Το κύμα κι ο βράχος

Ωκεανος - Καιτη Κουλλια

"...Περίμενέ με, θα γυρίσω...Μόνο περίμενέ με για πολύ. Περίμενέ με, όταν χτυπά η θλίψη. Όταν ξεσπούν οι κίτρινες βροχές. Περίμενέ με, όταν έρχονται τα χιόνια. Περίμενέ με, ...περίμενε όταν οι υπόλοιποι δεν περιμένουν, όταν οι άλλοι έχουν ξεχάσει...όταν το χθες το λησμονούν. Περίμενέ με, όταν από μακριά Γράμματα πια δεν έρχονται. Περίμενέ με, όταν θα ‘χεις πια βαρεθεί, περίμενε υπομονετικά ακόμα όταν σου λένε από καρδιάς ότι πρέπει να ξεχάσεις …

Περίμενε μέχρι το τέλος…Μονάχα εσύ κι εγώ θα ξέρουμε πως γύρισα,

επειδή ήξερες όπως κανείς

εσύ να περιμένεις".

(Κονσταντίν Σίμονοφ, 1915-1979)

 

2U

 

~Ώ λυκόφως, δίκαιη ώρα,
που και στα πιο ταπεινά πράγματα
δίνεις μια σημασία πριν έρθει η νύχτα.

Τ. Λειβαδίτης

Ε.Παπαγιαννοπουλου-Α.Καλδαρας-Λ.Διαμαντη

20 και 8... (σαν σημερα)

Ὅταν μιὰν ἄνοιξη

Σκια του δειλινου - Δ. Μητροπάνος

Ὅταν μιὰν ἄνοιξη χαμογελάσει
θὰ ντυθεῖς μία καινούργια φορεσιὰ
καὶ θὰ ῾ρθεῖς νὰ σφίξεις τὰ χέρια μου
παλιέ μου φίλε

Κι ἴσως κανεὶς δὲ σὲ προσμένει νὰ γυρίσεις
μὰ ἐγὼ νιώθω τοὺς χτύπους τῆς καρδιᾶς σου

κι ἕνα ἄνθος φυτρωμένο στὴν ὥριμη,
πικραμένη σου μνήμη

Κάποιο τρένο, τὴ νύχτα, σφυρίζοντας,
ἢ ἕνα πλοῖο, μακρινὸ κι ἀπροσδόκητο
θὰ σὲ φέρει μαζὶ μὲ τὴ νιότη μας σα
καὶ τὰ ὄνειρά μας

Κι ἴσως τίποτα, ἀλήθεια, δὲν ξέχασες
μὰ ὁ γυρισμὸς πάντα ἀξίζει περσότερο
ἀπὸ κάθε μου ἀγάπη κι ἀγάπη σου
παλιέ μου φίλε

Με σημαδεψες - Φ. Βελεσιωτου

Μ. Αναγνωστάκης

Missing...

Το βαπόρι 

Νάναι ως νάχης φύγει -με τους ανέμους- καβάλλα

στο άτι της σιγής κι' όλα να πάης

και vάv' πολλά καράβια, πολλή θάλασσα -μεγάλα

σύγνεφα πάνω- οι άνθρωποι κι' ο Μάης.

Κι' εντός μου εμένα να βρυχιέται -όλο να τρέμει-

βαρύ ένα βαπόρι και κατόπι

πάλι εσύ κι' ο Μάης κι' οι ανέμοι

κι' έπειτα πάλιν οι ανθρώποι, οι ανθρώποι.

Και νάναι όλα απ' ό,τι φεύγει -και δε μένει-

σε μια πόλη ακατοίκητη, κι' εντός μου

ακυβέρνητο, όλο να σε πηγαίνει το καράβι

έξω απ' την τρικυμία τούτου κόσμου.

Γιάννης Σκαρίμπας

                                                          Γυρισε ο καιρος - Μικρες Περιπλανησεις

Μεταμεσονυκτιο...

Τα λόγια που δεν είπα

Λίγο πριν ξημερώσει
αναμετριέμαι με τα λόγια που δεν είπα.
Στοιχειώνουν τα μη και τα δεν
σκαλώνουν ρήματα στον ουρανίσκο μου.
Αγρυπνώ αγαπώντας σε.

