Together...

Χωρις - Φοιβος Δεληβοριας
Bolero - Φ. Δ.

Τα Όνειρά της

Τα όνειρά της δύσκολα μωρά
την ξενυχτούν τα βράδια 

αποκοιμιούνται νηστικά στο στήθος

γάλα δεν έχει κάθε τρεις ώρες
ρουφούν το αίμα της όταν την πιουν ολόκληρη
θα μπουν σε μια φουσκίτσα 

θα πάρουν όψη βάτραχου ψαριού
πριν προλάβει να τα διηγηθεί 

θα τα ‘χει κιόλας ξεχάσει.

Σιωπές

Μη μιλάς, θα διακόψεις τη σιωπή.
Αυτή η λαλίστατη ησυχία κοντεύει να με πείσει.
Καλύτερα να στρέφουμε αλλού τα μάτια
ν’ απλώνουμε αλλού τα χέρια.
Τώρα που διαφωνούν ως και τα φιλιά μας

καλύτερα να ανταλλάσσουμε σιωπές.

Να σε δω να γελας - Κιτρινα Ποδηλατα

Θυελλα ...

Εγώ είμαι της θύελλας
Γι αυτό σ αγαπώ
Είμαι της λαίλαπας
Γι αυτό σ αγσπώ

Είναι που εντός μου είσαι η δίνη
Είναι που έσπασες τον άξονα
Που κράταγε την τάξη
Κι όλα γίναν ιαχές
Νικηφόρα έξαλλα φωνήεντα
Γι αυτό σ αγαπώ

Έκτωρ Κακναβατος

Ειχα μια αγαπη - Χαρης Φασουλας

Πρωτοβροχι - Χαρης Φασουλας

cd : "Ταξιδι φως μου ειναι η ζωη", 2014

Μη ψαχουλεψεις ! ...

"[...] Τι κριμα
Κι ήταν, σχεδόν, δυο βήματα η στεριά!"
(της Αλκυονης)

Όταν περάσουνε τα χρόνια απ’ τον σκορπιό

Και δεν θα έχεις άλλο για να με μισήσεις

Οι πρωτες λεξεις - Σωκρατης Μαλαμας

Στείλε μου τότε μόνο ένα ευχαριστώ

Που δεν σε σκότωσα και σ’ άφησα να ζήσεις.

Δε ζητησα απο κανεναν να μου μπαλωσει την ψυχη

Ετσι μ' αρεσει. Τσαλακωμενη. Τρυπια.

Ειναι δικη μου. Εγω την κουβαλαω

και δε σκεφτομαι, προς το παρον

να τη βγαλω σε προσφορά.

( pinterest.com )

"[...] Μπορεί να ήσουν ό,τι πιο ..........
μα θα κρύψω τα λόγια μου.....και δε θα το μάθεις.
Κι αν οι λέξεις, χωρίς να το θέλω ξεφύγουν,
θα τις ψιθυρίσω τόσο σιγά που δεν θα τις ακούσεις.
...
Κάποτε θα ήθελα να μιλήσω γι' αυτή τη σκιά...  ...."
(Τ.Λειβαδιτης)



Εκεινη, ...με το διαφορετκο βλεμμα

Sailing...

The Traveler - Ryan Horne, Terrible Tommy

Μέτρησα

Μέτρησα τους ήχους της σιωπής

κραυγές που σημάδεψαν τον ήλιο.

Σ’ αρχαίο καράβι

-δυο κομμάτια, δυο στίχοι-

χαράχτηκε η μνήμη στην πλώρη.

Γεννήθηκα γη λησμονημένη

τυλιγμένη στου χρόνου τη σκόνη.

Σε βιβλίο παλιό εικόνες παιδικές,

Λεμονανθοι.

Ζωγραφισμένος με νερομπογιές

ο δικός μου ουρανός ξεθωριασμένο γαλάζιο.

Κι ας αγνάντευα με μάτια αθώα

των ονείρων τον κόσμο…

Ρούλα Τριανταφύλλου

("Πληγές που θρέψαμε", 2015)

Ζεφυρος ...

Θα’ ρθει κάποτε ο καιρός
που ολάκερη θαυμαστικά θα στάζω
πάνω στις εξαίσιες απορίες σου

και συ τότε θ'αναρωτιέσαι
γιατί άργησες να με ρωτήσεις ...

