Παρασκευή 2 Δεκεμβρίου 2011

Aναμεσα μας...

Ανάμεσα μας είναι τα κύματα.

Εκείνα στέλνω να σου αγγίζουν τα χέρια
όσο έχει η καρδιά μου
νερό
αντάρα και ψίθυρο.

Στο ακρογιάλι σου σπρώχνω
το λευκό
το μαβί
και το πράσινο
με τις χούφτες μου.

Να το πλέκεις κουράγιο
κι αστέρια
τις νύχτες.

Μην με ξεχνάς.
Συχνά να κατεβαίνεις στη Θάλασσα.

Νίκος Βουτσινάς

Δευτέρα 28 Νοεμβρίου 2011

Μισο


Κοιτάζω το χειμώνα
και νιώθω το κρύο να με τρυπάει.
Μόνο κενά μαζί σου.
Άναψα ένα τσιγάρο και το έσβησα πάλι μισό.
Δεν τελειώνω τίποτα παρά μόνο αρχίζω.
Γι’ αυτό δεν είναι τίποτα εντάξει.
Συλλογή από ετερόκλητα μισά.
Κοιτάζω το χειμώνα και βλέπω τα μάτια σου.
Δεν θυμάμαι το χρώμα τους
θυμάμαι μόνο να βυθίζομαι σ’ αυτά.
.....
μετά πνίγομαι.

Τασος Παπακωνσταντινου



Σε καποιο ονειρο http://www.youtube.com/watch?v=BSlUplYshXQ

Κυριακή 27 Νοεμβρίου 2011

Η εξομολογηση μιας τελείας

Ήθελα να έχω πιο πολύ μπόι
μ ‘ενοχλεί που πάντα μπροστά μου
υψώνεται ένα κεφαλαίο γράμμα.
Είμαι χαρούμενη που οι ερωτευμένοι
δεν με ξέρουν και περήφανη
που με επιλέγει η σιωπή.

Στα νιάτα μου έκανα και εγώ
την επανάστασή μου
και το μόνο που κατάφερα
ήταν να γίνω μια άνω τελεία.
Όσο για το όνομα μου..
ήθελα ο τόνος να είναι στο έψιλον.

Το ερωτηματικό γυρνάει και της λέει:
κρυφάκουσα την εξομολόγησή σου
και θέλω να σου πω πως
εγώ στο σπίτι μου σε έχω κορώνα.
Ψηλά, ψηλά στον τοίχο ένα καρφάκι
και από κάτω ένα γαντζάκι
να κρεμούν οι άνθρωποι τις απορίες τους.


Λουδοβίκος των Ανωγείων

Τετάρτη 23 Νοεμβρίου 2011

Με πονας
ανορθογραφη λεξη
στο τετραδιο
ασυνταξια
στη μνημη
Με πονας

ΕΛ. ΜΑΥΡΟΓΟΝΑΤΟΥ: "Το αλλοθι του φεγγαριου"

Αρκει...

"Αρκεί ένα ποίημα.
Ένα μόνο ποτήρι με στίχους για να μεθύσω.
Έχουν πέσει οι αντοχές μου.
Οι φίλοι μου με μαζεύουν από τα γραπτά μου.
Έλα σήκω πέρασε η ώρα μου λένε.
Έτσι που πας θα καταστραφείς.
Μην παίρνεις τη ζωή κατάκαρδα.
Δεν φταίω εγώ τους απαντώ.
Μικρό η μάνα μου με θήλαζε λέξεις.'' 


Νίκος Σκούτας.

Τιτλος σε βουρκωμενο ποιημα

ξεφυγε ανεπαισθητα και πεφτει
διαφανη και λαμπερη σταγονα
γραμμα αναλφαβητο
τους στιχους ενα- ενα που νοτιζει
μεχρι το σκοτεινο υπογειο της γραφης
ψηλα τα ματια σου εκστατικα
τιτλος σε βουρκωμενο ποιημα.
Τ.ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ

σκιες

Τρύπωσαν πάλι οι Σκιές.
Δεν σώπασαν.
Δεν ησύχασαν.
Δεν αρκέστηκαν στο αέρινό τους πέρασμα
απ’ τα κλειστά σου μάτια.
Κουβάλησαν ψυχές και όνειρα
........
Κι όπως ψιθύριζαν…
Όπως άγγιζαν…
Όπως φριχτά αποπλανούσαν…
Ήπιαν το δάκρυ σου με δίψα αληθινή
κι υπόσχεση πρόφεραν βραχνά:
“Ως το πρωί…Εδώ…Μην κλείσεις τα μάτια…Έλα…”