Ελένη Μαυρογονάτου
(συλλογή Δίσεκτος έρωτας, 2016)

Μεταμεσονυκτιο - Τετη Κασιωνη

Ανάταση ...

Ερωτοκριτος - Δημητρης Νικολουδης

"Όμνύω στην οδό του μαρτυρίου.
στις ακακίες που φυσάνε
ν' αναληφθεί στους ουρανούς.

έτσι αγιάζουνε οι δρόμοι τι νομίζεις
έτσι τιμούμε τις αγαπημένες. χωρίς αγάλματα και προτομές
μην καταθέτοντας ποτέ
τ' ακάνθινα στεφάνια.
Εσταυρωμένοι σ' όλες τις πλατείες
σαν λυπημένοι πολιούχοι".

Μιχαλης Γκανας

Ξημερώνει Πρωτομαγιά - Σουλα Μπιρμπιλη

Πολη απο πέτρα ...

... με τα μάτια μου στο στόμα σου

Painting by Sarah Jilani

ψάχνω τη λέξη
σαν στα χείλη σου, κόκκινες λεπίδες
-στίχοι για μαχαίρι

Συναντήσαμε τα λείψανα του σύμπαντος εκεί-
σαν ένα κάποτε
φτιαγμένο
από ποτέ και κενό Και η γλώσσα πεθαίνει
Θάνατος μυστικός καίει τα λαρύγγια
Είναι φωτιά στα στόματα
Ύστερα τίποτα
Σπάνε οι ήχοι τσακίζονται σαν καλάμια
-
Σκάβω τα γραμμένα
Αγκάθι στη γλώσσα βραδεία φωνή
Πόλη από πέτρα
Ομοιοκαταπληξία φλογόχρωμη
Λέει στη λέξη : έλα

Eκτωρ Πανταζης

Αποβραδο - Γιωργος Ζωγραφος

Που να χωρεσει τ' ονειρο - Γ. Ζωγραφος

Ωρες αιχμης...

Σε μια χειρολαβή

Πέρασα όλη τη ζωή μου όρθια

σε ένα λεωφορείο άγονης ζωής

Σαν έτοιμη μονίμως για μια έξοδο

Καρδιά πιασμένη σε χειρολαβή
Τράνταγμα σε κάθε απότομο φρενάρισμα
Πάντα ένα τέλος στη στροφή
Χωρίς καμία προειδοποίηση
Κι ανάπαυση καμιά
Ούτε ένα κάθισμα ασφαλείας
να προσφέρει μια πρόθεση ευγενής
από ένδειξη έστω σεβασμού
στην έλλειψή μου
ή στην υπερήλική μου ανάγκη

Σκέφτομαι τώρα
κάτω από το φως μιας λογικής
πόσο στριμώχτηκαν τα αιμοφόρα λόγια μου
ώστε να μην ακούγεται ο χτύπος τους
Ενώ θα μπορούσαν
την ώρα μιας αιχμής
να γίνουνε ποτάμι
Να με εκβάλουν σε πάθη ωκεανών

Χειρολαβες (Album)

Ελένη Αρτεμίου-Φωτιάδου

(συλλογή: Φωνήεντα σε περίπτερο, 2016)

Waiting...

Προσμονη - Οκταβα

Ενδοσκόπηση ....

Πάει καιρός που δεν σου έχω γράψει.
Είχα πολλά στο μυαλό μου.
Αλλά αποφάσισα σήμερα να στα πω όλα.
Μήπως και ηρεμήσω.

Τίποτα δεν πάει καλά.
Σιγά το νέο θα μου πεις, η ζωή μου πάντα ήταν αγώνας.
Αυτή τη φορά όμως, νιώθω πιο μόνος απο ποτέ.
Δεν μου έμειναν πολλά, πάλι στον άσσο είμαι.
Το μαύρο το συνήθισα όμως κι αυτό είναι που με πληγώνει.
Πόσο ν’αντέξω ακόμα...
Έχω ταλέντο όμως στο θέατρο.
Φοράω τη μάσκα μου και κανείς δεν με καταλαβαίνει.
Ίσως αυτό να’ναι το σφάλμα.

