ΕΝΑΛΙΟΝ

Κλειστά τα μάτια
κομμάτια η σκέψη
τα λόγια καρφιά
Στην άμμο, στα βράχια
στη θάλασσα
σμίγει η αρμύρα με το πέτρινο δάκρυ
μια μουχλιασμένη νοσταλγία σέρνεται ξέπνοη
κι η λύτρωση, αδέσποτη
ξεμακραίνει βημα-βημα.


Nησια -- Μαριος Φραγκουλης

Ενώ δεν ήσουν εκεί

Και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
είδα να σε ορίζουν μανιασμένες θύελλες
και κύματα μιας άγριας θάλασσας
να πλέκουν γαλαξίες τα μαλλιά σου.
Κι είδα τρικυμίες μέσα στην ψυχή σου
που με ναυάγησαν σε όλους τους ωκεανούς
του απέραντου, είδα τα αστρικά φαντάσματα των ανθρώπων
να με κοιτούν με απορία.

Tον κόσμο ολόκληρο μέσα στα μάτια σου τον είδα
να πεθαίνει και να ανασταίνεται, με μιαν ανάσα,
με ένα τίποτα.

Και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί ,
με κάθε τρόπο σε ένιωσα και μέσα σε ένα θλιμμένο όνειρο
γεύτηκα την ανελέητη μοναξιά των ξεχασμένων θεών,
των πεθαμένων ανθρώπων…
Και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί,
είδα τη μορφή σου υγρή να πνίγεται
μέσα στις αργές μεταμορφώσεις της
και άγριες καταιγίδες να γράφουν τα μαύρα σύννεφα
πάνω στα βλέφαρα σου
και αστρικά παράδοξα να γεμίζουν τρυφερά
τις ατελείωτες νύχτες μου.
Και ενώ εσύ δεν ήσουν εκεί ,
ένιωσα μέσα μου βαθιά την αγάπη να με πλημμυρίζει…

Βασίλης Κουστούδας

Σαν καθε βραδυ -- Ποπη Αστεριαδη

Ο ΔΡΟΜΟΣ

Ειν’ ένας δρόμος μακρύς και σιωπηλός.
Βαδίζω στο σκοτάδι και παραπατώ και πέφτω
και σηκώνομαι και με πόδια τυφλά πατώ πέτρες βουβές και ξερά φύλλα
και κάποιος πίσω μου κάνει το ίδιο:
αν σταματήσω, σταματάει
Αν τρέξω, τρέχει. Στρέφομαι κανείς.
Τα πάντα σκοτεινά και δίχως έξοδο
και στρίβω και ξαναστρίβω σε γωνιές που πάντα βγάζουνε στο δρόμο
όπου κανένας δεν περιμένει, δε μ’ ακολουθεί
όπου εγώ ακολουθώ κάποιονε που παραπατά και που σηκώνεται και λέει βλέποντας- με: κανείς.

ΟΚΤΑΒΙΟ ΠΑΖ

Δρόμος -- Χ. Αλεξιου-Μ.Σεβιλογλου

ΦΩΣ

Μη!
Μη το φως!
Μη το φως σου! αυγη
τυφλωνεις τ' ονειρο
φοβαται η ψυχη
Μη φανεις...
σκοτωνεις τ' αστρα

Και καθε νυχτα -- Α. Καλογιαννης

Αιώνια

Βαθυ θολο ποταμι
σιγανη θαμπη βροχη
στη σιωπη ραγισμενου χειμωνα
χερια απλωνει το δεντρο στο φως
λασπωμενες ελπιδες στη ριζα
στα κλωναρια βουβα τα πουλια
κι αν οι σταλες μουσκευουν αιώνια
το ξυλενιο θλιμμενο κορμι
παντα θα 'χει  κρυφο του ενα δακρυ
που δεν κυλησε ποτέ.




Θολο ποταμι -- Δ. Μητροπανος

Δ.

Δάνεισέ με θανατο
δανεισε με νυχτα
για να μετραω τη ζωή
σε αβασταχτες ημερες...


Η σκια μου κι εγω - Δημητρα Γαλανη

Καρυωτακης ...

‎...Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ' όνομά της είναι ένα θαυμαστικό. Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. [...] Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. Ένας κόσμος γεννιόταν γύρω μου. Οι αύρες μου άγγιζαν τα μαλλιά. Άστραφτε η μέρα στο πρόσωπό μου και στα χαλίκια. Όλα μου ήταν ευπρόσδεκτα: ο ήλιος, τα λευκά σύννεφα, η μακρινή βοή της. Αλλά η θάλασσα επειδή ήξερε, είχε αρχίσει το τραγούδι της, το τραγούδι της που δεσμεύει και παρηγορεί. [...]