Βάσει της παραγράφου Απορίας

του άρθρου Προσμονής

που χθές ταχυδρόμησες

με το τελευταίο εξπρές όνειρο

δηλώνω ένοχη κατάφασης

Εσύ

θα προλάβεις το Φεγγάρι

αν Ζέφυρο άνεμο σου δωρίσω;

Μαρια Ροδοπούλου

Where do we draw the line - Poets of the fall

Ὅταν τό ἡμερινό φῶς
ἀποχαιρετᾶ τον διάκοσμο
Ἔσο Ἕτοιμος !
Για την Ἑπόμενη Ἡμέρα τοῦ Θεοῦ
Ἐνθαδική , σε χρόνο και χῶρο
ἤ ἀπόκοσμη , σε καιρό και τόπο
Ἴσως αὐτή νά εἶναι για την Ἀλεξάνδρεια
πού χάνεις
Ἴσως για την Ἰθάκη πού προσδοκᾶς ,
Εἶναι τῆς Ἐφημερίας σου

Heel my wounds - Poets of the fall

Δημητρης Ταμπαογλου

3.120' ...

Δεν εχω χρόνο πολύ

δεν έχω χρόνο πολύ
έχω πληγές
να επιδέσω
παραστρατημένες σκέψεις
χτύπησαν
μεσάνυχτα την πόρτα

δεν έχω χρόνο
πολύ
τακτοποιώ με προσοχή
σκονισμένα κάδρα
παλιά τετράδια
ξεχασμένα

βάρυνα πια

για μετακινήσεις 

και ορισμούς

για νέες ενάρξεις

κομμένες κορδέλες

εγκαινίων

δεν έχω χρόνο 

πολύ

μέσα στην αιχμαλωσία

τούτη ζω

σε ερημιά παρόντων.

Γ. Μ.

Αν δεν ριγήσεις

Αν δεν ριγήσεις
μέχρι το κόκαλο
αρνήσου με

κρυφός αυτόχειρας
είμαι
φωτιά απύθμενη
σταλάζει
μέσα μου
σιωπή με οπλίζει

με ορμή που βαθαίνει
την πληγή
παλλόμενη ερημιά
εφορμά
η απουσία

στενεύει η ανάσα μου

Βαρκα του καημου - Γ. Πουλοπουλος

αναρωτιέμαι
πού είναι η βροχή
που ξεδιψάει

Γιάννης Μασμανίδης
(συλλογή: Των εκλιπόντων 

Παρακείμενος, 2015)

Επι στροφή...

Unnamed

Όταν όλα υποκλιθούν...

Όταν όλα υποκλιθούν στο φως

Τα μάτια απαράλλαχτες σειρήνες

Θα υψωθούν στον ουρανό

Όνειρα θα μπούνε σε ασημένια πλοία

Σα να μη κύλησε ποτέ ο χρόνος

Μόνο σιωπές από διάπυρες φωτορροές.

Αντωνης Περδικούλης

Όταν χαράζει στη Μεσόγειο
οι Άγγελοι της αβύσσου
μες στη θολότητα του σκότους τους

πληγώνονται απ΄το φως.
...

Μίλα μου, νύχτα, μίλα μου,
με ρυάκια, με ποτάμια
μες στη Μεσόγειο που καίγεται,
ίσως εξυμνήσουμε
τους νυσταγμένους ίσκιους
με φως και άστρα ...

Darren...

Γρηγορία Πελεκούδα 

(απόσπασμα)

Συν-τονισμός...

Ενα παρελθον σαν περισπωμενη - Φ. Βελεσιωτου

ΣΗΜΕΙΑ

Το σώμα μου περισπωμένη πάνω στο δικό σου

Τα χέρια σου παρένθεση στο χώρο

Κι η ανάσα μας ένα θαυμαστικό.

Θέλω να διαρκέσει, σβήσε την τελεία

Ή μάλλον βάλε κι άλλες δυο,

Ν’ αποσιωπήσουν τον παράδεισό μου.

Γιάννης Ευθυμιάδης

[από την ανέκδοτη συλλογή Πάνω στο σώμα σου]

Καμιά φορά...

Κοντα σου - Θανος Ανεστοπουλος

καμιά φορά η ρωγμή, ...γίνεται χαραμάδα

Και Ο Ερωτας θα έχει πια Εξουσία!!!

Σου φυλάγω
τα χέρια μου -μια νοητή παντοτινή αγκαλιά
το πρόσωπό μου μνημόνευση παντοτινή
στα μάτια σου
στα μάτια του έρωτα
Σου φυλάγω
τις γλυκές ηδονικές κι αγαπημένες ώρες
τις ατέλειωτες βόλτες μας
τα όνειρα που μπλέκουν μέσα στα μαλλιά σου
τους λαμπρούς ουρανούς που λιάζουν τα σχέδιά μας
την βοή του γέλιου μου
την ενθύμηση των χτύπων της καρδιάς μου [...]