Ευαγγελια Ευσταθιου

Δευτέρα 14 Νοεμβρίου 2011

To ταξιδι του Οδυσσεα (Σοφια Στρεζου)

Το ταξίδι ήταν το όνειρο
στις τεκτονικές πλάκες της μνήμης
εκεί που πάντα ήθελε
να ανακαλύψει την ταυτότητα του νερού
στα δυο δάκρυα
που από μάτια έτρεχαν,
την αγάπη που άδολη υψιπετεί
στα κοιμητήρια της θλίψης
εκεί που προσκυνούνται
πρόσωπα περασμένα και πόνοι μυστικοί
στης απραξίας το χάδι
στους άφωνους διαλόγους.

Αναζητά να ξανακούσει φωνή σχεδόν λησμονημένη
«Είσαι καλά;»
Πάει τόσος καιρός από τότε
κι η πεθυμιά ανεξήγητα στριφογυρνά
σε εικόνες, σε ήχους ακριβούς
στα σκαλοπάτια
που τρίζουν… την απουσία.

Οδυσσεας (Λ. Καλημερη - Νικητας Βοστανης) 

http://www.youtube.com/watch?v=4oTXbaT-m10 

Πέμπτη 10 Νοεμβρίου 2011

5.03 (4/12/11)

..."αυτη την ωρα, που ολοι ονειρευονται, με πνιγουν λεξεις, στεκονται στο λαιμο μου, αψητες, σαν τα κατακαθια του καφε και στυφιζουν. ο κομπος τους μου ρουφα την ανασα. καθε τετοια ωρα. παραδομενες σε αδυτα σιωπης, χωρις ηχο, χωρις νοημα, χωρις ψυχη δηλαδη, κολλημενες σε πετρινο σαλιο, αγωνιζονται να χορεψουν μονες τους, χωρις συνοδο, στον αγνωστο ρυθμο της αβυσσου. καθε τετοια ωρα. οταν ολοι ονειρευονται"...

Τετάρτη 9 Νοεμβρίου 2011

"Πορτ-Σουδαν" Olivier Rolin

"....Παντοτε αγαπουσα τα ναυαγια, ειναι οι ματαιοδοξιες μου. Συχναζα οσο πιο τακτικα μπορουσα σ΄εκεινα που φυλαγαν φρουρα μπροστα απο τις στεγες, τις αποθηκες, τους γερανους, τους τηλεγραφικους πυλωνες του Πορτ-Σουδαν, που χανονταν περα στην ακρη   του οριζοντα  οπου  φλεγοταν  ο αερας.   Η παλιρροια, γεμιζοντας   κι  επειτα αδειαζοντας αυτα τα καστρα απο λαμαρινα, δημιουργουσε μια παραξενη και βαρβαρη μουσικη, μια συνθεση ρογχων, σφυριγματων, βορβορυγμων, θορυβων πιπιλισματος, που ενaλλάσσονταν με υποκωφους κροτους..."

ΜΑΓΕΙΑ (25/3/11)

Ζηλεύω τους μάγους
και τ΄άσπρα περιστέρια που κρύβονται
στο βαθύ τους καπέλο
Ζηλεύω τους μάγους
τα μαντήλια τους σαν ανεμίζουν
πολύχρωμες, ανεξάντλητες ελπίδες
Ζηλεύω την απάτη
και την οφθαλμαπάτη
Τους μάγους ζηλεύω
που εξαφανίζονται...

Κυριακή 6 Νοεμβρίου 2011

Ιριδιζοντα παθη

Επιμένω επαίτης
να σε ψάχνω στη δίνη
να ξεσέρνομαι πίσω
από ιριδίζοντα πάθη
να μην έχω ανάσα
παρά μόνο για σένα
και μια ερημιά απαλή σαν το χιόνι
σαν τη νύχτα
που αράχνιασε εντός μου
μ' εκδορές μυστικές
με σκιές σιωπηλές
και μ' ακάνθινες μνήμες

Τάκης Τσαντήλας

Παρασκευή 4 Νοεμβρίου 2011

Κλεφτες της νυχτας (7/12/10, 5.25πμ)

Επισκεπτες, κλεφτες
ταξιδιωτες
σ' εναν δρομο γεματο φυγη
σαν ντυμενη με θανατο αυγη
στον λαιμο να δισταζει η κραυγη
κι η σιωπη
περιμενει.
Μπλε τραγουδι
που δε το' χαν πει
της οδυνης σκια σκεφτικη
στη ματια τους.
Νοτισμενη ομιχλη
πηχτη, δεν την κρυβει
βαθεια η πληγη
μιαν απυθμενη θλιψη βουβη
στην καρδια τους.
Λαιμητομος αργη.
....
Επισκεπτες, κλεφτες
τα ονειρα τους
της νυχτας.

