Χωρις φως ..., απλώς...

Κι αν χρειαστει - Μαν. Μητσιας

Γιατι κουραστηκα πολυ - Μαν. Μητσιας

Επίγραμμα Β'
"Παρά θίν'" απλώς

Τα χελιδόνια ψαλιδίζουν τον ορίζοντα
Και απ' τις σχισμές χαρίζεται ξεχείλισμα του ήλιου

Ο ιδρώτας των κυμάτων την άμμο νοτίζει -εκεί
Που μικροκαμωμένα τέρατα ερωτοτροπούνε.
Χώρια πηγαίνουμε και βλέπω
Τον ίσκιο σου πικρά να ντύνει ένα κοχύλι
Κι ενώ κοιτώ να σε τρυπούν οι λαμπηδόνες, ψιθυρίζω:
Τίποτα από κανέναν μές στο φως δεν απομένει
Παρά το πιο βαθύ εμείς του

Τα χελιδόνια ψαλιδίζουν τον ορίζοντα
Κι εσύ γυρεύεις
Να διαστρεβλώσεις σ' ανθρωπολογία την απλότητα -
Όλοι οι μέλλοντες γελούνε

Χρίστος Κρεμνιώτης
συλλογή: "Γεωμετρία της Νήψης", Φρέαρ 2015

Μην αναβεις το φως - Μαν. Μητσιας

"Τώρα στη σιωπή ...

...κάνω μια ευχή
σ`άστρο μακρινό
βλέμμα μου ζεστό, να σε βρω.
Πίσω θα γυρνώ και θα νοσταλγώ
όλες τις στιγμές που ήμασταν μαζί μέχρι χθες"...

Μαγδα Παπαδακη
Μη μου αρνηθεις - Μαν. Λιδακης

Αναμνήσεις

Ημέρες...
ή μάλλον ώρες της ζωής μου
δεμένες με βάρος, ξανάρχονται
εμπρός μου, γύρω μου δε φεύγουν.

Μη μου γκρεμιζεις τ' ονειρο - Μ.Λιδακης

Φαντάσματα του χρόνου,
του εκείνου δικού μου καιρού,
ανήσυχες ψυχές από στιγμές
που μείναν ανάρμοστα οδυνηρές,
δίχως απάντηση, στο γιατί της οδύνης.

Να ΄ρχεσαι μόνο δεν αρκει - Μ.Λιδακης

Ώρες δίχως εγκαρτέρηση κι υπομονή,
δίχως παραδοχή, δεν λησμονούνται
τούτες οι πληγές που ανοιχτές μένουν
στο σώμα του χρόνου εκεί,
εκείνου που αγάπησα παράφορα,
οι αναμνήσεις επιμένουν επίπονες.

Ζωη Καρελλη

(συλλογή: Φαντασία του χρόνου, 1949)

Κρυφα...

ΜΕΙΟΝ ΕΝΑ

Τράβηξα τη γη

για να σκεπαστούμε,

μήπως φορέσουμε απόψε

αφοπλιστικά κι αναίμακτα

τις λέξεις που χθες φτύναμε

σαν κουκούτσια,

μα μην μ’ απαντήσεις βιαστικά,

περίμενε τη σειρά σου

στην ουρά,

περιμένω απαντήσεις

από σένα κι από μένα,

ξανά και ξανά,

ως το χθες,

ως το σίγουρο κι απροσδόκητο

-1 του ασανσέρ,

υπόγειο αορίστως

κι εντόκως με θυμό,

(ποια λογική νοικιάστηκε

από τη φαντασία μου απόψε;)

μα δεν θέλω η λάσπη

να ζυμώσει τα κορμιά μας

γεμίζοντας με μείον ένα αύριο

ρίζες λωτών και μύθων.

Δημητρης Κρανιωτης

(Πρώτη δημοσίευση απο το Φρεαρ )

Πίσω απ' το τζάμι...

...στην καρδιά της κόλασης να τρέξω
τον καημό πως έφταιξα ν' αντέξω
Σε ποια θάλασσα να πέσω

...

Σε ποια θαλασσα - Μανωλης Μητσιας

Remember ...

Κατα βαθος - Μιλτος Πασχαλιδης

Φροντίζω να μην θυμάμαι το μπλε.
Γιατί πνίγομαι.
Δεν μπορώ να πετάξω.
Τα βλέμματα,
μου ακυρώνουν τα εισιτήρια
και
γίνομαι ζητιάνος των υγρών σου.
Πάλι.
Χώθηκες στο δάσος της υπεκφυγής
κι εγώ κουρεύω μια-μια τις ελπίδες
από τα μαλλιά μου.
Αποτίναξα τα όνειρα
και τ' άφησα χάρτινα καράβια
να πλέουν στις καμπύλες σου.
Τρύπωσα στις νύχτες σου
να μυρίζω αγριολούλουδα και θάνατο.
Τι κι αν αγγίζω τα τοιχώματα της πιθανότητας,
αγκαλιάζομαι με τη θλίψη και τη νοσταλγία.
Θα ξημερώσει όμως.