Το τραγουδι της θαλασσας -- Σονια Θεοδωριδου

Ολα ειναι εξουθενωτικα

Και κάποια στιγμή, όταν τελειώνουν τα μάτια
και δεν έχεις πια πού να χτυπήσεις,
κοιτάς στον καθρέφτη.
Ανακαλύπτεις τότε για πρώτη φορά
την κόκκινη τρύπα στο μέτωπό σου,
το υγρό που ρέει και σου λούζει το πρόσωπο.
Πετάς το μαχαίρι απ’ το παράθυρο
κι αποφασίζεις να μη μιλήσεις ξανά
με τετράγωνες λέξεις.
Αγκαλιάζεις τρυφερά την αγωνία σου.
Κοιμάσαι μαζί της.

Σταύρου Ζαφειρίου : … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο(1984)

Μια αγωνια -- Δημητρης Ζερβουδακης

Πάθη και αλλοιώσεις

«Τι ξέρεις από πάθη και αλλοιώσεις συναισθημάτων;»
ρωτάει η πολυμαθής θεωρία.
«Γνωρίζω πολλά», απαντά η μαθητευόμενη εμπειρία.
«Είδα συντροφικότητες
που αγνάντευαν το όνειρο από ψηλά
να παθαίνουνε έκθλιψη
και να βλέπει η μία την άλλη αφ' υψηλού.
Είδα εκτενή σ' αγαπάω
που βιάστηκαν να συναιρεθούν
και να γίνουν φειδωλά σ' αγαπώ.
Τσιγκουνιές που κάνουν τα αισθήματα
όταν τα παίρνει ο κατήφορος.
Είδα αλλοιώσεις συνήθειας
να διαβρώνουν το ερωτικό βλέμμα
κάνοντάς το ανέραστο βόλεμα.
Είδα τρανές υποσχέσεις
υποσχέσεις να μένουν
χωρίς να μπορούν να πετάξουν την πρόθεση
και να γίνουνε σχέσεις ουσίας.
Κι έμαθα απ' όλα αυτά, θεωρία,
πως τον τίτλο που σήμερα έχεις
τον χρωστάς σε πολλών εμπειριών τις πτωχεύσεις».


Παναγιώτη Αργυρόπουλου: Εκκωφαντική σιωπή (2004) 


The look of love -- Diana Krall

Μπλουζ μετά τα μεσάνυχτα

Για το μοτοσυκλετιστή στο φανάρι
που μαρσάρει και ψάχνει γι' αντίπαλο
καταμεσής της λεωφόρου

Για τη μαθήτρια που καταχείμωνο,
έριξε το σακάκι στον ώμο
και προβάλλει τα στήθη της
απ’ το μάλλινο μπλουζάκι

Για το σέντερ-φορ που σκοράρει
χωρίς να τον νοιάζει
η οδύνη του τερματοφύλακα

Για τη νέα που αυτοκτόνησε
και νεκρή την προσέξαν
-ίσως για τα όμορφα πόδια της
που γεμίζουν τη σελίδα της εφημερίδας-

Για μένα
που σπασμωδικά κινούμαι στην πόλη
και στα όμορφα πρόσωπα σε ψάχνω

Τραγουδάει βραχνά
ο τραγουδιστής των μπλουζ.

Σπυρος Λαζαριδης
Από τη συλλογή Λαίμαργο βλέμμα (1990)


Μidnight Blues -- Gary Moore

Να μου διαβαζεις το βαθυ γαλαζιο

σ’ ένα δωμάτιο παλιό, μοναχικό
σ’ ένα δωμάτιο γκρίζο
να μου διαβάζεις το βαθύ γαλάζιο
και το κόκκινο
να μου διαβάζεις ήχους, μουσικές
να μου διαβάζεις ποιήματα

στο μισοσκόταδο τα μάτια σου να λάμπουν
να κελαρύζει, να μοσκοβολάει η φωνή σου
να πλημμυρίζει το δωμάτιο λέξεις μυστικές
που αχνίζουν και θαμπώνουν τα παγωμένα τζάμια

στα χείλη σου να ανθίζει
ένα χαμόγελο κρυφό
όπως πετούμενο που ξαφνικά φτερούγισε
σε ερειπωμένο σπίτι
ή ο ξενιτεμένος που επιτέλους γύρισε
στη μία και μοναδική πατρίδα του

να μου διαβάζεις ποιήματα
και να μ’ αγγίζεις με το φως
με κείνο το αχνό λησμονημένο όνειρο.
Τολης Νικηφορου




Πριν τη ...θυελλα

Αγαπες που δεν ανθισαν ...("Αφυλακτη Σκοπιά")

Αγαπες που δεν ανθισαν - Λ. Καλημερη Χρ. Τσιαμουλης

Ενα Οχι...

