Μετρό... μετρώντας παρά 5΄...

Το αδειο παραθυρο - Αλκινοος Ιωαννιδης

..."παρακαλουνται οι επιβατες του συρμού να προσεχουν τα προσωπικά τους είδη".
Δεκαδες κομματιασμενες καρδιες και (παρω-)χυμένα μυαλά σωριάζονται αποστηματικά
στα κρυα πλακακια της αποβαθρας...
δυό εφηβοι δοκιμαζουν βασανιστικα γευση ζωης!, με κομμενη ανασα...
Το επιδοξο στελεχος απομακρύνει απ' το γκρι του γιλεκο μια αηδιαστικη τριχα... ,
χαζευοντας αδιαφορα τον καμπουρη γεροντα, που γονατιζει απ' το βαρος...
η φωνη επιμενει :
"επομενος σταθμος... , Μοναστηρακι.
προσοχη στο κενο... μεταξυ του μυαλου και της καρδιας σας" ..............
προσοχη στο κενό...
...........κενό._

(σημερα, 14.47΄)

Τελευταιος σταθμος - Διαφανα Κρινα

"ολα ή τιποτα...

παει πια..., πονο δε νοιώθω..."

Αν το βρεις - Διαφανα Κρινα

"χάρισέ το σε μένα..."

Στα σκοτεινα ...

Ερχονται βραδια - Δημητρης Μητροπανος

Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου. 

Ένα μικρό φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι 

κι ένα ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη. 

Τι με πιάνει και θέλω πάντα να τεντώνω τα σκοινιά 

και ν' αρχίζω τις ακροβασίες δίνοντας πέντε φάσκελα στις συνέπειες. 

Αν βρισκόταν τώρα κάποιος δίπλα μου να μου ζεστάνει τα χέρια...

( Τα αδεια χερια - Δημητρης Μητροπανος ) 

Να μου πει ψιθυριστά, εντάξει, εντάξει, μη φοβάσαι... 

Κι εγώ να σύρω τα δάχτυλά μου στο πρόσωπό του και να πιάσω το σχήμα του χαμόγελού του. Να πιάσω το σχήμα του κόσμου. Αν βρισκότανε λέει... 

Ευτυχώς σου λέω που έμαθα μερικά χρήσιμα πραματάκια. 

Να μαζεύω, ας πούμε, πολύχρωμα χαρτάκια και να βάζω ουρές στα όνειρά μου. 

Κάνει τόση παγωνιά! Κι αυτή η ψυχή μου, τι μανία! 

Να θέλει να ρίχνει τα όνειρά της στη φωτιά για να ζεσταθεί... 

Ευτυχώς που ξέχασε η αυγή όλα τα χρώματά της στην ψυχή μου.

Έτσι δε φοβάμαι πια όταν σκοτεινιάζει..

Αλκυόνη Παπαδάκη

Ενιοτε ... και καθε φορα...

T-SHIRT

Θα βρέξει αστέρια.
Πάλι χωρίς ομπρέλα
θα τρέχω τη νύχτα,
αναζητώντας
τα μάτια σου.
Ε. Μ.

Ενίοτε η Νοσταλγία
φοράει λευκό φανελάκι,
έχει τατουάζ στο χέρι
αγαπημένο όνομα
και κοντά ιδρωμένα μαλλιά.
Γράφει στίχους
με τα χαρτιά της απλωμένα
στο πάτωμα
και δαγκώνει το μολύβι
δυνατά,
κάθε φορά που μια λέξη
σκαλώνει σ' ένα παλιό,
ξεχασμένο συναίσθημα.

Ελένη Μαυρογονάτου

Αυγη ανθισμενη - Δημητρης Μητροπανος

ΤΑΤΟΥΑΖ

Έχεις ακόμα χαραγμένο

τατουάζ

στο μπράτσο

της ψυχής σου

τ’ όνομά μου;...

Ελένη Μαυρογονάτου

Κατω απ' την αμμο ...

