Δρομοι του φεγγαριου ...

Moonchild - Rory Gallagher

"Σ' εκείνους που μέσα σε θυελλώδεις νύχτες εξεγέρσεων
ψάχνουν για ένα φεγγάρι παιδικό,
σ' αυτούς που δεν τους έμεινε καιρός,
σ' εκείνους που τους ξέχασαν,
στην γλυκύτητα του ύπνου όταν όλοι μας είχαν εγκαταλείψει,
στους καθρέφτες που κοιταχτήκαμε,
στις θάλασσες που δεν θα ταξιδέψουμε,
στα μονοπάτια που περπατήσαμε ερωτευμένοι κι ίσως
να μην ξαναγυρίσαμε από τότε,
στη Μοίρα, στην ωραία νεότητα,
στους διαβάτες (κι εγώ πού πήγαινα; κι ήταν τόσα πολλά
αυτά που ζήτησα; Μα τώρα είναι αργά- ώρα να φεύγω)
στα αποδημητικά πουλιά, στις ατμομηχανές που κουράστηκαν
κι έγειραν στο πλευρό να κοιμηθούνε,
στις καλαμποκιές όταν τις λούζει το φεγγάρι,
στα κορίτσια που βγάζουν το φουστάνι τους για να μπουν στον ουρανό,

Το παιδι και το φεγγαρι - Στ. Λαντσιας κ Κροταλα

στην αλληλογραφία ενός αγγέλου μ' ένα παιδί

σ'εκείνους που άργησαν, σ' αυτούς που δε θα ξανάρθουν,
στη γυναίκα που ρίχνει τα χαρτιά, στο γέρο που κλαίει,
στην Οδύσσεια που ζει ο ποιητής γράφοντας το πιο μικρό ποίημα

στη φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος

ζώντας μια ολόκληρη ζωή."

Tασος Λειβαδιτης

Αιγαιου φως - Λορνα

σκοτεινα περιθώρια ...

Oτι απεμεινε απο την ευτυχια - Διαφανα Κρινα

Κοκκινο συννεφο εσυ

να ξαναγεννηθούμε
με το δικό σου χάραμα ν' ανθίσει ο κόσμος
να ξαναγεννηθούμε
σύννεφο εσύ κόκκινο στον ουρανό
άγγιγμα και ταξίδι εγώ σαν άνεμος
να ξαναγεννηθούμε
θάλασσα εσύ των τροπικών
κι εγώ νησί μοναχικό στον κόρφο σου
δάσος εσύ, βελούδινο σκοτάδι
κι εγώ τ' αγρίμι που προφέρει
με το χνώτο του τις μυστικές σου λέξεις

αγνοί, αθώοι, αθάνατοι 

εσύ κι εγώ ψυχή και φως.

Τολης Νικηφορου

Τελευταιο ποτο με τον διαβολο - Διαφανα Κρινα 

Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο
απ'τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.
Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια,
αποζητώντας τα μέλη του στ'απομεινάρια μιας θυσίας.

Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου,
θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
και μ' αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα,
στα ερωτηματικά και τους τρόμους.

Στα γράφω όλα αυτά, αυτή τη νύχτα
καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
και φυσάει μι' αργόσυρτη βροχή,
φορτωμένη μ'αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
και την ανία της ζωής χωρίς εσένα.

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ.
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω.

στιχοι: Παντελής Ροδοστόγλου

μουσικη: Διαφανα Κρινα

cd/lp : " Ό,τι απέμεινε απ΄την ευτυχία " (2003)

"Σαν χαθω" ...

Οσα δεν σου ειπα - Μελινα Ασλανιδου

Με κλειστα παραθυρα - Αλ. Καγιαλογλου

Ο,τι ειχαμε να πουμε 

Ό,τι είχαμε να πούμε το είπαμε.
Τώρα είναι καιρός να κλείσουμε τα παράθυρα
Ερμητικά και ν’ αντικρίσουμε τη ζωή κατάματα
Χωρίς φόβο και πάθος.

Να δούμε τι έφταιξε και μείναμε στα μισά
Του δρόμου αγκαλιά με κάτι ξέφτια ονείρων
Απραγματοποίητων, με κάτι σακατεμένες μνήμες
Που μας ακολουθούν σαν το κουτσό σκυλί
Τριποδίζοντας.