Σου φυλάγω τα χιλιάδες ποιήματα [...]

Σου φυλάγω την επιθυμία μου και την ευχή μου
να σαι παντα εσύ
με ότι ήσουν
ότι είσαι
κι ότι θα είσαι
φέροντας μέσα σου και για τους δυό
ότι αγαπήσαμε μαζί...

Ολα αυτα που δεν θα δω - Διαφανα Κρινα

Θάνος Ανεστοπουλος

Εξ αρχής...

[...] Ήταν η εξ αρχής ακατανόητη οικειότητα που σημαδεύει όσους προορίζονται να συναντηθούν. Που οι δρόμοι τους θα διασταυρωθούν για να σφραγίσουν ο ένας τον άλλον παντοτινά. Αυτούς που συγγενεύουν αλλιώς, και οι υπόγειες ροές τούς τραβάνε ασυνείδητα να στραφούν και να κοιταχτούν με απορία στα μάτια. Σαν κλήση. Μια σαγήνη ανεξήγητη που φέρνει κοντά. (Μάρω Βαμβουνάκη, "Τα πράγματα που ζουν απ' τον χαμό")

Στεγνα μάτια - Μανωλης Λιδακης

Ξερω μια θαλασσα ...

Παρε τη σιωπη - Σαββερια Μαργιολα

Πελαγα - Σαββερια Μαργιολα

Ενα Α ...

Απο το πιθανό ως το απίθανο, ... ενα Α δρομος !

(αγνωστου)

Το κλειδι - Μανωλης Λιδακης

Αποψε

Έλα να παίξουμε μπάλα κάτω απ' το φεγγάρι
να ξύσουμε τις άκρες τ' ουρανού

για να ξεφύγουν τα μη ειπωμένα μας

πάλι παιδιά να γίνουμε όπως πρώτα
μιας και οι νύχτες συγχωρούν καμώματα
και αλήθειες
Έλα να συναρμολογήσουμε το όνειρο
να φτιάξουμε μια φορεσιά στη μοίρα
έλα να ξαπλώσουμε στο σώμα του σκοταδιού
και ν' αφήσουμε τ' απαγορεύεται
να υπάρξουν στη σκηνή
άγγιξε με όπου ως τώρα δεν τολμούσες
άσε από μέσα σου να βγουν τα σπλάχνα
των μύχιων σου πόθων
άσε το φως της αποπλάνησης
να κάψει το κορμί σου ως το κόκαλο
οι αντιστάσεις να καμφθούν
και να ενωθείς με το άλλο μου μισό
που απόψε σε ζητάει χωρίς αναστολές και ίσως
αφήνω το κόκκινο να ξεχυθεί
πάνω στ' ασπρόμαυρα κομμάτια
των παλιών μας μη

άπλωσε τα χέρια στη βροχή
και άσε τη φωτιά σου να φουντώσει
με αλκοόλ και μια αγκαλιά
απόψε το ξημέρωμα θα σε βρει αλλιώς
να ουρλιάζεις σαν αγρίμι μυστικά
στ' αυτί της πανσελήνου

Έλα ν' ανέβουμε μαζί
εκεί που ανθρώπου μάτι δεν έφτασε ως τώρα
να σεργιανίσουμε ανάμεσα στα ερείπια
μιας μπίτνικ εποχής
σα δυο ρέμπελοι χωρίς προορισμό
να ψάξουμε τη χίμαιρα στη μέση του δρόμου
να κάνουμε έρωτα μπροστά σε ανοιχτά παντζούρια
να φορέσω το πουκάμισο σου
και να ναι άνοιξη εκεί έξω
έλα να μάθουμε να πετάμε παρέα
πάνω απ' τα σπίτια
τα δικά μου φτερά θα ναι ασπρόμαυρα.

Ναι, ένα άσπρο κι ένα μαύρο θέλω
έλα να γράψουμε κάτι
σ αυτούς τους άδειους τοίχους της πόλης
να περπατήσουμε μπορεί και στα σύρματα της ΔΕΗ
έτσι, για πλάκα

κι έπειτα να κόψουμε δρόμο μέσα από ταράτσες
έλα να περιμένουμε στη γωνία
κάτω από 'να φανάρι κόκκινο
την αλητεία δυο λόγια να μας πει
ας παραδοθούμε στα πάθη,

ζωή απ'την αρχή να φτιάξουμε δικιά μας

έλα ένα ξημέρωμα καπνίζοντας

να πούμε δυο κουβέντες σιωπηλές

τα βλέμματα μας ν' ακουστούν
στα πέρατα του κόσμου
νιώσε αυτά που δε λες

και ζήσε αυτά που δε σου λένε

απόψε...