Το ξέρω.

Πάντα ξημερώνει,

έξω μου.

Δημητρης Βουλγαρης

Ακομα θυμαμαι - Αντιπερα Οχθη

Ολα εσενα θυμιζουν - Αντιπερα Οχθη

Καλως τον ... *

Ησουν θεος - Γ. Νταλαρας *

Ενας ερωτας αϊτος - Γ. Νταλαρας *

Στο αμαν στο γιατι - Γ. Νταλαρας *

[...] Ξέρω¨ θ’ αντέξουμε τη βαναυσότητα

Με λόγια πιο απαλά κι απ΄ τον αιθέρα

Κι όλ’ η περιφρόνηση θα πέσει πάνω μας

Σήκω λοιπόν και χόρεψε

Πάνω σ’ αυτό το κύμα

Μες στο θολόν ορίζοντα

Να δούνε τι αξίζεις.

("Το Πελαγος", απόσπασμα.

συλλογη: "Ερημονήσι", 1976)

Ακος Δασκαλοπουλος (1937- 25/2/1998)

“Ήταν ποιητής ‘μέσα-όξω’, που λένε. Και στο χαρτί και στην ψυχή. Ό,τι ήθελε έκανε, ακόμη κι αν σου ‘σπαγε τα νεύρα. Πολλές φορές που παίζαμε χαρτιά, δεν το ‘χε σε τίποτα ν’ αφήσει την παρτίδα στη μέση για να κατέβει στο καΐκι.” (Γ.Μ.)

***δισκος : "Καλως τους", 1994

Προσωρινά...

Τωρα που πας στη ξενητεια - Αρλετα

Φωναξε με - Αρλετα

Τα Μολύβια

Από τα μηχανικά

πάντα προτιμούσα τα ξύλινα μολύβια.

Είναι αυτή η αίσθηση προσωρινότητας

που σου προσφέρουν.

Κάθε ξυσιματιά

κι ένας μικρός θάνατος.

Στράτος Κοσσιώρης

...έσταζε ενα ενα

τα αστερια της η νυχτα

Λεπτομερειες ...

Αγαπη μεσα στη καρδια - Δημητρα Γαλανη

Ποιος εχει λογο στην αγαπη - Φιλιππος Πλιατσικας

Μοναξιά

Έχω μια μοναξιά

που θέλει να τα πει όλα

Έχω μια σπάταλη καρδιά

που δεν συχνάζει

σε ευανάγνωστα ρυάκια

Χάνεται στις κοίτες

των σκοτεινών ποταμών

υφαρπάζοντας

την αφανή λεπτομέρεια

Ασε με να λεω - Ελ.Βιταλη, Ν. Πορτοκαλογλου

Έχω ένα γραμμάριο φωνής

για να μη μ' απελπίζουν

τ' αδιέξοδα φεγγάρια

Καλλιόπη Εξάρχου

από τη συλλογή Μάχιμα χείλη, 2014

Κλικ ...

Γυρευω να 'ρθείς - Μελινα Κανα

Όπως αγαπάς

Όπως αγαπάς
Παλι ντυθηκα...ετοιμαστηκα, χτενισα τα μπερδεμενα μου...
Και καθησα να σε περιμενω...
Αυτη η σταση εδω και καιρο εχει βουλιαξει στο "μεσα" μου..
Κι ειναι που τα ματια βαρεθηκαν να ικετευουν το ΕΛΑ σου...
Και η καρδια μωρε..αυτη η μικρη απελπισμενη με τον τοσο ηχηρο χτυπο..
Αυτη κοχλαζει στην αναμονη....δεν της αξιζει ρε γαμωτο...
Δεν της αξιζει...

Δεσποινα Αποστολακη

Ελα να σε δω - Μελινα Κανα

Οποιος αγαπησε δεν ξερει να το πει - Μελινα Κανα

...Μήπως εγινε ο κοσμος, μηπως

ενας παγωμενος κηπος ;

Μηπως ... - Δημητρα Γαλανη

Μη ρωτας ...

ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ
Σε τόπους μακρινούς σ’ έκανα γη μου.
Στα ίχνη της μνήμης τώρα,
στο διάφανο της θάλασσας
ν’ αναζητώ της μορφής σου τη θύμηση…
Μη με ρωτάς τι είναι νοσταλγία.
Σαν ντύνεται η νύχτα με τ' άστρα
τα ίχνη της μνήμης χάνονται…
Στο διάφανο της θάλασσας σβήνει η μορφή σου…
Ό,τι απόμεινε, το γκρίζο του χρόνου,
βίαιο κύμα -αίμα μου-
κοχύλια που σέρνει ο άνεμος…

Ρουλα Τριανταφυλλου

Με ενα γιατί - Μελινα Κανα

Τοπος, χρονος θα υπαρξει - Τερεζα Δανεζη

(cd : Γενναιοι Ερωτες, 1997)

... Όχι, δεν είμαι λυπημένη

Σε σωστή ώρα νυχτώνει.