...Εδώ γεννήθηκα κάτω απ’ την άμμο
Κι εδώ είν’ η ώρα μου που θα σε βρω
Αίμα που σ’ έχασα στο κύμα επάνω
Μέσα στη θάλασσα σ’αναζητώ...

(Δημητρης Χριστοδουλου)

Νυχτες ασπρό...μαυρες

Sad Romance - Thao Nguyen Xanh

              Nights in white satin - The Moody Blues           

Είσοδος

[...]Κράζει τ᾿ ἀηδόνι μαῦρος κόρακας καὶ θέλει τὴ φωνή του
μὰ δὲν ἔχει γλῶσσα ἡ δεύτερη ζωή μας. Καλὴ νύχτα,
ποὺ λέει ὁ θεατρίνος ἢ ὁ ψευδοσκότεινος, δὲν ὑπάρχει
κι οὔτε νύχτα κακὴ κι ἀκόμη οὔτε νύχτα
εἶναι μονάχα τὸ Δὲν τὸ Μὴ καὶ τ᾿ Ὄχι σὰν καρπὸς
τοῦ δέντρου μὲ τ᾿ ὄνομα Ἐγὼ καὶ τ᾿ ἄλλο τ᾿ ὄνομα Ταξιδεύω
κι ὅλα τὰ λόγια μας ἐδῶ
εἶναι μιὰ θύρα φοβερή...

Μιὰ θύρα, θύρα ἡ γκρέμιση

τὸ σάλιο τοῦ χελιδονιοῦ ποὺ φτιάχνει μὲ τὰ φρύγανα

στὰ δέντρα οὐράνιες φωλιές.

Καὶ χωρίζουμε σὲ φῶς καὶ σκοτάδι τὸ Ἕνα.

Χωρίζουμε τὸν Ὀδυρμὸ σὲ τύφλωση καὶ θυσία.

Νίκος Καρούζος

Αντήχηση ...

Ελλη Λαμπέτη 

 10 Απριλίου 1926 - 3 Σεπτεμβρίου 1983

Ηχώ και Νάρκισσος - Έλλη Λαμπέτη, Δημήτρης Χορν

Θυμησου τον Σεπτέμβρη ... - Ε.Λ.

Η Ελλη Λαμπέτη διαβάζει Καβάφη (Μέρες του 1908)

Αγορι μου που είσαι μακρυα - Ε. Λ.

Υπό...θέσεις

Αν δεις τα υποβρύχια
Πες τους ότι σ’ αγαπώ
Αν μαζευτούν τα σύννεφα
Πες τους ότι σε λατρεύω
Αν η θύελλα λυσσασμένη ξεσπάσει
πάνω στους βράχους της ακτής
Πες της ότι είσαι ο πολύτιμός μου λίθος
Αν κάποιος κόκκος άμμου λάμπει μες στις χιλιάδες
κόκκους άμμου που έχει η ακρογιαλιά
Πες του ότι είσαι το ακριβό πετράδι που αγαπώ

Όταν θα δεις τον ταχυδρόμο
Πες του με πόση ανυπομονησία περιμένω τα γράμματά
σου..

Γκιγιώμ Απολλιναίρ

Βαρκα δεμένη - Δημητρα Γαλανη

Λείπω.

Λείπεις.

Λύπη.

Οικόσιτο ρήμα.

Το είχε δέσει η μάνα

μ’ ένα λουρί από το πόδι μου

για να μου κάνει συντροφιά όταν εκείνη

λύπη.

Ξέρω καλά τους χρόνους του και τις συνήθειές του.

Καμιά φορά,

στο τρίτο πρόσωπο βγάζει τη μάσκα

και απλώνεται

με ήττα.

(Εκτός κι αν κάτι

δεν έμαθα καλά.

Από παιδί.)

Ξενη ακτη - Δ.Γαλανη,Κιτρινα Ποδηλατα

Aντιγόνη Βουτσινά

Φθινοπωρο, ενα ακομη ...