Αυγερινος Μαυριωτης








Ονειρο μεσα σε όνειρο

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!
Και τώρα που χωρίζουμε,
Άφησε να σου πω-
Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ΄ όνειρο
Είναι αλήθεια, όπως το λεγες΄
Αν, όμως, η ελπίδα πέταξε
Μες σε μια νύχτα ή μια μέρα,
Μες σ΄ ένα όραμα ή μες στο τίποτα,
Είναι γι΄ αυτό λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μέσα σε όνειρο.

Το κρυο και η μοναξιά - Μελινα Ασλανιδου

Σαν χαθω - Τανια Τσανακλιδου

Στέκομαι ανάμεσα στο βογγητό
Μιας θαλασσοδαρμένης ακτής,
Και μες στα χέρια μου κρατώ
Κόκκους χρυσούς της άμμου-
Πόσοι λίγοι! Κι όμως πως γλιστράνε
Από τα δάχτυλά μου και βαθιά πάνε,
Καθώς θρηνώ-καθώς θρηνώ!
Θεέ μου! μήπως θα μπορούσα 
Μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;
Θεέ μου! πως θα κατορθώσω
Μόνο ένα απ΄ το ανίλεο κύμα να γλιτώσω;
Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;

Έντγκαρ Άλαν Πόε

Last summer's dream ...

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Ένα κλωνάρι από ρεικιά στο χέρι μου ριγεί
Να το θυμάσαι το φθινόπωρο το πεθαμένο
δε θα ξαναϊδωθούμε πια ποτέ σ’ αυτή τη γη
Πικρή ευωδιά της εποχής κλωνάρι της ρεικιάς
Και να θυμάσαι πως εγώ σε περιμένω

Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
Ανοίχτε μου την πόρτα αυτή που κλαίγοντας χτυπώ
η ζωή μας είναι μεταβλητή σαν τα νερά του Ευρίπου
είδες μιαν όχθη σύννεφα να κατεβαίνει
με τ’ ορφανό πλοιάριο στους πυρετούς του μέλλοντος
όμως όλες τις μεταμέλειές σου τις θλίψεις όλες τις θυμάσαι [...]

Guillaum Apollinaire

Town without pity - Gene Pitney
Something 's gotten hold of my heart - G.P.




Πάλι απόψε 
στο φουγάρο της μνήμης 
τρέμει αγέρας καυτής ερημιάς 
Πάλι απόψε 
το πινέλο της θλίψης 
στάζει μωβ βροχερής καταχνιάς 
Κουρασμένες οι σκιές των ονείρων 
σέρνονται κατάχαμα 
σαπισμένα σκαριά 
στου καιρού τα λιμάνια 
Ραγισμένες ψυχές αλυχτούν 
τρομαγμένα πουλιά 
απ’ τους κρότους 
βαριάς καταιγίδας 
Εαυτοί γυμνοί και είδωλα- 
φαντάσματα στα συντρίμμια 
σκονισμένου καθρέφτη 
Πάλι απόψε… . Πάλι…
(26/10/11)

Ακριβή(ς) ανάλυση...

Ποσο σ ´ αγαπω - Ελπιδα

Πάει. Αυτό ήταν.

Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σού `χα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

Κατερινα Γωγου

Σ' αγαπω - Ελπιδα

Στεναγμος

Αν στις αναμνήσεις σου δείς κάποτε
μεσ' στην αχλύ του παρελθόντος
να ξεπετάγεται η θλιβερή μου θύμηση
μισοσβησμένη πια απ' τον χρόνο,
συλλογίσου πως ήσουν πάντα λαχτάρα μου
και αν η μνήμη μιας αγάπης τόσο θείας
συγκινήσει την καρδιά σου' σκεπάσει με
σύννεφα τον ουρανό σου,
γεμίσει με δάκρυα τα γαλάζια σου μάτια'
ω! μη με ψάξεις εδώ στη γη
που έζησα, που πάσxισα
αλλά στο βασίλειο των μνημάτων
που βρίσκεις γαλήνη και ανάπαυση!

Jose´ Asuncion Silva

Δυό τρυπια κερματα στην τσεπη

και τη ζωη την προσπερνω

Με ένα «δινω» …κι ένα «πρεπει»

Πως ν’ αγορασεις ουρανο;

(15-6-13)

Ποσο κραταει ενα ονειρο - Γ. Νταλαρας

Αν περνάς από κοντά...

