Πιάνο βυθού

Αυτές οι νότες
που σας στέλνω με την άνωση
δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.
Απ’ τον καιρό του ναυαγίου
που αργά μας σώριασε τους δυo
ως κάτω στον βυθό
σαν βάρος έκπληκτο
το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ
έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος
μια υπόκωφη επίπλωση βυθού
ένα λουλούδι εξωτικό
ή ένα τεράστιο όστρακο
φωλιά ιπποκάμπων
διάδρομος ψαριών που όλο απορούν
μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη
του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.
Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας
διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια
τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες
σαν ντο και σολ και μι
μη φανταστείτε μουσική
είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται
πιέζει κι ανεβαίνει.

Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.
το πιάνο μου κι εγώ
είμαστ’ εδώ πολύ καλά
εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες
αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου
και ιδίως
μακριά επιτέλους
από κάθε προοπτική πνιγμού.

Γιάννης Βαρβέρης

Ζητατε να σας πω (Aττικ) - Vassilikos

Έκρυψες

Έκρυψες χαμηλώνοντας τα μάτια
Την απέραντη
Άνοιξη

Κλείστηκες
Σα μια βαριά σφιγμένη
Πόρτα

Θα γυμνωθούν τα δέντρα και θα πεθάνουν
Γέρνοντας επάνω στη λευκή σιωπή τους
Ο άνεμος θ’ αφήσει τα κόκαλά του στις πεδιάδες
Κ’ οι άγγελοι θ’ αναρριγήσουν στους ουρανούς
Χωρίς ούτ’ ένα κάρβουνο αναμμένο

Δίχως το βλέμμα μου
Πού θα χαράξεις το σχήμα σου
Σε ποια καρδιά θα ξαποστάσει η ομορφιά σου
Για να υπάρξεις

Η φτερούγα σου είμαι
Κι  είσαι
Η ασήκωτη
Πτήση μου

Γ. Θέμελης

Μακρινη αγαπη - Λ. Καλημερη

Saklımdasın

Among the people I'm walking
Some of them are tired, some of them are shabby, 

it bleeds in wound of patience

I miss you, I couldn't make peace with time
The lifetime is passing, I couldn't be satisfied with days.

I'm boundless
I hide you my dear! You have no idea
The years are gone by, the fire didn't go out
I'm burning my dear! You have no idea

I'm cold my dear! I'm in the middle of the fires
The heart's broken, the heart's pillage, it bleeds in wound of love
You drew all the bad years on my forehead
You made me a friend of the migrating birds.

Saklimsadin - Erdal Guney

Ζεστή πανσέληνος

(στην Κατερίνα Γώγου)

Να τη φοβάστε την πανσέληνο.
Να μαζεύεστε στα σπίτια σας νωρίς
και ν’ ασφαλίζετε καλά την εξώπορτα.
Να προσεύχεστε
και να κοιμάστε με το βαφτιστικό σας σταυρουδάκι
κρεμασμένο στο στήθος.
Γιατί έξω
κάθε πανσέληνο
κυκλοφορούν οι ποιητές
ίδιοι λυκάνθρωποι.
Κατασπαράζοντας τα ήθη
των αθώων,
διψώντας για το αίμα
των ανύποπτων,
καλώντας με ουρλιαχτά
το Αρχαίο Νερό
που θα’ ρθει κάποτε και θα σας κατακλύσει.
Να φοβάστε την πανσέληνο.

Στις γωνιές παραμονεύουν
τα επικίνδυνα όνειρα.

Σταυρος Ζαφειριου.

Παραφορα φεγγαρια - Μαιρη Εσπερ

[Ποιητης δεν ειμαι.

Μια στιγμη μεθυσα μόνο

απ' την ειρωνία των λεξεων

που δεν ειπα ποτε...]