Σ' εχω δε σ' εχω - Μανωλης Λιδακης

Έλλη Πράντζου
(αδημοσίευτο)

Απρόσιτα ...

Το ονειρο - Νικος Παπαζογλου

"Μέρες Θεσσαλονίκης"

Άσε με να πιστεύω
Πως μπορούμε να κινήσουμε από δω
Όπου μασούμε τον ήλιο με τα δόντια μας
Και διώχνουμε το φως απ’ τα δωμάτιά μας ως να μας λησμονήσει.
Εδώ τα ξέρουμε και τα μισούμε όλα
Σαν τις χαρακιές του προσώπου μας
Και σαν τους τάφους τους οικογενειακούς
Όλο πικρή σοφία
Σαν την πανάρχαιη Καλημέρα
Χάρτινο χαμόγελο και προδοσία κι επιμονή. 

 Άσε με να πιστεύω

Πως πέρ’ από το σύρμα του ορίζοντα 

Δε θα μας αγαπούν μήτε θα μας αρνιούνται

Να πιστεύω

Πως υπάρχει αλλού ένα δέντρο

Άξιο για τα νεύρα του κεραυνού

Ένα μαχαίρι που δε γνώρισε σπλάχνα

Κι ένα ποτήρι μ’ απρόσιτα χείλη

Να πιούμε

Το ονειρο - Δημος Μουτσης

Πάνος Θασίτης

Δίχως κιβωτό,1951

Περιεργο πραγμα η καρδια ... ***

Μη μου χτυπάς. Ξέρω. 

«Προς καρδίαν», Κωστας Μοντης

από τo ανθολόγιο : «Στιγμές» 1958-1975. Κέδρος, 1978.

Γραμμα στο Θεο - Χρηστος Νινιός

Δεν είχες τίποτα να πεις, κύριε.
Γιατί ηνώχλησες τις λέξεις,
γιατί τις ηνώχλησες;

("προς Ποιητήν", Κ.Μ.)

Αθεατος κριτης / Δυο φωτιες - Χρηστος Νινιος

Μπορεί πραγματικά αυτά να εννοούσαμε

όμως οι λέξεις τι είπαν,

όμως οι λέξεις όταν πήραν την εξουσία στα χέρια τους τι είπαν;

("Στιγμές", Κ.Μ.)

*** Περίεργο πράγμα η καρδιά.
Όσο τη σπαταλάς τόσο περισσότερη έχεις.

Κ. Μοντης

cd : Χρήστος Νινιός - "Γραμμα στον Θεό", 

Απριλιος 2015

"Επί σκηνής" ...

Εισαι εδω μα και πουθενα - Παντελης Θαλασσινος

Πότε θα ξαναμιλήσεις;
Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων τα λόγια μας.
Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη
ριζώνουν θρέφουνται με το αίμα.
Όπως τα πεύκα
κρατούνε τη μορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί
το ίδιο τα λόγια
φυλάγουν τη μορφή του ανθρώπου

κι ο άνθρωπος έφυγε, δεν είναι εκεί.

Γιωργος Σεφερης

«Επί σκηνής», ΣΤ΄, 1-10. 

Η θάλασσα· πώς έγινε έτσι η θάλασσα;

Άργησα χρόνια στα βουνά·

με τύφλωσαν οι πυγολαμπίδες.

[...]

Μα μπορεί να κακοφορμίσει η θάλασσα; 

Γ.Σ. «Επί σκηνής», Δ΄, 1-3, 7. 

(Τρία κρυφά ποιήματα, 1966. 

Ποιήματα. Ίκαρος, 1974)

Μακρυά - Λιζετα Καλημερη

22/5/15

7.45΄μ.μ.

Μόνο για σημερα ...

Πνοη θαλασσινη - Λιζετα Καλημερη

Ηχώ του βλέμματος

Απαγορεύεται το κυνήγι των αναμνήσεων
Μια λευκή έγραφε επιγραφή στην άκρη του δρόμου.
Οι μέρες μύριζαν γυαλί, οι νύχτες θύμιζαν θυμάρι
Ο χρόνος γύριζε έφιππος πάνω σε ξύλινο γαλάζιο αλογάκι
Μιας και το αύριο δεν έρχεται από μόνο του ποτέ
Αν με πάθος περίσσιο εσύ δεν το αναζητήσεις
Και κάθε λεπτό τώρα πια την δική του έχει βαρύτητα. 

