Αγαπες που δεν ανθισαν ...("Αφυλακτη Σκοπιά")

Αγαπες που δεν ανθισαν - Λ. Καλημερη Χρ. Τσιαμουλης

Ενα Οχι...

Σκόρπισαν τα σπλάχνα της ψυχής μου στο χώμα

καθώς δάχτυλα ανελέητα τη γέμισαν πληγές

και σύρθηκα

σαν φίδι πάνω στο κορμί της γης

 

τώρα, που κρέμομαι απ'την άκρη της

σαν παιδί που κύλησε, μα πιάστηκε απ'τα γείσα

μιας στέγης, τώρα

που είμαι έτοιμος στο χάος να εκσφενδονιστώ,

τώρα, που ένιωσα πόσο άδειασα

τα όνειρα απ'την ψυχή μου,

ψηλαφώ με πληγωμένα δάχτυλα

τις μνήμες, που τρομαγμένες φωλιάζουν

κάτω απ'την κάθε πέτρα της πορείας μου,

τις νιώθω παγωμένες σαν τα φίδια

ν'αναδεύονται κουλουριασμένες

μ'ένα σφύριγμα γεμάτο περιφρόνηση

 

Ω, ερινύα, το δάγκωμά σου

σαν ένα δάκρυ αιμάτινο που στάζει

Τι ήμουν; Το Ναι,

που σώθηκε σαν λυχναριού το λάδι

 

Τώρα που κρέμομαι απ'της γης τα χείλη

σαν μια σταγόνα από'να φύλλο,

λαχταρώ

να ήμουν ένα Όχι ειπωμένο

σαν από μικρού παιδιού τ'αλύγιστό του μπράτσο

 

Μανώλης Μεσσήνης

 Φταιω - Σοφια Εμφιετζη

Το τραγουδι της ξενητιας - Αργυρης Κουκας

Οσες βροχες

Όσες βροχές κι αν σου τάξω,
πάντα θα φεύγεις,
θα γίνεσαι ένα με το ρυάκι
και θα προσπερνάς,
πριν σε ρουφήξει το διψασμένο
χώμα της ψυχής μου.
Όσες βροχές κι αν σου τάξω,
πάντα θα παίρνεις τα μάτια σου
από μένα και θα φεύγεις.

Ελένη Μαυρογονάτου

Τραγούδι μέσα στη βροχή - Λιζέτα Καλημέρη

Σε κάποιο όνειρο Λεκόπουλος Μουσικόραμα

(η Βενετια γραφει...)

Είσαι παντού.
Στην βουβή ανταύγεια των καιρών,
στα σκοτεινά κελιά,
μιά στο χάος,
μιά στον θρυμματισμένο μου μυαλό.
Είσαι παντού.
Βαδίζοντας στις μύτες των ποδιών,
μ’ ένα μαχαίρι αντί γιά φιλί στο στόμα
-καίγοντας-
την δύναμη και την αδυναμία μου.
Έλπιζα να τελειώσει ο κόσμος,
ο κόσμος όμως δεν τελειώνει,
-αλλάζει-
Δε βαριέσαι...
-Σήμερα ήσουν μόνο μιά φωνή πάνω απο τον γκρεμό...

VENNIS MAK


Γλυκο παραπονο - Ασπασια Στρατηγου

Εκτός κυκλοφορίας

Στον θρήνο των τσιγάρων πνίγομαι
κάτι με τρομάζει απόψε
και οι φωνές τις μοναξιάς μου σβήνουν.
Μένω εκτός κυκλοφορίας
πίσω απ' τη σκηνή στη σιωπή
με μόνη άμυνα τούτους τους στίχους
βάζω στα όνειρά μου βαριές αλυσίδες
μη δραπετεύσουν
κι όλα τα χρώματα γίνουν αίμα.

Σακης Αθανασιαδης

8 (Ποιηση μεσα στην Ποιηση)

Ποιηματα μου εσεις
Ποιο συρματοσκοινο μας εχει ενωσει εως θανατου
Εσεις, περικοκλαδες σ' εναν πυργο που θα πεσει,
Ποιηματα μου σας μισω
Με το καταραμενο μισος που 'χουμε στον εαυτο μας.


Αντωνης Φωστιερης

Ερημος

ματώνεις ολημέρα στον τροχό

σαν έρθουν τα βαθιά μεσάνυχτα
βάφεις με το αίμα
κόκκινο έναν χαρταετό
και τον υψώνεις με σπασμένα δάχτυλα
στον ουρανό να λάμπει σαν αστέρι

κάθεσαι στο παράθυρο μετά
μακριά τον βλέπεις και δακρύζεις

έτσι γεννιέται τ’ όνειρο

Τόλης Νικηφόρου

Aναμεσα μας...

Ανάμεσα μας είναι τα κύματα.

Εκείνα στέλνω να σου αγγίζουν τα χέρια
όσο έχει η καρδιά μου
νερό
αντάρα και ψίθυρο.

Στο ακρογιάλι σου σπρώχνω
το λευκό
το μαβί
και το πράσινο
με τις χούφτες μου.

Να το πλέκεις κουράγιο
κι αστέρια
τις νύχτες.