Η Περιφραστική Πέτρα

Μίλα .
Πες κάτι, οτιδήποτε.
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε έστω κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφιχτά
με την αοριστία.
Πες:
«άδικα»

...
Πες:
«θα δούμε»

...
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.
Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
...
Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.
Πες «στιγμή»,
που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
...
Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν τους ανταγωνισμούς:
αν κάποια απ' αυτές σε αιχμαλωτίσει,
σ' ελευθερώνει άλλη.
Τράβα μία λέξη απ΄ τη νύχτα
στην τύχη.
Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.
Μη λες «ολόκληρη»,
πες «ελάχιστη»,
που σ αφήνει να φύγεις.
...
Πες «αστέρι», που σβήνει.
Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.
Πες «πέτρα»,
που είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι, ίσα - ίσα
να βάλω έναν τίτλο
σ' αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.

Κική Δημουλά

H πετρα - Φλερυ Νταντωνακη

Οπως στελνεις

Οπως στελνεις 
τον οδυρμο του φωτος
ως αλλη δυση

Διψω 
την αλμυρα των λεξεων
στην ανομολογητη συνομιλια
των ματιων σου

Εσυ η στερηση
κι εγω ο μακρινος

Γιαννης Τολιας

Στο καστρο το παλιο - Παντ. Θαλασσινος

Σαν ζωγραφια

Μεσα στα ματια μου υπαρχεις
πισω απ' τα  βλεφαρα μου
σε βλεπω λαθραια
αμετρητες φορες τη μερα.
Τη νυχτα...
δεν τα κλεινω ποτέ
να μη συνηθισω
στ' ονειρο.
(24/9/2000)

Ψιθυρος στο αιμα - Σοφια Τσερου

Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανό...

Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανὸ μὲ τὰ μάτια μου
Μὲ τὰ μάτια μου ἄνοιξα τὰ μάτια του
Μὲ τὴ γλῶσσα μου μίλησε
Γίναμε ἀδελφοὶ καὶ κουβεντιάσαμε
Στρώσαμε τραπέζι καὶ δειπνήσαμε
Σὰν νὰ ἦταν ὁ καιρὸς ὅλος μπροστά μας

Καὶ θυμᾶμαι τὸν ἥλιο ποὺ γελοῦσε

Πού γελοῦσε καὶ δάκρυζε θυμᾶμαι

Γιωργος Σαρανταρης

Αν δεις μισο φεγγαρι
να με θυμασαι.

Αν δε με βρεις

στη ρωγμη του μυαλου σου

Ανοιξε την καρδια σου

Και ψαξε ….(με)
μιση μου σιωπη
ανασα μου μιση
(14/1/11)

Θελω κοντα σου να μεινω - Τζ. Βανου, Γ. Βογιατζης

ατελειωτα ναυτικα μιλια με ναυαγησαν...

Στρώματα φωτός

Και μόνον η ιδέα της σκιάς σου
πως με προσπέρασε ανεπαίσθητα
εξαγνίζοντας αισθήσεις υποδουλωμένες
στις άκρες του χρόνου
στην αβεβαιότητα ενός χθες που έφυγε
μέσα από φθαρτά περιβλήματα
σιωπής που σίγησε σε ξεχασμένες μνήμες
νίκα την θλίψη μιας παραπεταμένης λύπης.

Πάλι απόψε,
θα πλαγιάσω σε στρώματα φωτός
ξενυχτώντας με ριπές θύμησης καλοκαιριού
που αντιστέκονται στις εξαντλητικές αναμνήσεις
ενός χειμώνα που έρχεται ντυμένος με απορία
με ρευστοποιημένη άγνοια
για εκείνη την λεηλατημένη αξιοπρέπεια
στις επαναληπτικές παραλήψεις ονείρων
που δεν πρόλαβαν να συνταξιοδοτηθούν

Πια… τίποτα δεν πιστεύω
παρά μόνον κάποια φωτεινά ηλιοβασιλέματα
σα δύουν δειλά
στους νόστους ενός φθινοπώρου που αιμάτινα διανύουμε.

Σοφια Στρεζου

Τις μακρυνες τις θαλασσες - Γ. Νταλαρας

Πηρες το μεγαλο δρομο - Στ. Κοκοτας


ΕΙΠΕΣ "ΘΑ 'ΡΘΩ"...

Είπες "θα 'ρθώ"...

Και Σε περίμενε, ε κ ε ί...

Με μια αγκαλιά...
Π ό σ ο...
Μια ώρα, ένα χρόνο, έναν αιώνα...