Τον Αυγουστο που μου χρωστας - Δημητρης Μητροπανος

Απόψε πονάω σ’ όλες μου τις απογνώσεις

κάνει πολύ κρύο κάτω απ’ τη σκιά

της ζωής μου που γέρασε

βαθιές γουλιές οι μελαγχολίες

είναι πληρωμένοι δολοφόνοι

ας οργανωθεί πια η σφαγή

απ’ ό,τι αγαπάω ακόμα

Μάτση Χατζηλαζάρου

Πρωτο φθινοπωρο - Δημητρης Μητροπανος

Ο θάνατος του ανεμοδείκτη ονομάζεται άπνοια 

(απόσπασμα)

Έχει σημεία του ορίζοντα η μελαγχολία; [...]

Στις αίθουσες αναμονής της λύπης

γράφονται τα ποιήματα.

Οι ποιητές

ανταλλάσσουν μαρτυρικούς θανάτους

με τις στιγμές.

Με το φθινόπωρο στα χείλη

Σαν τσιγάρο βρεγμένο.

Αφού δεν αντέχεις

Γιατί αγγίζεις 

Όνειρα υψηλής τάσης;

Το πορφυρό σου 

ν’ ανοίξω τριαντάφυλλο

πέταλα υγρά

ερμητικά κλειστά

Ξαπλώνεις στο πάτωμα 

κι αδημονείς…[...]

Κι αυτός είπε:

Θα σε πληγώνω

Κάθε μέρα θα σε σκοτώνω

Στην αγκαλιά μου πεθαίνοντας

Θα γράφεις τα πιο ωραία ποιήματα.

Κι αυτή είπε:

Καμιά λέξη σου

δε συγχωρώ.

Γιαννης Τολιας

"Αμαρτολογιο"

Δεν εχω στιχο ...

Αχ φεγγαρι - Γερασιμος Ανδρεατος

Οι ψίθυροι αρχίζουν και δυναμώνουν…
Δεν πάει άλλο…
Η αγάπη πρέπει να ξαναγίνει Αγάπη…
Ο φίλος πρέπει να ξαναγίνει Φίλος..
Το φιλί.. την ίδια γλύκα να ‘χει…
Και το όνειρο… Αχ, το Όνειρο!!!
Να στέκει πάντα ψηλά στον αφρό της απέραντης θάλασσας..
Να συντροφεύει το κρασί και το τραγούδι μας…
Να θρέφει την θύμηση και την πεθυμία μας…
… Σωπάστε … και … ακούστε …

Μαρία Πολυδούρη

...Είναι μέρες που δεν έχω στίχο να κρυφτώ.

Είναι νύχτες πληγωμένες, μυστικές κι απελπισμένες,

που δε βρίσκω παραμύθι να σου πω (Aλκινοος).

Μισο φεγγαρι - Αλκινοος Ιωαννιδης

Παρε με στ' ονειρο - Ε.Τσαλιγοπουλου, Α.Ιωαννιδης

Του ερωτα και τ' ουρανου - Λιζετα Καλημερη, Dilek Koc

δαιμονες... δηλητηριο... δρομος... δροσια... 
δεηση... δαχτυλα... δακρυα... διαμαντια... 
δινω...δενω...δινω...δεν...
α...διορθωτα. (06.30)

Ας ειναι κι ετσι ...