"Ομορφη Πολη" (15/1/11)



Με βρήκαν προχθές κάποιοι γνωστοί μου, που επισκέφθηκαν τη ....... την ημέρα των Θεοφανείων. Μίλησαν για την "πανέμορφη πόλη", που "έχει τα πάντα και είναι πολύ φιλική για τον επισκέπτη" και πρόσθεσαν μερικά ακόμη -εξ ίσου κολακευτικά- σχόλια. Καμαρώνοντας λοιπόν για τη μικρή μου πατρίδα, σκεφτόμουνα τι νά 'ναι αυτό, που με τίποτα δεν μπορείς να ξεριζώσεις από μέσα σου, να σε πλημμυρίζει ατόφιο, ότι κι αν γίνει και που είσαι πολύ σίγουρος πως θα παραμείνει αναλλοίωτο κι άφθαρτο από και μέσα στο χρόνο. Η ....... δεν έχει θάλασσα.

Τώρα, κάθε μέρα, αγναντεύω τη θάλασσα. Και επειδή:

"Ένα δειλινό στο Αιγαίο
περιέχει τη χαρά και τη θλίψη
σε τόσο ίσες δόσεις
που δε μένει στο τέλος παρά
η αλήθεια..." (Ο. Ελύτης "Ο Μικρός Ναυτίλος")

κατέληξα, ίσως αυτό να είναι το "κλειδί": μονόπλευρη, μονομερής, αληθινά μονοσήμαντη είναι η αγάπη .....της πατρίδας για τα παιδιά της, που τα κανακεύει, τα νανουρίζει, τα πονάει, τα θεριεύει , τ' αποχωρίζεται χωρίς, .....χωρίς ποτέ να τους ζητήσει τίποτε. Γι αυτό διαρκεί, γιατί δεν ζητάει τίποτε.

Για μας....αρκεί ; .... να τη θυμόμαστε, κάπου....κάπου...


Αφιερωμένο στους απανταχού..."είμαι απ' τη .......", στους διαμένοντες και στους ....εμμένοντες.

Δευτέρα 31 Οκτωβρίου 2011

Στην εξορία

Πῆρες τὸν κόσμο
νὰ τὸν ρουφήξεις μονοκόμματα
καὶ βρέθηκες ἐξόριστος
μ’ ἕνα τσιγάρο στὸ μπαλκόνι.
Ὄχι ἐδῶ, κάτω μονάχα, στοὺς δρόμους τσακίζει ἡ ἐξορία.
Τὸ πετροβόλημα δὲν τάραξε τὶς συνειδήσεις.
Οἱ γροθιὲς σὲ πόνεσαν, μεγάλωσαν τὸ τείχος.
Ξεθώριασαν οἱ ἀφίσες, περίμενες νὰ ξεφωνίσουν,
οὔτε τὰ συνθήματα ξεφώνισαν στὸν τοίχο, καλύφθηκαν μὲ διαφημίσεις.
Οἱ στίχοι σὲ χάραξαν, ρυτίδα - ρυτίδα μετράω τὰ ποιήματά σου.
Πῆρες τὰ μάτια σου,
τά 'κλεισες στὸ κουτάκι τῶν γυαλιῶν.
Πῆρες τὰ χέρια, τὰ δίπλωσες
μαζὶ μὲ τὴ σημαία στὸ συρτάρι.
Πῆρες τ’ αὐτιά σου καὶ τὰ σφράγισες,
στὴν ἐξορία, εἶπες, δὲ χρειάζονται πολλά.