Και Σε περίμενε
όλη νύχτα στα Σκαλιά
αναζητώντας τη μορφή Σου
στο Χειμώνα...

Και Σε περίμενε, ε κ ε ί,
μέσ' στη βροχή...
Με μιαν ελπίδα
που την έσβησε το Δάκρυ...

Και Σε περίμενε, ε κ ε ί,
Άδεια ψυχή...
Μόνος στην πάχνη της αυγής
σε κάποιαν άκρη...

Έίπες "θα 'ρθώ"... 

Γιωργος Αχαρνευς

Δεντρο

Είμαι ένα δέντρο γυμνό
που πληθαίνει στη ρίζα.
Δεν έχω ίσκιο.
Τα φύλλα μου στη γη τα ρίχνω
για ν' αφρατεύει το χώμα
κι απ' τα λουλούδια μου
είναι οι στήμονες κομμένοι
μη γίνει ο ύπνος μου μυριστικός
και λιγοθυμήσει
κανένα όνειρο ανήλικο
μες στο αειθαλές δικό μου.
Ανήκω μόνο στη βροχή
στον άνεμο
και στη βουρκωμένη
ερημιά του τοπίου.
Μου ανήκει
το τρέμουλο
μιας πλάτης
που ακούμπησε φευγαλέα
ο δισταγμός του μαχαιριού
πριν με χαράξει για πάντα.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012
Ενότητα : Τεθλάσματα

Πολυ σ' αγαπησα - Ορφεας Περιδης

Υγρασία βαθιά

Έχουν τα μάτια μου μιαν υγρασία βαθιά
ζούνε μέσα τους χίλιες εικόνες φθινοπωρινές
τόσες ακόμα άλλων εποχών

καθώς βραδιάζει, αντιφεγγίζει η θάλασσα τ’ αστέρια
φωτίζουν τα μικρά βήματα μου

καθώς κλείνουν οι πόρτες και τα φώτα σβήνουν
θυμώνουν οι βροχές στις κόγχες ματιών
κι ακατάπαυστα κλαίνε.

Iωαννης Τσιουρακης

Τα αναπαντητα - Λεωνιδας Μπομπας

Να 'ναι γλυκά τα ξένα........
(στιχοι: Νικος Ζουδιαρης)


Χαιρετισμοι - Νικος Κουρουπακης

Ιατρειον ασθενων σκεψεων και .........


Μάζευα στα χέρια μου βροχή - Δάκης
(LP "Το ωροσκοπιο της αγαπης" / Υδροχοος)

Οταν...

λειπει ο στιχος.
μόνο ηχος
"για το τιποτα μιας ευτυχιας"...

Ειναι κατι στιγμες - Νικος Παπαζογλου

Σαν ταξιδιαρικο πουλι - Πετρος Δουρδουμπακης

Λυγίζω από νοσταλγία

Κι όμως υπάρχουν αυτοί οι σιωπηλοί αυτόπτες
των συγκλονισμών.
Άψυχα αντικείμενα, φυτά, δέντρα ή πετούμενα.

Όλο αυτό το σκηνικό που η επιθυμία κάποτε κατοίκισε.
Πάντα, σε κάτι που εμείς δεν θα γνωρίζουμε
θα είναι χαραγμένη η θύμηση
των αγγιγμάτων.

Να με πιστέψεις όταν σου λέω
πως όταν φυσάει ο άνεμος του φθινόπωρου
ταξιδεύει τόσες εικόνες

επισκέπτριες του παρελθόντος
που τα βράδια αποκαμωμένες κουρνιάζουν
πάνω στα εύθραυστα κλαδάκια της μνήμης.

Κάθε τόσο λοιπόν λυγίζω από νοσταλγία
κι έτσι πενθώ,
με σιωπή το θέρος.