Κοκκινο κοχυλι - Δ.Γαλανη, Κ.Βητα

...Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά – θυμάσαι; – μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου... (Τάσος Λειβαδίτης)

Ο λογος της σιωπης - Δ.Γαλανη, Κ.Βητα

...είπε το θανατο αρχη

τον ερωτα είπε φόβο

την πόλη έλεγε σιωπή

στη θάλασσα είδε δρόμο

Είμαι αυτή η ροή της άμμου που γλιστράει

ανάμεσα στο βότσαλο και στον αμμόλοφο

η καλοκαιρινή βροχή πέφτει πάνω στη ζωή μου

πάνω σ' εμένα η ζωή μου που μου ξεφεύγει με 

καταδιώκει

και θα σβήσει τη μέρα που άρχισε

αγαπημένη στιγμή σε βλέπω

μέσα σ' αυτό το παραπέτασμα της ομίχλης που χάνεται

όπου δε θα 'χω παρά να πατήσω σ' αυτά τα μακριά

κινούμενα κατώφλια

και θα ζήσω

όσο ν' ανοιγοκλείσει μια πόρτα

Σάμιουελ Μπέκετ

«Οι λέξεις ήταν η μόνη μου αγάπη»
[...] Οι λέξεις που γίνονται ψίθυροι, οι ψίθυροι που δυναμώνουν, που γίνονται κραυγές που εγκλωβίζουν… Ουρλιάζουν ανώφελα οι υπόγειοι ήρωες, τα κομμάτια ανθρώπινων καταδικασμένων ψυχών να παραμιλούν το παραμύθι της ύπαρξης. Το τόσο μάταιο και περιττό, όσο μοιραίο, κινητήριο κι αληθινό. [...]    Samuel Beckett

Δι...αίρεση

Ανακαλυπτω - Δημητρα Γαλανη

Violet Green and Red
Mark Rothko, 1951

Ποίημα στο μαγνητόφωνο

[...] θαυμάσιο βράδυ
ο έγχρωμος θόρυβος τῆς πόλεως
τὴ μοναξιά μου διαιρούσε πότε κίτρινη
πορτοκαλένια κυανή καὶ τώρα κόκκινη
βάφοντας πράσινο το περπάτημα.
Εἶχε λευκά σημάδια η αγάπη.
Στόπ. Επιστροφή.
Εἶχε λευκά σημάδια τοῦ κόσμου η ταραχή.
Τα νέφη αόρατα.
Οχι.
Στὶς ερημιές του φεγγαριού μέσ᾿ στα κλήματα
μαρμαίρει ο αγγελος ενώ
γελιέται ο θάνατος καὶ η νύχτα
διασκεδάζει με διάττοντες.
Ὄχι, ὄχι.
Ὁ χρόνος πλησιάζει τα οράματα
νυχοπατώντας.
Απληστία!
Έπρεπε να βυθίσω περισσότερο
τὴ θλίψη μέσα στὴν ψυχή μου.
[...]
Στόπ. Ολα σβήνονται.
Θέλω να βγω απ᾿ τὶς λέξεις
βαρέθηκα.
Ν᾿ ακούω καλύτερα στο απέναντι μπαλκόνι
τί λένε οἱ δυο μόνιμες γριές
που κάθονται μὲ τὶς ώρες.

Η αγαπη τραγουδιεται παντα - Λουδοβικος Ανωγειων

Νίκος Καρουζος

(απόσπασμα)

Λευκες νυχτες ...

Καταγμα ουδεν ...

Ο απλος - Γιαννης Κοτσιρας

Δικαιωμα μου - Γερασιμος Ανδρεατος

Για σενα - Λιζετα Καλημερη

Χαμηλες πτησεις ...

...  με τα φτερα του ερωτα (Μ.Λιδακης)

την

ωρα που σε θυμαμαι (Δ.Ολυμπιου)  ...

Ενας πλανοδιος φωτογραφος - Α.Πρωτοψαλτη, Α.Καλογιαννης

Γυρισε (Π.Θαλασσινος) ...
κι   Ηθελα κατι να σου πω (Μ.Λιδακης) ,
για την  Μοναξια της θαλασσας (Μ.Παπαλεοντιου) ,
Γι ' αυτους που λησμονηθηκαν (Π.Θαλασσινος) ,
για Εκεινα που δεν εχω (Α.Μπαμπαλη) .

Σε πεντε μαυρες θαλασσες (Π.Θαλασσινος)

σε  Ερημες ακρογιαλιες (Κ.Βετα) ,

Ποιος με θυμαται (Β.Σκουλας) πια;...

