Tu vois je n'ai pas oublié,

La chanson que tu me chantais...

Les feuilles mortes se ramassent à la pelle

Les souvenirs et les regrets aussi,

Mais mon amour silencieux et fidèle

Sourit toujours et remercie la vie.

...

Dreaming...

trompe l'oeil ...

Τι αγαπη - Δημητρα Γαλανη

Μαυρο πουλί - Σταμάτης Κοκοτας

Πίσω απ' το τζάμι

Σε είδα πίσω από το τζάμι
μέρα βροχερή να κοιτάς το λιμάνι.
Μουντός ουρανός
το τζάμι γρήγορα άχνισε
και χάθηκες
πίσω από τον ιδρώτα του.

Πλησίασα
μα είχες φύγει.
Χάιδεψα το τζάμι
μα μόνος ο αχνός σου.

Ήσουν όμορφη πίσω απ' το τζάμι

σαν της Σαπφώς την ποίηση

ή ίσως μια φαντασίωσή μου. 

Στέργιος Πολύζος

("Αγκαλιά τα μεσάνυχτα", 2013)

*** ( Trompe l' oeil )
is an art technique 

that uses realistic imagery to create the optical illusion

Οταν γραφω ...

Ποια θαλασσα - Χρηστος Θηβαιος
θα 'ναι αρκετα μεγαλη...

φωτο: Σταύρος Ζεμπίλης

...Οταν δεν βγάζω άκρη μαζί σου
Σ' αγαπάω απ' την αρχή.

-----------------------------

Δ, όπως Δες μέσα μου
Δ, όπως Διάφανη είμαι, χωρίς να κρύβω τίποτα...
Κ, όπως Καταθέτω Εαυτό...
ΔΚ, όπως με ΔιαΚατέχεις...

Κι όταν γράφω, είναι γιατί μέσα μου
συνομιλώ αδιάλειπτα με τον Εαυτό μου
και σαν σωπαίνω, πνίγομαι...

Κάκια Παυλίδου

Με κυνηγα η θαλασσα - Χρυσουλα Κεχαγιογλου

... και κρυφτηκα

the thief ...

Σε κλεβει ο ανεμος - Γιωργος Καγιαλικος
και
Τα συννεφα - Γιωργος Καγιαλικος

Μάλωμα ...

Κοίταξέ με στα μάτια. Τί έκανες;

Ανεβαίνοντας πάνω στο λόφο που βλέπει

πέρα απ΄ τον άνεμο, άργησες.

Κλαίς;

Γιατί δε μιλάς;

Τι σούλεγε ο ήλιος;

Νικηφόρος Βρεττάκος

"Το βάθος του κόσμου"

Περα απ' το κυμα...

Ὑπὸ ξένην σημαία

[...]     – τίποτα δὲν ἀλλάζει πιὰ μέσα σὲ τοῦτο τὸ τοπίο
ἀποστηθίσαμε τὴ ζωή μας εὔκολο μάθημα
ξέρουμε ποὺ ἀρχίζει ποὺ τελειώνει

(ἄμμος χωμένη μὲς στὰ νύχια νὰ σὲ πονάει ξαφνικὰ σὰ φῶς ποὺ σὲ ξυπνάει τὴ νύχτα

ριπὲς ἀνέμου μὲς στὸ ἀκίνητο αἷμα, φάντασμα σημαίας 

λυγμὸς παλιοῦ χαρτιοῦ μὲς στὸ συρτάρι
λόγια ἐνὸς ρήτορα παράκαιρου 

φύλλα ξερὰ μέσα σὲ πάρκα ποὺ λησμόνησαν τὴν ἄνοιξη)

Ἀποστηθίσαμε τὴ ζωή μας, μελάνι καὶ χαρτὶ
μελάνι καὶ χαρτὶ
– μιὰ ἠχὼ καλοκαιριοῦ μέσα σὲ δέκα κούφια χρόνια

Γεράσιμος Λυκιαρδοπουλος

Για τον δικο σου τον καημο, Θαλασσα μου... *

Λιτσα Σακελλαριου

στιχοι: Ακος Δασκαλοπουλος

μουσικη: Μιμης Πλεσσας

(*)45αρι, 1966

Ει-δική νοσταλγία ...