Γιάννης Τόλιας (7/9/2012)

Σε περιμενα να 'ρθεις - Σοφια Εμφιετζη

Ο φαρος - Λιζετα Καλημερη

Σκληρός απόπλους

Νά 'σαι πραγματικός
σημαίνει πως ξεσκόλισες "Αθωνιάδες"
σημαίνει πως λύνεις όλα τα λουριά
σημαίνει απόσταγμα από καταιγίδες
και υδατόσημο προικιό σου
ασημοφόρετο τ' αστέρι του θανάτου
κύμα πικρό επέλευση του ασυντέλεστου
και να βαθαίνει η εισαγωγή
και του θανάτου η φύτρα
ανάρπαση των όντων σεντεφένια
καθώς ξεριζώνεται ο κόσμος από μέσα
και η ύπαρξη μένει αίνιγμα πλήρες
Εγώ είμαι της νύχτας ο πρώτος

Εκτωρ Πανταζης

Σαν ναυαγος - Δ. Μητροπανος, Β. Παπακωνσταντινου

still

Έφευγες διχοτομημένα
μισός Θεός
και μισός δούλος

Σ αγαπούσα και στις δυό χώρες αναχωρήσεων
Μια αυτοκρατορία από μεγαλοσύνη
και γενναία αειθαλή τριαντάφυλλα
και λευτεριά από ανέλπιστο.

Και μια εστία μικρή
Αχυρένια,
κάτω από βαμμένο ουρανό,
από μετρημένα στα δάχτυλα, κύματα
Ένας καημός
Ένα «αχ»,
πόσο σκύβει τον άνθρωπο,
πόσο κρατάει η ψυχή
Μεγαλείο,
Σαν στολή που ξεπλένεται χίλιες φορές
μέχρι να σκουριάσουν
τα κουμπιά της επισημότητας
και τα παράσημα
και να μείνει μόνο το «αχ»
Υπόκωφη ραφή
Στη φόδρα μιας ζωής…

Ντύσου
Μονάχα τη σάρκα που αγάπησα
Και φύγε
Κατακόρυφα
Σαν αγαπημένος….

Rachel Lowes

Eιχα μια αγαπη μια φορα - Χαινηδες

"Το μήνυμα"

Χωρις  ανασα
Χωρις  λεξεις...
"περίμενέ με στο βυθό"

Το μηνυμα - Μαριζα Κωχ

άτυπο ποίημα

Χρονοτριβείς στη φθορά σαν αφθαρσία της
μια θανατομορφή πριν να είναι

η πιο φρικτή απουσία
είναι η δική σου
Μια φορά στο ποτέ πια
πρώτο μυστήριο ο θάνατος
η πιο φρικτή απουσία είναι η δική σου
Υπάρχεις για πάντα δεν
το πρώτο μυστήριο ο θάνατος
το δεν, υπάρχω
και πας
για πάντα
σφήνα στα σκαριά

επί σαράντα
Υπάρχεις για πάντα δεν

σφαγάρι
αλλαγές στο πετσί
και μετά κόκαλο
άτυπο ποίημα

Εκτωρ Πανταζης

Στους ουρανους - Γιαννης Χαρουλης

απο ΑΠΟσταση

Το φως της σκιας σου
τυρανναει τα ματια μου.
Αν εσβηνε...
Θα χανομουν
μαζι σου, ... αν εσβηνε.

Αυτο το καλοκαιρι - Δακης

Τι να πεις

Τι να πεις στα πληγωμένα σύννεφα
σαν άφησαν ξοπίσω τους σκιές
και θύμησες βρεγμένες...

Σ' ένα παράθυρο με φως,
που ξάφνου νύχτωσε, κι αφόρισε τον ήλιο,
τι έχεις να πεις...

Ανάσες σαν θα θυμηθείς - στιγμές ζωής -
τάφοι που σώπασαν και γέννησαν οδύνες...
τι να τους πεις...

Για τα τραγούδια τι να πεις
ψίθυροι πού 'μειναν κι έσπειραν μοιρολόγια...

Και για το κύμα τι να πεις...
απόσταγμα σαν έγινε, αλμύρα απελπισίας...

Τις υποσχέσεις πώς να μη τις θυμηθείς...
Σε είχα ικετέψει :
Φως της ζωής μου φυλαχτό
ποτέ να μη χαθείς...
Μα 'Σύ θαρρώ σαν ν' άκουσες
απ' τη πνοή μου ''σβήσε'' ...