Έλα να βάλουμε την αγάπη πάνω απ΄τις πράξεις

Να αναμετρηθούμε με τ' αστέρια

Μόνο για σήμερα να αισθανθούμε νικητές

Και μες του κόσμου την απέραντη σιωπή
Το τρέμουλο ν' ακούσουμε της ξεχασμένης ομορφιάς μας
Και την ηχώ του βλέμματος δυο σταγόνων
Μόλις βροχής που ξεστράτισαν.

Στης νυχτας τη φωτια - Λιζετα Καλημερη

Νίκος Μυλόπουλος
από τη συλλογή "Τέλος της περιπλάνησης", 2015

cd: "Κανενας δεν το ξερει"

Χαρτινη βαρκουλα ...

Χαρτινη βαρκουλα - Μιχαλης Κουναλης

Του νοτου τα πουλια - Γ. Νικολαου, Μιχ. Κουναλης

...μα εκεινα μου μηνυσανε

πως αδικα προσμενω

πως εισαι διαβαταρικο

πουλι που ολο πεταει

πως εχεις μια καρδια κλειστη

που αγαπη δεν κραταει.

(στιχοι : Γιαννης Νικολαου)

everlasting...

Νυχτερινος Περιπατος - Μ. Χατζιδακις

Last moments of love - Omar Faruk Tekbilek

Σιωπηρος Γονος ΙΙ

Τι είναι οι λεξεις μου

χωρις εσενα

και πως να φανταστώ τις λέξεις σου

χωρίς εσενα

Τωρα που η σιωπή 

έγινε συνάντηση.

Γιαννης Τολιας

Απο τότε ...

Ενα σημαδι στην αγαπη - Δημητρης Μητροπανος
(στιχοι, μουσικη : Κωστας Στρατηγοπουλος)

"Spring explosive", Lithograf, 1966

by Salvador Dalí 

(11/5/1904-23/1/1989)

ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΙΙ

Ήταν κιόλας αργά κι όμως δε φεύγαμε
πικρή η συνομιλία και δεν τέλειωνε
και τι συνομιλία να πεις - φράσεις μισές
"τώρα πια μόνο..." ή "ποιος ξέρει αν..."


Αν εξαιρέσουμε τυχαία συναπαντήματα
είχαμε κοντά χρόνο να ιδωθούμε
ή μάλλον πιο πολύ, ναι από τότε που...
κι τώρα τι να πρωτοπείς, τι να...

Όσο να με καλωσορίσει, όσο να παραγγείλουμε
είχε γυρίσει ο ήλιος, άλλαζε το φως
προχωρημένο πια Φθινόπωρο κι έκανε ψύχρα
ίσως δεν έπρεπε να κάτσουμε σ' αυτό το τραπεζάκι.

Αλόη Σιδέρη

("ΠΟΙΗΣΗ", τ. 12, Φθιν.-Χειμ. 1998)

Αφαιρεσεις _ _ _

Στον αη Νικολα - Ποπη Αστεριαδη

Αmenteo Μontiliani

ΔΙΧΤΥΑ ΤΩΝ ΗΣΚΙΩΝ

Απρόσεκτη ψυχή, πού ταξιδεύεις,
κόσμοι-παγίδες διάσπαρτοι παντού.
Απ’ τα βαριά δεσμά πώς θα ξεφύγεις,

Η μήτρα με καρπό της λαμπιρίζει
αισθήματ’ αναβλύζουν πολλά.
Δεν ήξερα μαγνήτης μ’ έχει αρπάξει.
Απ’ τα βαριά δεσμά πώς να ξεφύγω,
δίχτυα των ήσκιων μ’ αιχμαλώτισαν ξανά.

Ζησης Οικονομου

Αλλου χορευει η χαρα - Γιωργος Ζωγραφος

Καιτη Αναστασακη

ΑΣΥΓΚΡΙΤΑ

Αισθήματα της σιωπής.
Ούτε νερό στων χαλικιών τον κήπο
ούτε αναζήτηση στο χιόνι και στην έρημο.
Ασύγκριτα μη προτιμώντας μ’ ασύγκριτα
όλα ελαφρά, φευγαλέα.

Το δάσος τρέφει την ορμή
της κάθε στιγμή νεότερης όρασης
ανώνυμη ζωή
στου απέραντου τοπίου την ανάσα.

Λύκοι τα πλήθη
παγιδευμένα από δυνάμεις της Γης
αλληλοσπαράσσονται.
Και δεν καταλήξαμε κάπου ασυνόρευτοι
από θάρρος και δειλία απαλλαγμένοι.

Ζησης Οικονόμου

Επιστροφη - Μαν. Μητσιας