Όσο κι αν Ταξιδευω (Δ.Γαλανη)

Θα ψαχνω παντα γυρισμο (Β.Σαββιδη) ...

Κρατα για το τελος  ...  Το "σ' αγαπω" που βρηκαμε 

στιχοι : Ηλιας  Κατσούλης
(1939 - 21/8/2008)

Βαθειες αναπνοες (Π.Θ.)

σαν κτύποι στο κελί μου

τα λόγια σου ...

Νυχτα αποψε ...δικη μου

Αερικο - Θανασης Παπακωνσταντινου

ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΗ Β΄ 5ος όροφος

Φώτα βυθισμένα
στο μαύρο βελούδο
της θάλασσας

Γαλανοί διασχίζουν
τους δρόμους
οι φάροι των ασθενοφόρων

Και οι σειρήνες ουρλιάζοντας
σκορπίζουν τις μάταιες ιαχές
των ζωντανών

Ακουμπάει τρυφερά
τα χέρια της
στους ώμους σου


Η απόγνωση

Ένα βήμα στο κενό
και μόνο από λεπτότητα
σβήνεσαι από τη θέα της ζωής. 

Γιαννης Τόλιας

Αποψε - Θανασης Παπακωνσταντινου

Α...θεραπευτες λεξεις

"Του Πόθου και του Πάθους"
μουσικη: Τασος Γκρους (1998)

Γεννηθηκα δυο φορες - Μιχαλης Δημητριαδης

στιχοι: Ηλιας Κατσουλης

Το βελος ειναι βαλσαμο - Μιχαλης Δημητριαδης

στιχοι: Αλεξανδρος Αλεξανδρου

http://sterianizali.wordpress.com

Και ζήσαμε…

Σε δύο τετραγωνικά τοπίο.

Με ενέσεις νικοτίνης. Εξαρτημένοι από πρόστυχους “Θεούς”.

Και αγαπήσαμε ό,τι δεν άξιζε ν’ αγαπηθεί.

Ερωτευθήκαμε τα λάθη των σοφών.

Και ορθογραφήσαμε τη μοναξιά των στίχων μας.

Κακολογήσαμε τα “θέλω” μας.

Και συμψηφίσαμε τ’ αδέσποτά μας “πρέπει” μ’ ένα ανέραστο φιλί…

Αντώνης Τσάκος

...   ...   ...   ...   ...   

Αλυτρωτη σαν εθαψα 

τη φλυαρη σιωπη μου

στεγνο τραγουδι ανεβασε

στα χειλη η κραυγη μου

Της αγαπης χρωματα - Μαν. Μητσιας

Λαμπα θυελλης - Μαν. Μητσιας

1000+ ενας ...μύθοι



Χρονοι της απουσιας σου - Λιζετα Καλημερη

Περιμένοντας τὸ βράδυ

 

Δὲν ξέρω πῶς, δὲν ξέρω ποῦ, δὲν ξέρω πότε, ὅμως τὰ βράδια
κάποιος κλαίει πίσω ἀπὸ τὴν πόρτα
κι ἡ μουσικὴ εἶναι φίλη μας – καὶ συχνὰ μέσα στὸν ὕπνο
ἀκοῦμε τὰ βήματα παλιῶν πνιγμένων ἢ περνοῦν μὲς
στὸν καθρέφτη πρόσωπα
ποῦ τὰ εἴδαμε κάποτε σ᾿ ἕνα δρόμο ἡ ἕνα παράθυρο
καὶ ξανάρχονται ἐπίμονα
σὰν ἕνα ἄρωμα ἀπ᾿ τὴ νιότη μᾶς – τὸ μέλλον εἶναι ἄγνωστο
τὸ παρελθὸν ἕνα αἴνιγμα
ἡ στιγμὴ βιαστικὴ κι ἀνεξήγητη.
Οἱ ταξιδιῶτες χάθηκαν στὸ βάθος
ἄλλους τοὺς κράτησε γιὰ πάντα τὸ φεγγάρι
οἱ καγκελόπορτες τὸ βράδυ ἀνοίγουνε μ᾿ ἕνα λυγμὸ
οἱ ταχυδρόμοι ξέχασαν τὸ δρόμο
κι ἡ ἐξήγηση θὰ ᾿ρθεῖ κάποτε
ὅταν δὲν θὰ χρειάζεται πιὰ καμία ἐξήγηση