σαν άνεμος... και έφυγες...

Eιρηνη Μαγγαναρη

Τι θα πεις - Δημητρης Ψαριανος

ΕΞΙΤΗΛΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (1999)

Μόνο εσύ που ήξερες
να με συμφιλιώνεις
εξοργιστικά απουσίαζες

Δεν άντεξα
το απόβραδο

παρέδωσα τα όπλα μου
Το χαρτί
ένα μολύβι
και τη διάτρητη ασπίδα της λύπης μου.

Γιαννης Τολιας

Θα σ' το πω μια βραδυά - Πενυ Ξενακη

Γιαννης  Τολιας

Χωρίς να σε βλέπω

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
χωρίς ν’ αγγίζω μια σκιά απ’ το βήμα σου
χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα’ θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματα μου
όταν ανασκευάζω το χαμόγελο σου
όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα
μην με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.
Δεν την αντέχω αυτή τη μάταιη ελπίδα
να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη
μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.

Τίτος Πατρίκιος

Αν θυμηθεις πως σ' αγαπω - Γ. Καλατζης

Προταση

έχω
μια αρκουδίσια αγκαλιά
τη θέλεις;

μεγάλη και ζεστή
και χωρίς ίχνος μαύρου
το μαύρο κρύβεται
πίσω απ’ το πράσινο στα μάτια μου
κι είναι μόνο για μένα
για σένα φυλάω το βαθύ γαλάζιο
και ιδίως το κόκκινο

τι λες;
θα σου χαϊδεύω τα μαλλιά
τη λακουβίτσα στον λαιμό
την άλλη εκείνη στην παλάμη σου
θα σε χαϊδεύω με το χνώτο μου
χνώτο απαλό, μοναχικό
του δάσους
λιγάκι απελπισμένο

ααα …
κι ένα παραμύθι μαγικό
ένα παραμύθι θα σου ψιθυρίζω
και βέβαια της αγάπης
γλυκά τα δυο μας για να κοιμηθούμε
σαν τα μικρά παιδιά
για πάντα.

Τόλης Νικηφορου

(από τη συλλογή: Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, 2012 )

............................

"Ο ποιητής παρηγορεί την πονεμένη ανθρωπότητα" - Κόμης ντε Λωτρεαμόν-.

 "Πρώτα όμως τον εαυτό του από την οδύνη της ύπαρξης" - Τόλης Νικηφόρου  -.

Ολα τα θυμαμαι
 που σου χρωσταω
-κι ειναι τα παντα-
...
Τις δυό λεξεις που μου χρωστας
προσπαθω να ξεχασω.

Πρωτη μου αγαπη - Δημητρης Μητροπανος

Οι λεξεις φταινε

Οι λεξεις φταινε
μόνο οι λεξεις ειναι ένοχες
Δεν ειναι τα συμφωνα, οχι,
αυτά αγωνιουν  να ξεπηδησουν
απο γδαρμενες χορδες
και καταπικρες γλωσσες.
Τα φωνηεντα ειναι...
τα φωνηεντα, που ζωντανευουν
απ' τον κλεμμενο της ανασας αερα.
Το πιο βαθυ, το πιο σκληρο;
ενα ξεδιαντροπο  Αλφα.
Το Αλφα της απωλειας
που γραφεται με Αιμα.

Εχω μια αγαπη για σενα - Χαρις Αλεξιου

Μενεξεδενια τα βουνα - Β.Σαλεας, Μ.Θεοδωρακης

Δυό πληγες

Παλι θά 'ρθεις
Πανσεληνη νυχτα
Το φεγγος σου τρυπαει το στέρνο
Ας ήταν...
κι ο ληστής με τ' ασπρα ματια
να 'ρχότανε απόψε
καμαρωτος να ξεπεζεψει
απ' τον κιτρινο δισκο
σφυριζοντας μια πυρκαγια
κι υστερα
να κινησει παλι, αναποδα
κουβαλωντας το βαρος.


Αυτος ο Αυγουστος
θα 'χει δυό πληγες.