Θοδωρὴς Βοριᾶς
("ΤΟ ΤΡΥΠΙΟ ΤΑΒΑΝΙ", εκδ. ΕΡΩΔΙΟΣ)

Κυριακή 30 Οκτωβρίου 2011

Τα χρυσανθεμα του Οκτωβρη

Κι αποψε εψαχνα
λεξεις που σταζουν αιμα.
σιδερενιος αερας απογνωσης
τις πετρωσε.
Θα τις κρυψω την αυγή
στο χωμα του κηπου
να σκεπαστουν απ' τα ξερά
χρυσανθεμα του Οκτωβρη.

Δευτέρα 24 Οκτωβρίου 2011

Συν-τασσομαι


Μαλλον ηταν Απριλης, ή δεν θυμαμαι ή το ξεχασα πια.  Τραπεζακι απλο καφενειου και πανω του απλωμενα τα σι ντι με ταξη.   Ντυμενες με Χατζιδακι, φωτογραφιες απο την Ακροπολη, την Αρχαια αγορα, το Ηρωδειο...  Το ανοιχτο γαλαζιο του πουκαμισο ειχε τσακιση στα μανικια. Τα φροντισμενα, ψαρα μαλλια αφηναν χρυσες ανταυγειες απο ενα παλιο, ξανθοκαστανο χρωμα. Χερια αδουλευτα, μα δυνατα, με τα ισια δαχτυλα της αμεσοτητας και μια μικρη ...απωλεια στον μεσο. Κρυμμενο το βλεμμα σ' ενα ζευγαρι μαυρα γυαλια, σκυμμενο πανω στα γονατα, αγωνιουσε οργωνοντας ενα χοντρο βιβλιο με παλιες, χιλιοδιαβασμενες σελιδες. Μικρα αυλακια στο μετωπο  μικραιναν και βαθαιναν χορευοντας, μαλλον αναλογα με το περιεχομενο των λεξεων, ή ... .   Μια πολυ γνωριμη εικονα ενος καθολου συνηθισμενου μικροπωλητη.

Πλησιαζοντας,  με ακουμπησε η λεπτη, αγαπημενη μυρωδια της λεμονοκολωνιας  στον Επιταφιο. Κι ενα ακομα ...αγγιγμα, δεν ξερω..., ή δεν το θυμαμαι ή το ξεχασα πια. Η σκια μου, του εκρυψε στιγμιαια τον ηλιο, αναγκαστηκε να ορθωσει το κεφαλι και, κλεινοντας ταυτοχρονα τον παλιο τομο, αφησε να φανει το μαυρο του εξωφυλλο με τα χρυσα γραμματα: "ΑΝΑΤΟΜΙΑ".   Δυσκολη μαζι του η αρχη της κουβεντας, μόνο για τη "δουλεια του" μιλουσε : εγγραφοντας  σι ντι, προσπαθουσε να υποστηριξει τον πολιτισμο και τον εαυτο του βεβαιως, συμπληρωνοντας μια πενιχρη συνταξη απο τον στρατο.

Και η ερωτηση:  "γιατι διαβαζεις Ανατομια;"    εκανε τον ανθρωπο της πλατειας Συνταγματος να ριγησει, παρα την καταμεσημερη ζέστη του Απριλιατικου ηλιου.
"Για να ...θυμαμαι, αλλιως θα ...ξεχασω", ειπε.

Και ...χαθηκε - για λιγο -  στον σκοτεινο του κοσμο, εναν κοσμο  σκιων,  που ξαπλωνονταν στη βαθια ρυτιδα του μεσοφρυδου και χανονταν πισω απ΄τα σκουρα γυαλια,  μεσα στα ματια του, ματια που ακομα δεν ειχα δει.... . Αλλά η ψυχη...., η ψυχή του.... ηταν τοσο ...διαφανη... .    Εθελοντης στα 35 του,  ...ορθοπεδικος  ...συρραξη του Κολπου  ...μια βομβα
"Ποιο ειναι το ονομα σου;;;" ειπα ...κι εκεινος ...για απαντηση, αγγιζοντας τον καταμαυρο σκελετο, αφησε να φανουν ...μια σκουρογάλανη καθάρια ιριδα και μια ...πιο δίπλα , αιματινη ...μισανοιχτη ...πληγη.

 " ...ή δεν θυμαμαι ...ή το ξεχασα πια. Δεν ειναι το ιδιο......" , τονισε, ...χαμηλωνοντας, μισό, το βλεμμα και ξαναφορωντας τα γυαλια του ...ο ανθρωπος της Πλατειας Συνταγματος ._