Νιώθω ότι δεν θα φύγω ποτέ απ’αυτό το σημείο.
Κι όμως, όλα είναι διαφορετικά.
Βλέπεις, περνάνε τα χρόνια...

Χαθηκες ξαφνικα - Οκταβα

Δημήτρης Μπονόβας

Καταδυση...

Κι εσύ, αγνοώντας την ύπαρξή μου,
έκανες απόπειρες διαπραγμάτευσης
με τη θάλασσα

Ήταν πολύ αργά
Όταν έβγαλα τα ρούχα του ύπνου,
από την κατάδυση είχε ήδη ανασυρθεί νεκρό
ένα χάρτινο όνειρο..

L.N.E (Ελενη Γουναρη)

Πανσεληνος ...

Soundless ...

Βουβα τοπία - MOREL

RAGA

Ήθελα τόσο να φύγω κατα κει.
Μα έπνιξα τις επιθυμίες μου
και ανέστειλα με μαθηματική ακρίβεια
τις ημερομηνίες της αναχώρησής μου.
Έμεινα εδώ διαλέγοντας την ερημιά αυτής της πόλης
σαν άσκηση αγωγής, νηστείας
και προσμονής.

Κερινες μερες - MOREL

Διαλέγω τα επίπεδα του ονείρου.
Εργάζομαι καθημερινά γι' αυτά.
Εκεί τοποθετούνται όλα.
Η αρμονία τους
είναι οι μνήμες του κόσμου αυτού.
Η καινούργια μας χροια είναι απλώς
η δική μας παρουσία.

πόσο μπορώ να σας αγαπήσω εκεί...
Στο κέντρο μιας δίνης καταπληκτικής
γεννιέμαι και πεθαίνω κάθε στιγμή.

Γιωργος Κουκιος

("Εννέα πεζογραφικοί σχεδιασμοί στα Βουβά Τοπία",1988)

Enigma...

Μια ζωη σ' ενα φλας - Γιαννης Κουτρας

μαθαίνω πάλι να διαβάζω

όπως σε σκοτεινό δωμάτιο/ από τις χαραμάδες εισχωρεί/ παρήγορη μια αχτίδα φως/ 

και ξαφνικά στη μνήμη/ μ’ ένα δειλό φτερούγισμα/ αστράφτει το γαλάζιο/

μαθαίνω πάλι να διαβάζω/ τα μυστικά φωνήεντα στο άγγιγμά σου
το βλέμμα μου στο όνειρο/ μαθαίνω πάλι να εμπιστεύομαι/ στο μονοπάτι που ελίσσεται/ ανάμεσα σε απαλές καμπύλες/ ως τη διάφανη κοιλάδα της παλάμης σου
αυτός ο δρόμος δεν αρχίζει και δεν φτάνει/ δεν έχει λύση το αίνιγμα/ η ισόβια μαθητεία στο θαύμα

Tόλης Νικηφόρου

(από τη συλλογή Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, 2012)

Ενα βοτσαλο...                           Για τις ξυπολυτες ψυχες...

Who cares? ...

The Rain Comes Again ...

Άδειασα σου λέω,
τα έβγαλα όλα
Πάνε μέρες που ξερνάω θάλασσα
Τώρα, πέτρες μασώ και ξεγελώ την πείνα μου
Κι όλο καταπίνω
κι όλο βαραίνω ένα άδειο στομάχι
Ασήκωτη έγινα
κι αυτές οι πέτρες, αχώνευτες είναι

Θαρρώ πως βρίσκομαι
ενδιάμεσα στα κύματα
Εκεί, που το καρδιογράφημα της θάλασσας
δείχνει ευθεία γραμμή

Να το σπάσω θέλω το αγγείο μου
Μια πήλινη ιδέα που μεταλλάσσεται,
αυτό είμαι όλο

Μα τούτο, το νεκρό σημείο,

νιόφερτο είναι και δεν το συμπαθώ

Κι αν αγαπώ το πέλαγος, τί μ΄αυτό;
Σου ΄πε κανείς ότι στ΄αγρίμια τα βουνά,
λειψό είναι το γαλάζιο;

