Η πoλη, και αυτα που συνεβαιναν τον τελευταιο καιρο, τον επνιγαν.
Σκεφτηκε ν' ανοιξει το φινιστρινι της αποδρασεως...
Μιας ωρας δρομος θετικης σκεψης ηταν προς τη θαλασσα.
Εκλεισε τα ματια του και αφησε να τον παρασυρει κοντα της.
Της μιλησε, ακραγγιζοντας την αργοκυμαντη αθωοτητα του χιτωνα της.
Με το υγρο της γαλαζιο, γεμισε μια συριγγα ονειρα
και την εστρεψε προς στις φλεβες του.
Το προσωπο του, θυμισε Γεναρη μηνα και βαρυχειμωνια·
σκοτεινο τοπιο αχερουσιας.
- Τι κοσμος, ψελλισε...
Εγειρε, και οστρακο κουρνιασε στη ραϊσια ενος βραχου. Καποτε, ξυπνησε! Και το μονο που εμενε να θυμαται
ηταν οι πατημασιες στην αμμο
και της δεξιας φτερουγας το πρασινο πτιλωμα.
Με καινε οι δρομοι
με τα ξερα τους ορια
που ξετυλιγονται
και ξετυλιγονται
σαν μακριες πεθαμενες ψυχες
και προσπαθουν τη γεννα μας να πιασουν
και καταπινουν τους λεπτους μας ηχους
Πηρα μαζι μου
ενα δρομο μια φορα
κι η πεινα του σαν προδοσια
ρουφουσε το λευκο τραγουδι μου
και η πρησμενη σκονη του
κρυωνε τη ζωη μου
Καχεκτικοι δρομοι
που θρεφετε τη γυμνια σας μ' εμας
Κατευθειαν στηθηκατε στ' αλωνι
και καρτερειτε
μεχρι να γινει θρυψαλο
η γεννα που φυλαγω στο μυαλο
Πυροβολω μεσα στην μνημη μου πολλες φορες μα ξερω
Οτι εκει υπαρχω μοναχα εγω..
Ποιον να σκοτωσω; Μονο εγω υπαρχω..
Αν ακουστει ενας θανατος θα ειναι ο δικος μου.. Ωστοσο
Πισω απο λογια κρυβομαι..
Παιζω τον ρολο του κομπαρσου σ’ ενα θεατρο ζωης
Που δεν μου ανηκει..
Γνωριζω
Οτι στο τελος και το θυμα θα το παιξω μιας
Και ξερω οτι σκοτωνουνε αυτες οι σφαιρες λεξεις.. .
...καθε φορα
που σκαει στα χειλη το λουλουδι
αναστεναζουν οι σκιες
κι ανασηκωνονται... ...το ανθος πλεκουν
στα μακρια τους χερια
Γκριζα πεταλα γραφουν στο χωμα
μουσικη ανελεητης θλιψης
Η ωρα γυριζει στο μαυρο.
Τα χρωματα που με συγκινουσαν
βουλιαξαν στη θαλασσα,
ομως θαλασσα δεν υπαρχει
εχω μετακομισει στα ενδοτερα και ησυχαζω.
Αυριο
θα ξηλωσω ολες τις παλιες σκαλωσιες
βαρεθηκα τις διαστολες και συστολες του μυαλου μου.
οφείλω να σε προειδοποιήσω
οι στίχοι αυτοί σκοπεύουν ίσια στην καρδιά σου
με δάχτυλα γυμνά μην τους αγγίζεις
μέσα από καπνισμένο τζάμι
να φτάνει εδώ η ματιά σου
ύψωσε φράγματα κι αγκαθωτά συρματοπλέγματα
άκοπες άφησε τις τελευταίες σελίδες
θανάσιμο τον κίνδυνο όταν αντιληφθείς
φρόντισε να μη με πιστέψεις
άσε με μόνο
μείνε μόνος
εγώ που γνώρισα το βάθος της αβύσσου
μπορώ να καταλάβω τη δική σου οδύνη.
Ολα μου τα εμαθες.
την αλφαβητα από την αρχη.
μαζι συλλαβιζαμε τις λεξεις και φτιαχναμε καστρα
με δαιδαλωτους διαδρομους από συμπλεγματα συμφωνων
μαζι με ενα τυχαιο αλφα.
τις νυχτες στο κρεβατι με ενα λαμδα υγρο
εξερευνουσες το κορμι μου .
και οταν ο ηλιος το πρωι τα ματια μας φιλουσε
μου μαθαινες να αναπνεω με το στηθος
γεματο απο ομικρον
και να φιλω με πι και φι και βητα.
και οταν ξαποσταινα στην αγκαλια σου
το ιωτα παρισταινες για να με νανουρισεις.
ολα μου τα εμαθες
μα ξεχασες να μου πεις πώς το αντιο να προφερω.
Έτσι απλά καθόσουν απέναντί μου Είχαν καιρό οι άνεμοι να σε φυσήξουν στα μέρη μου Μικρά χαμόγελα ξέφευγαν απ’ την θλίψη μου έτρεχαν ανεξέλεγκτα στα μάτια σου και έχαναν τον δρόμο της επιστροφής
Η σιωπή σου χείμαρρος στα κενά της ζωής μου, ορμούσε με δύναμη μια στο στήθος μια στο στομάχι μια στα δάχτυλα που αρνιόντουσαν να σε χαιρετήσουν
Να ξαναρθείς, να χτυπήσεις δυνατά τα χείλη μου ν’ ανοίξουν πάλι της γεύσης μου οι πόροι
Να 'ρθείς σαν την ελπίδα που επιστρέφει πάντα στα δύσκολα κι έτσι απλά, να καθίσεις ξανά απέναντί μου.