( "Περασα"  , Κικη Δημουλά

από : "Το λίγο του Κόσμου",1971)

Το μυρμηγκι...

"Απαντηση στο κόκκινο"
"Replay to Red" by Yves Tanguy, 1943


...
Aφήνω τώρα το μυρμήγκι να με οδηγήσει
Δίνω το πλευρό μου στο καλάμι
Το νου μου γυμνό στην πέτρα
Ακούω πάλι του πεύκου τον ψίθυρο
Οι ερημιές μου άσκησαν το νου κι αφέθηκα
μαλακό εκμαγείο των ανέμων
Ετσι μπόρεσα να αποστηθίσω με τα μέλη μου
την κλίση τους και τη μορφή τους
Μορφικά να παραστήσω εκείνο που, ενώ
του αφήνομαι, θέλω να μου μοιάσει.
Με το δικό μου σώμα αφηγούνται 
τα έργα τους.
Στο στέρνο μου χαράζεται το εφήμερο
πέρασμά τους. Με το σώμα μου λύρα
ψιθυρίζουν το τραγούδι τους.
με το σώμα μου που το κοιμήθηκε το σώμα τους
και πια δεν ξεχωρίζουμε μες την ορχήστρα.
Δες, μες στα κλαδιά μου τρέμουν τα μέλη της θεάς.
Και σου μιλώ με το πικρό, με τ' ακαλλώπιστό της
στόμα: η αληθινή ομορφιά είναι
η αφάνεια. Η αληθινή αγάπη είναι η αφάνεια.
Μανώλης Πρατικάκης
"Λήκυθος", απόσπασμα

Ερωτας ειναι - Ορφέας Περιδης

κι ενα Ατελειωτο τραγουδι - Ορφεας Περιδης

"να τελειώνουμε..."

( ~16:40΄)

Everything...

της Σοφίας ...

Κοίταζέ με

κι εγώ θα γράφω

Σοφία Κατζούρη

(....... - 3/2/2015)

από τη συλλογή: "Τώρα μπορώ να μιλώ", 1981

Οτι γεννιεται - Λιζετα Καλημερη

Ισως μοιαζω πληγη - Διονυσης Θεοδοσης

Tα νησια ... και  Οι χαρτες ...

(Δημητρα Γαλανη)

Pieces ...

bertrand salle  

Σωτηρία Οδός

Κατεβαίνω το δρόμο
της καταστροφής μου.
Όμοια όντα με περιβάλλουν
συστηματικά με υπονομεύουν
έτσι νομίζουν θα επιβιώσουν
δεν έχω διάθεση
να τα εμποδίσω
προς το παρόν
μα την κατάλληλη στιγμή
θα τα συντρίψω
δεν ανέχομαι παράσιτα
να με απομυζούν,
τον έρωτα ερωτεύτηκα
τίποτα άλλο δεν με νοιάζει
μέσα στους δρόμους του περπατώ
μέσα στα καπηλειά του πίνω και ξαναπίνω
τίποτα άλλο δεν με νοιάζει
δεν θα καταστραφώ
ο έρωτας στο τέλος θα με σώσει.

Ερωτικος χορος - Λιζετα Καλημερη

Γρηγόρης Σακαλής

Tης λογικης τα σιδερα - Λιζετα Καλημερη

"www.bibliotheque"

Voices ...

Η Φωνή *

(CHARLES BAUDELAIRE

μεταφραση: Κωστας Καρυωτακης)

Η κούνια μου ακουμπούσε στη βιβλιοθήκη... 

Δεν ήμουν μεγαλύτερος από ένα βιβλίο.
Δυό φωνές μού μιλούσαν.

Η πρώτη, ύπουλη και σταθερή, έλεγε:
«Η Γη είναι ένα γλύκισμα ωραίο· μπορώ ... να σου δώσω μιάν όρεξη παρόμοια μεγάλη». 

Και η δεύτερη: «Έλα! ω, έλα στο ταξίδι των ονείρων, πέρα από το δυνατό, πέρα από το γνωρισμένο!» 
και η φωνή αυτή ετραγουδούσε όπως ο άνεμος στις ακρογιαλιές, ... 

Σου απάντησα: «Ναι! Γλυκιά φωνή!»
Από τότε κρατάει αυτό που μπορεί, αλίμονο!...