έτσι θα είναι πάντα
ανοιχτά η πόρτα
για τον ερχομό
είσοδος... ελεύθερη
¨μην αγγιζετε¨ μόνο
μην αγγιξετε το τίποτα
δεν θα βρείτε από δω
να πάρετε κάτι
στερεψαν και τα χαμένα
όχι, λάθος!  τα ...χαρισμένα

Είσαι ωραία σαν αμαρτία - Δημήτρης Μητροπανος

en français...

En deux mots - Yves Jamait

Σα να μην υπήρξαμε ποτέ
κι όμως πονέσαμε απ’ τα βάθη.
Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση
για το άρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον.
Η άλλη μισή μας ηλικία θα περάσει
χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα.

- Και λέγαμε πως δεν έχει καιρό η αγάπη
να φανερωθεί ολόκληρη.

Ν. ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Les feuilles mortes - Yves Montand

...Διχτυ "ασφαλείας"

Oτι κι αν ζησεις - Μιλτος Πασχαλιδης

"Rust and Blue", Mark Rothko***

Xρόνια τώρα στα απάτητα σύνορα

των ονείρων μου

σ' αναζητώ ...
Σε πόσα ''εκεί''

δεν ήμουν ;
Σε πόσα ''εδώ'' θα λείπεις;
Πόσα ταξίδια μείναν ''μόνα'';
Μακάρι να ήταν τα πάντα ''αλλιώς'' ...
Στο συρματόσχοινο της ψυχής

κουρνιάζουν οι λύπες ...
Δίχτυ ''ασφαλείας '' τ' ανείπωτα τ' ανομολόγητα...

Γιώργος Δουατζής

Δε σε κοιταω στα ματια - Ορφεας Περιδης

Καποτε - Μιλτος Πασχαλιδης

Tεχνητη αναπνοη - Μ. Πασχαλιδης

(***χαρακτηριστικό δείγμα Color Field painting : ένα ύφος της αφηρημένης ζωγραφικής που εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και του 1950. Εμπνευσμένη από τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό συνδέεται στενά με τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. )

Το ταξιδι ...κραταει "λιγο ακομα"

Κι ολο μου λες - Βουλα Σαββιδη

"Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα από τα μαλλιά σου. Ξέρεις τι θα 'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά, δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι μπορούν να κάνουν για σένα, τα μπορώ κι εγώ. Απλά δεν τα σκέφτηκα πρώτος. Πως όποτε με περίμενες κι αργούσα, κλωτσούσα φύλλα. Και σ'αγαπούσα, ξερά και κίτρινα..."

Οδυσσέας Ιωάννου  

("Κέρματα", 2004) 

"Le regard d' Ulysse" by Theo Angelopoulos

    Deep sea - Χρηστος Θηβαιος

Εχω ριζα τον αερα - Μαριαννα Πολυχρονιδη

Θελω να γινω οτι σου λειπει - Μαριαννα Πολυχρονιδη

Kρατα λιγο ακομα - Γ. Κουτρας

(στιχοι τραγουδιων : Οδυσσεας Ιωαννου)

"καπνισμενες" ...ωρες

Μια εκδρομη - Δημητρης Μητροπανος

Χρόνος παραμορφώθηκε,
Τα χρόνια που έρχονται παραμορφώθηκαν.
Ξέρεις πού θα με βρεις,
Εγώ ο Φόβος.
Εγώ ο θάνατος.
Εγώ η μνήμη, ανήμερη.
Εγώ η θύμηση της τρυφεράδας του χεριού σου,
εγώ ο καημός της χαλασμένης μας ζωής.
Θα πολιορκώ το «κοίταζε τη δουλειά σου» με τη αγωνία μου.
Θα θρυμματίζω τον ύπνο τους μ’ άσεμνα, φρικιαστικά βεγγαλικά.
Σφαίρες αμέτρητες θα πέφτουν στους αδιάφορους διαβάτες,
ώσπου ν’ αρχίσουν να σφαδάζουν
ώσπου ν’ αρχίσουν ν’ αναρωτιούνται.
Εμένα δε θα μπορούν να με σκοτώσουν.
Όμως θαρρώ, οι μόνοι που -ίσως -καταλάβουν θα ναι τα παιδιά,
πλούσια απ’ την κληρονομιά μας
πρώτη φορά, τα παιδιά
σκληρά στη μνήμη, σκληρά σε μας,
θα διαβάσουν ίσως έγκαιρα
τ’ αδέξια μηνύματα των προτελευταίων ναυαγών
διορθώνοντας τα λάθη,
σβήνοντας τα ψέματα,
ονοματίζοντας σωστά, χωρίς ρομαντισμούς τα παιδιά,
χωρίς αναγραμματισμούς ηλικίας
σημαδεμένα από την αστραπή