Κοιτα τα χρονια - Αλεξανδρος Χατζης

Το Ραντεβού

-ραντεβού στο ανάλγητο μίσος

-εντάξει. Θα σε βρω εκεί. Περίμενέ με.

Το ρολόι σου πήγαινε πίσω

Σε συνάντησα κάποια χρόνια μετά, τυχαία,

Στο σημείο μια ασχημάτιστης ακόμα, άμορφης ανάγκης

Μάτια αδειανά. Ύφος γκρίζο.

Κανένα σοβαρό παράπτωμα παραφοράς

-βιολογικής τουλάχιστον-

Μόνο κάτι σκαλοπάτια στο συγυρισμένο βλέμμα σου

Και μερικά,

Κρυμένα βράδια πανικού

Στην εσωτερική τσέπη του σακακιού σου

Δεν μου έδειξες. Φοβήθηκες. Έκανες λάθος.

Τα τοποθέτησες με επιμέλεια μεν, στην αριστερή τσέπη δε...

Μετρονόμος που πηγαινοερχόταν με αφοπλιστική ακρίβεια,

Προδίδοντας ειδική νοσταλγία.

Αρπάχτηκα από τους σωρούς των παλμών σου-

πολύ κοντά στην καρδιά, βλέπεις, και οι δικές μου αδυναμίες-

Τρομαγμένη γύρισα να φύγω, να σωθώ,

Από κείνο που ανακάλυψα πως έκρυβε η αριστερή σου τσέπη...

Την αφρόντιστη, και λανθάνουσα επιστροφή στη συνάντησή μας

Τι τύχη κι αυτή! Σαν περιεχόμενο...

Χαριτίνη Ξύδη

("Το ράμφος". Κώδικας, 2008)

Οι χαμένοι της νύχτας...

Καραβια ειμαστε - Π. Θαλασσινος
στιχοι : Ακος Δσκαλοπουλος

Τι κι αν είσαι

καράβι αν δεν φουσκών’η θάλασσα
πουλί αν δεν φυσάει αέρας
λουλούδι αν οι μέλισσες πεθάναν
πηγή αν το νερό τελείωσε
βιβλίο αν όλ’είναι τυφλοί
φιλί αν δεν μελώνει στόμα
αν είσαι δάκρυ δίχως μάτια
καρδιά αν τραγουδάς χωρίς σκοπό
σώμα όπου η ζωή μελαγχολεί
νησί σε πέλαγος που πλοίο δεν γνωρίζει
Μα να που επιμένω στο ό,τι κι αν είμαι
στο ό,τι υπάρχει κι εγώ δεν το βλέπω.

Αννυ Κουτροκόη

"Ωχρα Υποκοσμη", Μελάνι 2013

Ονειρο που φευγει... - Π. Θαλασσινος

... ράγισε το φθινόπωρο κι έσταξε ώχρα υπόκοσμη

πάνω στο άδειο σπίτι στην άκαρπη αυλή ...

Αποκλειστικά...

Η Αφορμή

Ήταν οι αμμόλοφοι.

Το σπίτι που καθότανε μόνο του.

Η θάλασσα που γλιστρούσε σε μια παραλία, αποκλειστικά δική της

και τ' αρμυρίκια που φύτρωναν ανεξέλεγκτα.

Ήτανε το φεγγάρι που γέμιζε μέρα με τη μέρα

μέχρι που έγινε κόκκινο σαν μπάλα παγωτό

και με καλούσε να το γευτώ'

κι ο άνεμος που έφερνε την άμμο στα πρόσωπα

μιαν άμμο αβαρή, υγρή, που χρύσιζε και κολλούσε στο δέρμα.

Κι εσύ που δεν ήσουν εδώ, μα γέμιζες τα δωμάτια

μ' έναν έρωτα ανεξέλεγκτο όπως τ' αρμυρίκια.

Δεν ήσουν εδώ.

Μα ήσουν η αφορμή.

Λίλη Μιχαηλίδου

(συλλογή : "Αρένα". Μελάνι, 2014)

Να με θυμασαι ...