Κι από εκείνο τον καιρό αγαπώ τόσο τρυφερά, 

καθώς οι προφήτες, την έρημο και τη θάλασσα, 

γελώ στα πένθη και κλαίω στις γιορτές, 

βρίσκω μια γεύση γλυκιά στο πιο πικρό κρασί, 

νομίζω πολλές φορές για ψέματα τις αλήθειες, και, 

με τα μάτια στον ουρανό, πέφτω σε γκρεμούς.
Αλλά η Φωνή με παρηγορεί και λέει: 

«Κράτησε τα όνειρά σου· οι συνετοί δεν έχουν έτσι ωραία σαν τους τρελούς!»

Πηρα και τους αγερηδες - Λιζετα Καλημερη

Αγαπες - Γερασιμος Ανδρεατος

* La Voix

Χωρίς ...

Παιδικες αναμνησεις ...

"Automat" by Edward Hopper

July 22, 1882 – May 15, 1967

Σ' αποθύμησα

Έληξες
Κι ήταν νωρίς…
Δεν πρόλαβα τα λόγια σου
Να σκαλώσω στους τοίχους
Δεν πρόλαβα τα χαμόγελά σου
Να καρφώσω στο ταβάνι
Δεν πρόλαβα δίχτυ
Να πλέξω με τα δάκρυά σου
Να παγιδέψω την ανάμνηση
Δεν πρόλαβα το θυμό σου
Να στήσω φύλακα στην πόρτα

Έληξες 

Κι ήταν νωρίς… 

Δεν πρόλαβα το γέλιο σου 

Να φυλάξω σαν το παλιό κρασί 

Και να μεθάω 

Κάθε που σ’ αποθυμώ.

Aννυ Κουτροκόη

Από τη συλλογή : Περί ελαχίστων κρουσμάτων (1995) 

Το φυλαχτό ...

Tωρα που θα φυγεις - Γιωργος Νταλαρας

Προσκληση (Ευχολογιο)

Θα πάρω τώρα του αστεριού τον δρόμο.
Προφήτης δεν υπήρξα
μήτε και μάγος των καιρών.
Οι χούφτες μου γεμάτες πανικό
τρεμουλιάζουν στο καταχείμωνο
και η καρδιά μου σε αρρυθμία
κερδίζει ανάσες ζωής απ΄τον θάνατο.
Βλέπω γύρω μου σκυφτές σκιές
να πέφτουν η μια πάνω στην άλλη
αναζητώντας διαφυγή.
Παντού σκοτάδι και το νερό λιγοστό.
Μίκρυναν οι ομορφιές
μα οι νύχτες μεγαλώνουν.
Με κινήσεις κυκλωτικές
τυλίγουν τον ιστό τους
όλο και πιο σφιχτά
όλο και πιο στέρεα.

Απόψε,
θέλω να σου πω
πως σ΄ αγαπώ.
Να ξέρεις πως σε νοιάζομαι.
Για σένα το κάνω και για μένα.
Θα πάρω τώρα του αστεριού τον δρόμο.
Θα ΄ρθεις;

Η ξενιτειά σου - Γιωργος Νταλαρας

Λίλιαν Μπουράνη

Καταιγιδα ...

Πισω απ' τις λεξεις - Χ.Αλεξιου, Α.Βαρδης

Ναυάγιο

Έβγαλα την εικόνα σου απ’ το μυαλό μου
και την κρέμασα στον τοίχο της ψυχής μου.
Κατά τη μετακόμιση εφθάρθηκες λιγάκι,
γέμισε η εικόνα σου αίματα και θραύσματα ο νους μου.
Ο τοίχος άδειος και μουντός,
όλο ρωγμές χαλάσματα.
Μα αντέχει ακόμη να σε συγκρατεί.
Το κοράκι πάντα χάνεται στο μελανό της νύχτας.
Η βροχή που ορμά από τις τρύπες της σκεπής
- θυμάσαι πόσο κόπιασες να με σκεπάσεις; -
σε αλλοιώνει.
Τα δάκρυα επίσης.

Μετά την καταιγίδα βγαίνω έξω.

Ψάχνω το άρωμά σου στο χώμα το νωπό,

στα γιασεμιά, ενίοτε στις ανεμώνες.

Αφού συνέχεια ναυαγείς σε θάλασσες φθοράς,

ας έχω μόνον αυτό.

Νικος Τσουκαλας

Forever and ever ...

Quando L' Amore Diventa Poesia

Demis Roussos 
(15/6/1946 - 25/1/2015)

Illusions ...

S' il faut mourir un jour - D. Roussos

Un coeur qui bat pour toi - D. Roussos

Φως ...

Λεξεις σφαλιστες
στυγνες λεπιδες
και οι φρασεις
...ευαγγέλια
Τρυφερά

Για σενα - Λιζετα Καλημερη