Ά, πόσα ρόδα στὸ ἡλιοβασίλεμα – τί ἔρωτες Θέε μου, τί ἡδονὲς
τί ὄνειρα,
ἂς πᾶμε τώρα νὰ ἐξαγνιστοῦμε μὲς στὴ λησμονιά.

Τασος Λειβαδιτης

 

 

 
 
 
Μυθοι της Ανατολης - Μιχαλης Δημητριαδης

Σ' αυτη τη πετρα - Γιωργος Νταλαρας

 

Καλημερα σαν ...καληνυχτα

Φωναξε με - Αρλετα (1967)
Ειναι αβασταχτο να φευγεις - Ελενη Βιταλη (1990)
στιχοι : Ακος Δασκαλοπουλος
μουσικη : Νοτης  Μαυρουδης

Θερινό σινεμά

Μικρή πελώρια ασίγαστη
Απεραντοσύνη στα πλάνα
Όταν έμπαινα στο βλέμμα σου
Τίποτα δε χανόταν

Ας μη μακρηγορούμε άλλο πάνω στη νύχτα
Υπάρχει για να την πεις ή για να τη σωπάσεις
Στα χαλίκια του αίθριου

Μείναμε κάτω απ' τον κήπο

Οι τελευταίοι περαστικοί που

Νομίσαμε ότι γίνεται να

Συναντηθούμε στα ψίχουλα της πραγματικότητας

Αν μπορείς

Αγάπησέ με ως

Αιώρηση

Λαβωματια - Χαρουλα Αλεξιου

 

Ελευθερία Κυρίτση

 

 

 

 

 

 

Τρεις μερες τωρα ...

Burn it blue - Caetano Veloso

Νοστος 
("Ο ανεμος της Μυκόνου", απόσπασμα)

[...] έμαθα ότι χαμήλωσε
το κατώφλι του σπιτιού της μητέρας
κι ότι υποχώρησε δυο μέτρα ο τόπος
όπου με περίμενε, κάθε χρόνο, τον Άυγουστο,.

Ξέρεις το περιεχόμενο που για τρεις ημέρες
πίνω από τη φλέβα;
Είναι το διάλυμα από νερό κι αλάτι
παρόμοιο με τον ορό και το θαλασσόνερο.
Βαραίνει σαν σήμαντρο στην καρδιά
και κάνει μεταλλικούς τους ήχους της,
βαραίνει σαν ψόφιος κορυδαλλός
το σβησμένο χριστουγεννιάτικο αστέρι.
Θα ήταν ωραία ν' αποκοιμηθώ στη θάλασσα
με το νερό να φτάνει στον λαιμό, που ξεδιψά και τρέφει,
να στροβιλίζομαι χωρίς φτερουγίσματα εκεί βαθιά
εκεί που μαζεύεται η σκιά των απόντων.
[...]

En vivo - Caetano Veloso

Corrado Calabro

Ποιήματα, μτφρ. Β. Ρούβαλης, εκδ. Γαβριηλίδης, 2007.