τη γνώση της μοναξιάς της δύναμης

            που σε μας άργησε τόσο πολύ να ‘ρθει [...*]

Ρενα Χατζηδακη

Καποτε - Δ. Μητροπανος

Αγαπη μου την αλλη φορα - Δ. Μητροπανος

*  www.poiein.gr, το ΙΙΙ

... "να μου ταξεις"

Τωρα που πας στην ξενητεια - Ν. Μουσχουρη

Μεσα στις πετρες

Κι όμως δεν αυτοκτόνησα.
Είδατε ποτέ κανέναν έλατο να κατεβαίνει μοναχός του στο
πριονιστήριο;
Η θέση μας είναι μέσα δω σ' αυτό το δάσος
με τα κλαδιά κομμένα μισοκαμένους τους κορμούς
με τις ρίζες σφηνωμένες μες στις πέτρες.

Αρης Αλεξανδρου

Παρε ενα κοχυλι απ' το Αιγαιο - Κ. Χατζης

Το γραμμα - Χαρις Αλεξιου

Ξενητεια μου (Παραπονο) - Χρονης Αηδονιδης

*φωτο: αλιευμενη ...απο το δικτυο

Ιf ...

O mare e tu - D.Pontes, A.Bocelli

Θα σ' αγαπω - Vassilikos, Δ.Γαλανη

Τώρα που ο κόσμος τρύπησε

κι απ΄την πληγή του στάζει ο καιρός.

[ Ανταποκριση - Αναστασια Μουτσατσου, Γιαννης Χαρουλης ]

Αν σ΄αγαπώ είναι που σ' αγαπώ στον πόνο σου

αν σε μισώ είναι που με τυφλώνει ο πόνος μου

η απελπισία μου

τινάζεται τη νύχτα απ΄το σκοτάδι της

και σπαρταράει με θόρυβο ερπετού

μέσα στην κάμαρα

τέρας οικόσιτο προκατακλυσμιαίο

που βγαίνει απ΄την κοιλιά μου

και σεληνιάζεται

σφαδάζοντας στο δάπεδο-

η απελπισία μου

στριγγλίζει με ψιλή φωνή:

εσύ, εσύ, εσύ, εσύ

Εσύ

Εσύ

κι η μοναξιά του χρόνου.

Αντώνης Φωστιέρης

If you go away - Vassilikos, Δ.Γαλανη

O mare e tu - Mαρινελλα, Γ.Νταλαρας

το απολυτο τιποτα*** ...

Και δε ζητώ, δε λέω τίποτα,

Σε μια σιωπη και δέκα σπασμενα βλέμματα,

μονάχα στέκομαι αντικρύ σου,

κρατώ την τελευταία ανάσα μιας υποσχεσης.

και σε κοιτάω όπως θα κοίταζα

Θυμαμαι μου είχες πει, 

κλεισμένη πύλη Παραδείσου.

"θα παραμεινω Απουσια, για να έχω αξία στην ζωή σου...

Κώστας Ουράνης

Άννα Τσεκούρα

Ω, στο σπίτι θα επιστρέψω

Ω, στο σπίτι θα επιστρέψω μέχρι το πρωί

πάρα πολύ κουρασμένη, μα χαρούμενη

έχοντας πάρει το πιο πολύτιμο δώρο.

Εγώ τη δική μου παρουσία στα ψάρια,

στα δελφίνια και τα μύδια και τα πουλιά

χαρίζω για μια μόνο νύχτα

κι αυτά θα μου προσφέρουν τη δική τους - ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Петя Стойкова Дубарова

(Πέτια Ντουμπάροβα ,1962-1979)

Στην ομιχλη σου - Μανωλης Χατζημανωλης                     Ενα κρυμμενο μυστικο - Μ. Χατζημανωλης

Μια καρδια μοναχη - Μ. Χατζημανωλης

(***της Δεσποινας. αφιερωμενο)

μια πορτα στ' αστερια ...