Το επίπεδο το αρνήθηκα
τον κάμπο δεν τον πάω
Θέλω στα σχήματα να ζω
και αν ποτέ τα μάτια μου
τα νιώσω κουρασμένα,
ανάσκελα ξαπλώνω
και ανεβαίνω πιο ψηλά,
σε ουρανό πατάω

Στην υγρασία λαχταρώ
ν΄αφήνω τα φτερά μου
Κι άμα βραχούν,
ποιός νοιάζεται;
Τα κούτσουρα τα πελεκώ
τους βράχους τους δαγκώνω
μα σαν δακρύζω, αιμορραγώ
τη σάρκα μου ματώνω

Αυτό το αγγείο που φορώ
γεμάτο είν΄από ρωγμές
δεν γίναν απ΄το χρόνο
είναι που μπαίνω στη φωτιά
στον ήλιο όταν σιμώνω
Υπνοβατώ στα όνειρα
και καίγεται το σώμα μου
ψυχή όταν ζυμώνω..

L.N.E

(Ελενη Γουναρη)

Οι σπουργιτες...

Σπουργίτια

Ποιός πόνος ερωτικός
Σκεπάζει τις θάλασσες;

Ποιός πόθος τον ωραίο δρόμο
Ντύνει κεχριμπάρι;

Κι εμείς οι σπουργίτες
Τί θα προλάβουμε φευγοντας;

Θα μείνει στα μάτια μας
Η πνοή απ' τη λεπτή της χάρη;

Θα μείνει στα χείλη μας
Η άχνη απ' το ακριβό της φιλί;

Αντώνης Χρ. Περδικούλης
"ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΑ ΝΕΡΑ"

Σπουργιτακι στη σκεπη - Βικυ Μοσχολιου

Darkness ...

"Στον ουρανό ακροβατεί μεγάλη σκοτεινιά."........
Κικη Δημουλα

Της Κυριακης - Παντελης Θεοχαριδης

Σκληρό κομμάτι γκρίζου ουρανού

Σκληρό κομμάτι γκρίζου ουρανού
σκεπάζει τη φωνή μου.
Ανελέητα πιέζει το στήθος μου
και την ανάσα μού κόβει.
Σκληρό κομμάτι γκρίζου ουρανού
πατάει πάνω μου
σε μια προσπάθεια να με ισοπεδώσει.
Σφίγγω τα χείλια,
σφίγγω τα δόντια,
σφίγγω τις γροθιές,
αντιστέκομαι.
Θυμώνω,
βουρκώνω,
πεισμώνω.

Σκληρό κομμάτι γκρίζου ουρανού 

χειμωνιάτικο και υγρό 

εγώ θα σε νικήσω 

με την φωτιά 

που καίει την ψυχή μου.

Της μοιρας τα λογια ...

Τζούτζη Μαντζουράνη

από τη συλλογή Τα αδέσποτα ποιήματα, 2015

Raining...

Και πάντα η βροχή ήρεμη, σιωπηλή

τυλίγοντας τον κόσμο σ ένα γκρίζο, κουρελιασμένο πανί

σαν ένα χέρι που τόκοψαν και παν να το θάψουν.

ήρεμη, ταπεινή βροχή, γεμάτη συγχώρεση...

Τάσος Λειβαδίτης

Feuilles d'or...

Kιτρινη πολη - Χαρις Αλεξιου

Θα κλεισω το παραθυρο - Αλεκα Αλιμπερτη

Πως να σε λησμονησω - Χαρις Αλεξιου

"Αυτός ο άνθρωπος δεν αντέχει το φθινόπωρο"

τον φθίνει, ανεπανόρθωτα τον φθίνει, 

κι ας µην είναι οπώρα. 

Είναι, ως εκ τούτου, φυσικό που του αντιστέκεται, 

που σαν τρελός µαζεύει τα πεσµένα φύλλα και τα ξανακολλάει 

στα κλαδιά των δέντρων

Θα καταφέρει άραγε να ακυρώσει έτσι 

του καλοκαιριού την αναχώρηση, 

την έλευση να µαταιώσει του χειµώνα.»