ανοιχτες ...παρΕΝθέσεις

Σταυρος Ζαφειριου - … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο (1984)

Μ’ ανοιχτά χέρια

Καμαρι μου - Δημητρα Γαλανη

Πλησιάζω.
Με όμοιες λέξεις
Με όμοιες φράσεις
Πλησιάζω
Ανακαλώ τον εφιάλτη
Τον πυρετό
Την αλήθεια
Ισχυρή δροσιά
Παραμορφώνεις αυτό που υπάρχει
Σαν όγκος
Κάπου στο βάθος της θυρίδας
Που ξεκλειδώνουμε
Το μετατρέπεις
Σ’ εξάνθημα
Σε ομόλογο απεγνωσμένης γραφής
Το ξεπουλάς
Με αντάλλαγμα ένα τοπίο
Τεμαχισμένο
Σε δεκάδες παράθυρα
Μοναχικό
Κατακόκκινο
Μ’ ένα όραμα
Που σφαδάζει ανάμεσα στα δάχτυλα
Ένας κλοιός είναι
Που χαλαρώνει σιγά-σιγά
Κι αφήνει τη μουσική
Να ηχεί
Σαν παράξενος τρόμος
Στ’ αφτιά
Πλησιάζω
Σ’ ανακαλώ
Τ’ όνομά σου
Βουτηγμένο στο οινόπνευμα
Καρφιτσωμένο στον τοίχο
Μια χορδή είσαι
Ακίνητη
Και είμαι αιχμή
Η σταθερή συχνότητα
Των αναφιλητών
Πυροδοτώ το μυαλό μου
Ανατινάζομαι
Πέφτω σε φύλλα
Απροσδιόριστου χρώματος
Απροσδιόριστης εποχής
Αναζητώ
Ένα τέχνασμα
Ένα μηχανισμό για να συλλέγω
Κάθε φορά τις παρενθέσεις σου
Χωρίς να φωνάζω
Βοήθεια  [...]

Συγνωμη... - Δημητρα Γαλανη

Είναι οι μέρες
Οι μήνες
Τόσες ταχύτητες που αλλάζουν
Ενώ κυλάω
Σ’ αφύλακτους δρόμους
Παρασέρνοντας
Προφητείες και ωροσκόπια
Αβεβαιότητα είσαι
Και είμαι η αμηχανία
Μιας ξαφνικής φωτογραφίας
Σε ικετεύω
Γίνε βροχή
Γίνε ο απρόσμενος ξένος
Που μπαίνει
Χωρίς να χτυπήσει
Γίνε ο ρυθμός
Ενός ακόμη χαμένου ποιήματος
Γίνε η πράξη της λέξης
Δραπετεύω

Σταυρος Ζαφειριου

Φυλαξου απ' την αγαπη - Νικος Κουρουπακης

"Μια γευση απο ...αλμύρα"

Μη με κοιτας - Μανωλης Λιδακης

Παραπονο - Θεμης Καραμουρατιδης

[...]  Δε σου κράτησα ποτέ κακία. Παράπονο μόνο…
Να ήξερες πόσες νύχτες προσπαθούσα με τη σκέψη μου να επικοινωνήσω μαζί σου…
Να σου στείλω ένα μήνυμα… Κι εσύ δεν άκουγες…
Ξέρεις, ο πονεμένος αποζητά τον ίσκιο ενός ανθρώπου,
για να καθήσει από κάτω, να κουρνιάσει και να κλάψει με την ησυχία του.
Ο πόνος θέλει μια σκέψη.
Ένα καταφύγιο για να καταλαγιάσει. Όταν δεν υπάρχει τίποτα γίνεται πιο σκληρός.
Πιο κοφτερός. Σε παίρνει το κατόπι κι όπου σε βρει σε μαχαιρώνει,
ώσπου να σε ρημάξει…

Μόνο οι πολύ δυνατοί, οι πολύ οχυρωμένοι τα βγάζουν πέρα.
Κι εγώ δεν ήμουν ποτέ τόσο δυνατή.
Και καθόλου οχυρωμένη.
Εσύ ήσουν πάντα ένας καλός καραβοκύρης.
Είχες πυξίδα…
Κρατούσες την ρότα σου σταθερή..
Άραξες το σκάφος σου σε απάνεμο λιμάνι..