Σκόρπισαν τα σπλάχνα της ψυχής μου στο χώμα

καθώς δάχτυλα ανελέητα τη γέμισαν πληγές

και σύρθηκα

σαν φίδι πάνω στο κορμί της γης

 

τώρα, που κρέμομαι απ'την άκρη της

σαν παιδί που κύλησε, μα πιάστηκε απ'τα γείσα

μιας στέγης, τώρα

που είμαι έτοιμος στο χάος να εκσφενδονιστώ,

τώρα, που ένιωσα πόσο άδειασα

τα όνειρα απ'την ψυχή μου,

ψηλαφώ με πληγωμένα δάχτυλα

τις μνήμες, που τρομαγμένες φωλιάζουν

κάτω απ'την κάθε πέτρα της πορείας μου,

τις νιώθω παγωμένες σαν τα φίδια

ν'αναδεύονται κουλουριασμένες

μ'ένα σφύριγμα γεμάτο περιφρόνηση

 

Ω, ερινύα, το δάγκωμά σου

σαν ένα δάκρυ αιμάτινο που στάζει

Τι ήμουν; Το Ναι,

που σώθηκε σαν λυχναριού το λάδι

 

Τώρα που κρέμομαι απ'της γης τα χείλη

σαν μια σταγόνα από'να φύλλο,

λαχταρώ

να ήμουν ένα Όχι ειπωμένο

σαν από μικρού παιδιού τ'αλύγιστό του μπράτσο

 

Μανώλης Μεσσήνης

 Φταιω - Σοφια Εμφιετζη

Το τραγουδι της ξενητιας - Αργυρης Κουκας

Οσες βροχες

Όσες βροχές κι αν σου τάξω,
πάντα θα φεύγεις,
θα γίνεσαι ένα με το ρυάκι
και θα προσπερνάς,
πριν σε ρουφήξει το διψασμένο
χώμα της ψυχής μου.
Όσες βροχές κι αν σου τάξω,
πάντα θα παίρνεις τα μάτια σου
από μένα και θα φεύγεις.

Ελένη Μαυρογονάτου

Τραγούδι μέσα στη βροχή - Λιζέτα Καλημέρη

Σε κάποιο όνειρο Λεκόπουλος Μουσικόραμα

(η Βενετια γραφει...)

Είσαι παντού.
Στην βουβή ανταύγεια των καιρών,
στα σκοτεινά κελιά,
μιά στο χάος,
μιά στον θρυμματισμένο μου μυαλό.
Είσαι παντού.
Βαδίζοντας στις μύτες των ποδιών,
μ’ ένα μαχαίρι αντί γιά φιλί στο στόμα
-καίγοντας-
την δύναμη και την αδυναμία μου.
Έλπιζα να τελειώσει ο κόσμος,
ο κόσμος όμως δεν τελειώνει,
-αλλάζει-
Δε βαριέσαι...
-Σήμερα ήσουν μόνο μιά φωνή πάνω απο τον γκρεμό...

VENNIS MAK


Γλυκο παραπονο - Ασπασια Στρατηγου

Εκτός κυκλοφορίας

Στον θρήνο των τσιγάρων πνίγομαι
κάτι με τρομάζει απόψε
και οι φωνές τις μοναξιάς μου σβήνουν.
Μένω εκτός κυκλοφορίας
πίσω απ' τη σκηνή στη σιωπή
με μόνη άμυνα τούτους τους στίχους
βάζω στα όνειρά μου βαριές αλυσίδες
μη δραπετεύσουν
κι όλα τα χρώματα γίνουν αίμα.

Σακης Αθανασιαδης

8 (Ποιηση μεσα στην Ποιηση)

Ποιηματα μου εσεις
Ποιο συρματοσκοινο μας εχει ενωσει εως θανατου
Εσεις, περικοκλαδες σ' εναν πυργο που θα πεσει,
Ποιηματα μου σας μισω
Με το καταραμενο μισος που 'χουμε στον εαυτο μας.


Αντωνης Φωστιερης