(Αργύρη Χιόνη «Ό,τι περιγράφω µε περιγράφει» )

Τwilight ...

Eιρμος - Νικη Ξυλουρη

Θωρωντα - Ανρεας Ρουσσης

Ψηλα νερα - Αντρεας Ρουσσης

Ο χορος των ιπποτών ...

Ὅταν βραδιάζει, μέσα μου, ξυπνοῦν τὰ περασμένα...

Ξυπνοῦν ἀργά, σὰ μουσικὲς νεκρὲς ἀπὸ καιρό,

- σὰ μουσικὲς ποὺ χάθηκαν, καὶ ποὺ τὶς λαχταρῶ,

κι ἔρχονται πάλι, μαγικὰ κι ἀνέλπιδα, σὲ μένα...

Πόθοι, παράπονα παλιά, νοσταλγικὲς φωνές,

λόγια βαθιὰ κι ἀξέχαστα, κι ὡστόσο ξεχασμένα,

παράξενα χειμαιρικὲς ἀγάπες μακρινές,

ὅπως ἡ φλόγα μιᾶς αὐγῆς, ὑψώνονται σὲ μένα

Μιὰ βρύση, τότε, μαγική, μοῦ λύνεται ξανά,

καὶ τὸ τραγούδι ρυθμικὸ στὰ χείλη μου ἀνεβαίνει,

- ἕνα τραγούδι καθαρό, καθὼς τὰ δειλινὰ

ποὺ μέσα του λυτρώνονται, καὶ ζοῦν οἱ πεθαμένοι...

("Οταν βραδιαζει", Ναπ. Λαπαθιωτης)

Αlfa ...

Παραμυθια - Φωτεινη Βελεσιωτου

Η ΑΓΑΠΗ ΖΕΙ ΜΕ ΠΕΝΤΕ ΓΡΑΜΜΑΤΑ

Η αγάπη ζει με πέντε γράμματα
Μπορεί και τέσσερα
Και τρία
Και δυο ακόμα
Σε ικετεύω όμως
Μην της λαβώσεις το Άλφα
Από κει αναπνέει
Από κει βλέπει
Από κει αισθάνεται
Από κει ξαναγεννιέται

Από το Άλφα το κεφαλαίο
Ορθώνεται
Σ' αυτό σκαρφαλώνει για να παρακολουθεί τους ανθρώπους
Από κει συχνά πέφτει στους γκρεμούς
Από κει φτερουγίζει και σώζεται
Εκεί απομονώνεται
Εκεί πιάνει τα σύννεφα
Από κει τρυπώνει στα Άγια των Αγίων
Τα βράδια της απέραντης σιωπής

Οι καιροι - Λιζετα Καλημερη

Γι αυτό σε ικετεύω
Μαχαίρωσε την αν θες
Στα δυο κόψε την
Ακρωτηρίασέ την
Αλλά το πρώτο γράμμα
Το Άλφα της το κεφαλαίο
Μην διανοηθείς ούτε για μια στιγμή να το αγγίξεις.

Θα σκοτωθείς.

Πόλυς Κυριάκου

In the light ...

Οτι αλλαζει να τ' αντεξεις - Γιωργος Νταλαρας

Σ' ευλογημενη μερα - Γιωργος Νταλαρας

Υπόφωτο

"Μαλακτικό το φως του Οκτωβρίου.

Το πίνω. Αργά αργά. 

Ανακατεύοντάς το συνεχώς 

προσεκτικά και αργά.

Μη και χυθεί σταγόνα

από την αίσθηση πως ζω,

που την πίνω αργά αργά

σ’ ένα πολύ ρηχό φλιτζάνι.

Πολύ ρηχό φλιτζάνι
το φως του Οκτωβρίου.

Έχει ένα λάσκο η ατμόσφαιρα.

Την πας πιο δω πιο κει

ανάλογα πού θέλεις κάτι ν’ αραιώσει,

κάτι να γίνει πιο πυκνό.

Έχει η ατμόσφαιρα

αυτό που λέμε λιγοστεύει,

είτε πρόκειται για φως

για θεό

φθινοπώριασμα πίστης

για υπόφωτο έρωτα."

Κικη Δημουλα