Μαζί χρησιμοποιήσαμε: εποχές, βιβλία, μουσική.
Τα κλειδιά, τις κούπες του τσαγιού, την ψωμιέρα,
λινά σεντόνια κι ένα κρεβάτι.
Μια προίκα φέραμε από λέξεις, από φερσίματα,
χρησιμοποιήθηκαν, αναλώθηκαν.
Σεβαστήκαμε τους κανόνες του σπιτιού. Στα λόγια.
Στην πράξη. Και πάντα δίναμε τα χέρια.
Ερωτεύτηκα, τον χειμώνα, ένα βιεννέζικο Septett
και το καλοκαίρι, ένα χωριουδάκι στα βουνά,
μια αμμουδιά κι ένα κρεβάτι.
Αντικείμενο λατρείας οι ημερομηνίες, τις υποσχέσεις
τις κηρύξαμε απρόσβλητες,
ίνδαλμα μας το Κάτι και μπροστά στο Τίποτα
σταθήκαμε με σεβασμό. (στη διπλωμένη εφημερίδα, στην κρύα στάχτη,
σ’ ένα σημείωμα)
άφοβοι μπρος στη θρησκεία, ναός μας ήταν αυτό το κρεβάτι. Από τη θέα στη θάλασσα πήγαζε η ανεξάντλητη ζωγραφική μου.
Ψηλά απ’ το μπαλκόνι χαιρετούσα τον λαό,
τους γείτονες μου.
Κοντά στο τζάκι, στη ζεστασιά, έιχαν τα μαλλιά μου το πιο
βουερό τους χρώμα.
Το κουδούνισμα στην πόρτα ήταν συναγερμός για τη χαρά μου.
Δεν έχασα εσένα,
όλο τον κόσμο έχασα. Ingeborg Bachmann Να Λέω Λόγια Σκοτεινά – μετάφραση: Ντάντη-Σιδέρη Speck
"Να πλενεις τις πληγες με θαλασσα δεν αφορμιζουν" αλλά αφηνουν σημαδια ...παντοτινα
Σάββατο 25 Ιουνίου 2011
Παντοτε ενοιωθαν οι λεξεις μου αδυναμες μπροστα σου
δυο συμφωνα τρια φωνηεντα ανυποτακτα
στριμωχνονταν να σου φωναζουν
συρθηκε ο ψιθυρος στον ηχο απ’ τα βηματα
και πνιγηκε …μαζι μου
γκρεμίζονται οι λέξεις όταν δεν τις ακούς ανταμώνουν το έδαφος κρούση οδυνηρή σαν κραυγή και τότε σπάνε κομματιάζονται και δακρύζουν οι λέξεις
Silena 10/6/2011
Κι οταν σου πουν να με πυροβολησεις
χτυπα με αλλου, μη σημαδεψεις την καρδια μου.
Καπου βαθεια της ζει το παιδικο σου προσωπο
δε θα ' θελα να το λαβωσεις. Τ. Λειβαδιτης
Ονειρεύτηκα τα πανηγύρια που ήμουνα παιδί.
Ονειρεύτηκα δυο μεγάλα μάτια.
Ονειρεύτηκα αυτήν με την πλεξούδα.
Ονειρεύτηκα μια ελιά που δε πουλιέται
και λίγα γρόσια
Ονειρεύτηκα τ' απόρθητα τείχη της ιστορίας σου και το μύρο της αμυγδαλιάς
που τον καημό ανάβει
στις νύχτες τις ατελείωτες.
Ονειρεύτηκα τους δικούς μου
της αδελφής το μπράτσο που μ' αγκάλιαζε μετάλλιο ανδρείας.
Ονειρεύτηκα μια νύχτα καλοκαιρινή
κι ένα καλάθι σύκα.
Ονειρεύτηκα πολλά
πολλά ονειρεύτηκα
γι' αυτό συγχώρεσέ με.
''Όλες τις μάχες τις έχασα όλες μου οι αγάπες χάθηκαν όλες οι φλόγες πρόδωσαν τα φτερά μου παρηγοριά δεν είναι ούτε και η κόλαση. Μόνο ένα βλέμμα απέμεινε αλλά κι αυτό δε γνωρίζει πια πώς να παλέψει με τη λογική του. Κι εγώ μες στο δικό της φως δεν ξέρω πώς ν’ αντέξω τέτοια αγωνία...'' Αλέξης Σταυράτης(06/09/96, τώ καιρώ εκείνω...)
Τετάρτη 15 Ιουνίου 2011
Είναι ώρες μικρές,
που η σιωπή βαστά στα δυο της χέρια
τον ίσκιο μου.
Λυγίζουν τότε οι ουρανοί
και περιμένουν να γίνει το θαύμα ...Να τους προστάξω!
Δειλιάζει ο ήλιος εκείνες τις ώρες.
Μια μικρή αχτίδα
χτυπά την πόρτα μου
Ζητιάνα.
Αρνούμαι να της ανοίξω.