O καημος της φυσαρμονικας - Μ. Δημητριαδη

... απ' αυτα που χρωστας
πόσα μπορεις να ξεχρεωσεις;

Οραμα - Στερεο Νοβα

Ωρα πολλη ...

      Σβήσε τα μάτια μου .................

     Κόψε τα χέρια μου ..................

Σταμάτησέ μου την καρδιά .....

                                                   Rainer Maria Rilke (click)

Scenes ...

The Martlet's tale - K. Βητα (Μ. Χατζηδακις)

H μπαλαντα των αισθησεων και ... (Β.Λεκκας)

Σαν παλιό σινεμά και σαν τη Χαλιμά
που μιλάει με τα παιδιά
σου κρύβω την αλήθεια
κι αφήνω από τα στήθια μου να βγουν
παραμύθια για κείνους π’ αγαπούν [...]

Αρης Δαβαρακης

Mon cinema - Salvatore Adamo

Άνθη και στιχοι ..."στις ρωγμες της πικρας"

Aτελειωτα χρυσανθεμα - Κωνσταντινος Βητα

"Five  sunflowers"
by Vincent Van Gogh

Τα χρυσανθεμα του Οκτωβρη

Κι αποψε εψαχνα
λεξεις που σταζουν αιμα.
σιδερενιος αερας απογνωσης
τις πετρωσε.
Θα τις κρυψω την αυγή
στο χωμα του κηπου
να σκεπαστουν απ' τα ξερά
χρυσανθεμα του Οκτωβρη.

(πρωτη αναρτηση: Κυριακη 30/10/11 )

Χιλιες φωτιες - Ν.Βενετσανου,Γ.Χριστοδουλου

Αν τα 'λαβες ποτέ - Θανασης Γκαϋφυλλιας

[...] Και κατι άλλο, ισως πιο ποιητικο. Φυτεψε άνθη στις ρωγμες της πικρας σου. Κι υστερα βρες ενα μικρουλι ξεφωτο και καθισε να απολαυσεις το αρωμα τους. Α!  Κι αν θελεις,  μη ξεχασεις, παντα υπαρχουν καποιοι που αξιζει να τους προσφερεις ενα σου

 χρυσανθεμο [...]  ("Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή", Αλκυόνη Παπαδάκη) 

Τα χαμενα ηλιοτροπια

Τον Αύγουστο του 1888, Βίνσεντ βαν Γκογκ άρχισε να ζωγραφίζει μια σειρά από έργα, 

"Τα ηλιοτρόπια",

 τα οποία, "ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο από τα έργα του, τον έχουν κάνει γνωστό σε όλο τον κόσμο. Συχνά είναι τα μοναδικά έργα με τα οποία προσδιορίζεται ". 

Το "Βάζο με πέντε ηλιοτρόπια" αγοράσθηκε το 1920 απο τον φιλότεχνο Ιαπωνα, ιδιοκτήτη κλωστοϋφαντουργίας, Koyata Yamamoto. Ο Yamamoto είχε μια μεγάλη εκτίμηση για τις τέχνες και, περιστασιακά, έγραψε ποίηση. Το έργο έτυχε ευνοϊκής υποδοχής από το ιαπωνικό κοινό, ειδικά κατά τη δεύτερη έκθεση στην Οζάκα, όπου προσέλκυσε, μεταξύ πολλών άλλων έργων,  τη μεγαλύτερη προσοχή. Παραδόξως, το μεγάλο πλαίσιο του πίνακα είχε μια βαθιά επίδραση στην τύχη του. Κατά τη διάρκεια της έκθεσης Shinanobashi το ασυνήθιστα βαρύ πλαίσιο προκάλεσε την πτώση του πίνακα από τον τοίχο.Το πλαίσιο είχε καταστραφεί και Yamamoto ήταν τόσο εξοργισμένος, που ποτέ δεν επέτρεψε να εκτεθεί και πάλι.