Μην με ξεχνάς.
Συχνά να κατεβαίνεις στη Θάλασσα.
Νίκος Βουτσινάς

Μισο

Κοιτάζω το χειμώνα
και νιώθω το κρύο να με τρυπάει.
Μόνο κενά μαζί σου.
Άναψα ένα τσιγάρο και το έσβησα πάλι μισό.
Δεν τελειώνω τίποτα παρά μόνο αρχίζω.
Γι’ αυτό δεν είναι τίποτα εντάξει.
Συλλογή από ετερόκλητα μισά.
Κοιτάζω το χειμώνα και βλέπω τα μάτια σου.
Δεν θυμάμαι το χρώμα τους
θυμάμαι μόνο να βυθίζομαι σ’ αυτά.
.....
μετά πνίγομαι.

Τασος Παπακωνσταντινου


Σε καποιο ονειρο http://www.youtube.com/watch?v=BSlUplYshXQ

Η εξομολογηση μιας τελείας

Ήθελα να έχω πιο πολύ μπόι
μ ‘ενοχλεί που πάντα μπροστά μου
υψώνεται ένα κεφαλαίο γράμμα.
Είμαι χαρούμενη που οι ερωτευμένοι
δεν με ξέρουν και περήφανη
που με επιλέγει η σιωπή.

Στα νιάτα μου έκανα και εγώ
την επανάστασή μου
και το μόνο που κατάφερα
ήταν να γίνω μια άνω τελεία.
Όσο για το όνομα μου..
ήθελα ο τόνος να είναι στο έψιλον.

Το ερωτηματικό γυρνάει και της λέει:
κρυφάκουσα την εξομολόγησή σου
και θέλω να σου πω πως
εγώ στο σπίτι μου σε έχω κορώνα.
Ψηλά, ψηλά στον τοίχο ένα καρφάκι
και από κάτω ένα γαντζάκι
να κρεμούν οι άνθρωποι τις απορίες τους.

Λουδοβίκος των Ανωγείων

Με πονας
ανορθογραφη λεξη
στο τετραδιο
ασυνταξια
στη μνημη
Με πονας

ΕΛ. ΜΑΥΡΟΓΟΝΑΤΟΥ: "Το αλλοθι του φεγγαριου"

Αρκει...

"Αρκεί ένα ποίημα.
Ένα μόνο ποτήρι με στίχους για να μεθύσω.
Έχουν πέσει οι αντοχές μου.
Οι φίλοι μου με μαζεύουν από τα γραπτά μου.
Έλα σήκω πέρασε η ώρα μου λένε.
Έτσι που πας θα καταστραφείς.
Μην παίρνεις τη ζωή κατάκαρδα.
Δεν φταίω εγώ τους απαντώ.
Μικρό η μάνα μου με θήλαζε λέξεις.'' 

Νίκος Σκούτας.

Τιτλος σε βουρκωμενο ποιημα

ξεφυγε ανεπαισθητα και πεφτει
διαφανη και λαμπερη σταγονα
γραμμα αναλφαβητο
τους στιχους ενα- ενα που νοτιζει
μεχρι το σκοτεινο υπογειο της γραφης
ψηλα τα ματια σου εκστατικα
τιτλος σε βουρκωμενο ποιημα.
Τ.ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

σκιες

Τρύπωσαν πάλι οι Σκιές.
Δεν σώπασαν.
Δεν ησύχασαν.
Δεν αρκέστηκαν στο αέρινό τους πέρασμα
απ’ τα κλειστά σου μάτια.
Κουβάλησαν ψυχές και όνειρα
........
Κι όπως ψιθύριζαν…
Όπως άγγιζαν…
Όπως φριχτά αποπλανούσαν…
Ήπιαν το δάκρυ σου με δίψα αληθινή
κι υπόσχεση πρόφεραν βραχνά:
“Ως το πρωί…Εδώ…Μην κλείσεις τα μάτια…Έλα…”

Ευαγγελια Ευσταθιου

Χελιδονακι ...καληνυχτα

To ταξιδι του Οδυσσεα (Σοφια Στρεζου)

Το ταξίδι ήταν το όνειρο
στις τεκτονικές πλάκες της μνήμης
εκεί που πάντα ήθελε
να ανακαλύψει την ταυτότητα του νερού
στα δυο δάκρυα
που από μάτια έτρεχαν,
την αγάπη που άδολη υψιπετεί
στα κοιμητήρια της θλίψης
εκεί που προσκυνούνται
πρόσωπα περασμένα και πόνοι μυστικοί
στης απραξίας το χάδι
στους άφωνους διαλόγους.

Αναζητά να ξανακούσει φωνή σχεδόν λησμονημένη
«Είσαι καλά;»
Πάει τόσος καιρός από τότε
κι η πεθυμιά ανεξήγητα στριφογυρνά
σε εικόνες, σε ήχους ακριβούς
στα σκαλοπάτια
που τρίζουν… την απουσία.

Οδυσσεας (Λ. Καλημερη - Νικητας Βοστανης) 
http://www.youtube.com/watch?v=4oTXbaT-m10 

5.03 (4/12/11)

..."αυτη την ωρα, που ολοι ονειρευονται, με πνιγουν λεξεις, στεκονται στο λαιμο μου, αψητες, σαν τα κατακαθια του καφε και στυφιζουν. ο κομπος τους μου ρουφα την ανασα. καθε τετοια ωρα. παραδομενες σε αδυτα σιωπης, χωρις ηχο, χωρις νοημα, χωρις ψυχη δηλαδη, κολλημενες σε πετρινο σαλιο, αγωνιζονται να χορεψουν μονες τους, χωρις συνοδο, στον αγνωστο ρυθμο της αβυσσου. καθε τετοια ωρα. οταν ολοι ονειρευονται"...