Εγώ το δικό μου το βούλιαξα…
Ναυάγησα…
Ήρθα εδώ γιατί με πέταξαν τα κύματα…
Ταξίδευα σ’ ένα άγνωστο πέλαγος κι είχα τ’ αυτιά μου ανοιχτά μόνο για τις σειρήνες...
Όπου μου λεγαν πήγαινα…

Αλκυόνη Παπαδάκη

Οποτε σ' αποθυμησα - Στ. Κραουνακης 

Ακριβως ! Επειγει ...

Άνεμε, που με γύμνωσες, μου ‘γινες μοναδικό μου ρούχο.
(Γ. Ρίτσος)

Ο καημος σου ειναι μαχαιρι - Χαρουλα Αλεξιου

απο Αχαϊκο καστρο, Ιουνιος '13

Η ΕΦΗΒΕΙΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ

Περιμένω λίγο
να σκουρήνουν οι διαφορές και τ'αδιάφορα
κι ανοίγω τα παράθυρα. Δεν επείγει
αλλά το κάνω έτσι για να μην σκεβρώσει η κίνηση.
Δανείζομαι το κεφάλι της πρώην περιέργειας μου
και το περιστρέφω.Όχι ακριβώς περιστρέφω.
Καλησπερίζω δουλικά όλους αυτούς τους κόλακες
των φόβων,τα αστέρια .Όχι ακριβώς καλησπερίζω.
Στερεώνω με βλεμμάτινη κλωστή
τ'ασημένια κουμπάκια της απόστασης
κάποια που έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν[...]

Αν δεν υπήρχε η απόσταση
θα μαραζώνανε τα μακρινά ταξίδια [...]

Αν δεν υπήρχες εσύ απόσταση
θα πέρναγε πολύ ευκολότερα
πιο γρήγορα εν μια νυκτί η λήθη
τη δύσκολη παρατεταμένη εφηβεία της
αυτό που χάριν ευφωνίας ονομάζουμε μνήμη.

Μ' αφησες σαν ... - Χαρουλα Αλεξιου

Όχι ακριβώς μνήμη. Στερεώνω
με βλεμμάτινη κλωστή ομοιώσεις
έχουν ξηλωθεί τρέμουνε και θα πέσουν.
Όχι ακριβώς στερεώνω. Δουλικά περιστρέφομαι
γύρω απ'αυτούς τους κόλακες του χρόνου που
χάριν συντομίας τους ονόμασα μνήμη.
Όχι ακριβώς μνήμη. Ανεφοδιάζω διάττοντες
με παρατεταμένη εκμηδένιση.Επείγει.

Κικη Δημουλά

Παρε το δρομο - Χαρουλα Αλεξιου

Αυγουστος ειναι ...δεν ειναι ***

Πικρο τραγουδι - Παντελης Θαλασσινος
(στιχοι : Λενα Παππα, μουσικη : Γ. Νικολαου)

Aυγουστος - Ελλη Πασπαλα
Το δακρυ - Ελλη Πασπαλα

Σταλαγματιά το δάκρυ μου στο μάγουλο και τρέχει

και κάθε δάκρυ μου θαρρώ την όψη σου πως έχει.

(Μαντιναδα της Ελενης Γαρεφαλακη)

Πως να ξεχασω - Ελλη Πασπαλα

Αυγουστος - Νικος Παπαζογλου

Amara Me - Ελλη Πασπαλα

απο την ταινια :

Ιταλία 1973.

Σεναριο, σκηνοθεσία: Λίνα Βερτμίλερ

Φωτογραφία: Γκιουζέπε Ροτούνο

Μουσική: Νίνο Ρότα, Κάρλο Σαβίνα

Ηθοποιοί: Τζιανκάρλο Τζανίνι, Μαριάντζελα Μελάτο

*** Ο τιτλος, ιδεα απο τους στιχους :

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ [...]

(Νικου Καββαδια, "Φ. Γκαρθια Λορκα")