Τα τελευταία χρόνια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου ο Yamamoto ανησυχώντας για την τύχη του πίνακα, ζήτησε από μια τράπεζα στην Οσάκα την αποθήκευσή του στο υπόγειό της. Η τράπεζα αρνήθηκε με την αιτιολογία ότι η λεπτή εργασία θα μπορούσε να καταστραφεί από την υγρασία του υπογείου.

Στις 5-6 Αυγούστου 1945 το σπίτι του Yamamoto καταστράφηκε ολοσχερώς απο βομβαρδισμό, την ίδια ακριβώς στιγμή με τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα.

Ο Yamamoto επέζησε από τις αεροπορικές επιδρομές, υπάρχουν δε εικασίες οτι δεν κατάφερε να σώσει τον πίνακα εξ' αιτίας του βάρους του κάδρου, που τον περιείχε. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ποτέ δεν ανέφερε, ούτε μία φορά, πόσο πολύ αγαπούσε τον Van Gogh και τη ζωγραφική του. Ο Koyata Yamamoto πέθανε στις 25 Νοεμβρίου 1963 στην ηλικία των 77.

Αργα... , θα κινησω

Ο εφιαλτης του Οδυσσεα - Ροδο του ανεμου

Θέλω να ξέρεις...

Θέλω να ξέρεις πως δεν έσβησε,
μέσα μου η πύρινη ματιά σου
κι αυτά τα χρόνια που δε μ’ έβλεπες,
εγώ τα πέρναγα σιμά σου!
Θέλω να ξέρεις πως το χέρι σου
στη μοναξιά μου μ’ οδηγούσε,
θέλω να ξέρεις πως η σκέψη σου
τα ονείρατά μου κυβερνούσε [...]

Κι οπού κι αν βρέθηκα, μονάχη μου

ή μες στο βούισμα του κόσμου,
ήσουν εσύ παντού και πάντοτε
ο μυστικός σύντροφός μου [...]

Κι όταν ο Χάρος, που λαχτάρισμα
τέτοιο μας έδωσε μια μέρα,
τέλος, κινήσει κι έρθει να με βρει,
προτού μ’ αυτόνε φύγω πέρα,
θέλω να ξέρεις πως μ’ εσένανε
τα στενά λόγια θα μιλήσω,
κι αργά μ’ εσέ, για κάποιο ανέβασμα
σε κάποιο Βράχο θα κινήσω.

Μυρτιωτισσα
(ποιητική συλλογή : Κίτρινες Φλόγες)

Γραμμα στην καλη - Ροδο του ανεμου

Αν - Ροδο του ανεμου

"Κι ολο και σκοτεινιαζει" ...

Tώρα που δεν μπορώ παρά να με θυμάμαι μόνο
ξέρω, δεν ήταν έτσι, τίποτε δεν ήταν
αλλιώς έγιναν όλα.

Η μαρτυρία μου ασαφής. Τι υπεκφυγές, τι συγκαλύψεις
σε λόγια, σε γραφτά και σε φερσίματα…
Αλλά πώς να τα πω και φαντασίας καμώματα όλα αυτά;
Δε γίνεται.

Β.Λ.

Η μνημη του νερου - Μαρια Φαραντουρη

Βρυση της ανατολης - Μ. Φαραντουρη

Πώς να αναιρέσω μια κατάθεση
πώς να διευκρινίσω μια ζωή;
Το ειπωμένο με εκδικείται
κι ανεξιχνίαστο μένει πάντα το υπαρκτό.

Σίγουρα κάτι μου διαφεύγει
κάτι που λάθος το έζησα και λάθος με έζησε
κι όλο και σκοτεινιάζει γύρω μου
κι όλο και σκοτεινιάζει.

Πού βρίσκομαι
Τι ώρα να ‘ναι.

Βυρων Λεονταρης
(συλλογή «Εν γη αλμυρά»)

Ελ-λειψεις ...

Σαββατοβραδο - Στ. Καζαντζιδης

Σαββατοβραδο - Δ. Μητροπανος
Παει η ζωη μου αδικα - Δ. Μ.

Σαν κουρελι - Δημητρης Μητροπανος

... σε σιγηλά λησμονεία
υπάρχω χαρούμενος απο άσπιλη θλίψη
σμιλεύοντας τη μοναξιά
ζηλεύοντας το άπειρο που λείπει ...

Ν. Καρούζος
(από το ανεκδοτο ποιημα: "Αμφορεας", αποσπασμα)