Μικρη μου Σεληνη - Τζενη Βανου

Ενοικος

Μα Εσύ ποιος είσαι; Ακούω τα βήματά σου
στους ήχους των βημάτων μου Ποιος είσαι;
Ακούω το βάθος της σιωπής σου ως ένα
πηγάδι σκοτεινό ή ανάσα δέντρου
Ακούω την ύπαρξή σου σαν αγνώστου
κι απόμακρου ουρανού την κατακρήμνιση
Κι όμως το ξέρω μ’ έχεις προσαρτήσει
Με κατοικείς είμαι το σπίτι σου έλα
να ζεσταθείς σου ανάβω την καρδιά μου

Δε θέλω ανταμοιβή δε σου γυρεύω
να μου φανερωθείς σου ανοίγω κιόλας
τη μυστική καταπακτή βαθιά μου
να κρύψεις μέσα εκεί τα αινίγματά σου
Δε σου ζητώ σημάδι παρουσίας
Δέχομαι τον πικρό καρπό της λήθης
Τη μοναξιά ‒ την ερημιά των κόσμων

Σωπαίνω μέσα σ’ όλες τις σιωπές σου

Θα ’μαι το κάστρο σου ως την έσχατη ώρα

Ορεστης Αλεξακης


Δεν εχω ματια - Γεωργια Νταγακη

Αναμονή

Ξέρω πως είσαι μέσα μου
κι ωστόσο
θαρρώ πως απ' τον έξω κόσμο θα 'ρθεις
Ακούω τα βήματά σου να πλησιάζουν
από τα βάθη μακρινού διαδρόμου
Άλλοτε λυπημένα με κοιτάς
μέσ' απ' το φως φανταστικής οθόνης
μου δείχνεις ένα πέτρινο πηγάδι
κι ένα παιδί στο φιλιατρό
να κλαίει
Κάποτε σκοτεινιάζεις
και γεμίζεις τον ύπνο μου κεριά και μαύρα ρούχα
και σε φοβάμαι μέσα στην αγάπη
και σε φοβάμαι
μέσα στην ελπίδα
Όμως
καμιά φορά
χαμογελάς
με τόση τρυφερότητα με τόση
παιδική μνήμη
που άξαφνα
διακρίνω
- κάπου στα βάθη των
διαλογισμών
κάπου στα μάκρη ενός
χαμένου κόσμου -
πρόσωπα που εξαγνίζονται στο φως
πράγματα που εξαχνίζονται
στη δόξα

Σα να 'χει κάπου ο χρόνος να σταθεί
Σα να 'χει κάπου κι ο Θεός
πατρίδα


Oρεστης Αλεξακης


Τα ανθη του παραπονου - Λυδια Φωτοπουλου

εκρηκτικά το κόκκινο ενεδρεύει

η αμέλεια
είναι πιο επινοητική από την προμελέτη

ένα όνειρο

που διαφεύγει από τη λήθη
και ξεφτισμένο στο γαλάζιο υπερίπταται
                                      έχει πιο αιχμηρές γωνιές
                                      από κάθε αστικό τετράγωνο
οι υπνοβάτες
στο γκρίζο μάταια εκπαιδεύονται
η επιφάνεια στην άσφαλτο
στο ρυθμικό τους βήμα οι πεζοπόροι

στη λάμψη του σηματοδότη
στις χαραμάδες της παλάμης
εκρηκτικά πάντα το κόκκινο ενεδρεύει

Τολης Νικηφορου

Τελευταῖα Σχεδιάσματα (ἀπόσπασμα...)

Καρπό δὲν ἔκοψα κανένα
από το δέντρο της ζωής,
μονάχα μάζεψα ό,τι βρήκα
νά ῾ναι πεσμένο καταγής...

...

Τώρα γυρίζω καὶ κοιτάζω
καὶ  τη ζωή αναμετρώ:
-πόσο μεγάλη ήταν η φόρα,
-πόσο το πήδημα μικρό!

Κ. Ουρανης

Μια φορα - Βικυ Μοσχολιου

Απο που ν' αρχισω ...

Βυθος

Ειναι ομορφα εδω κατω
παγωμενη σιωπη
κι "ορατοτης: μηδεν".
μελανά ακροδαχτυλα
καρφωμενη η καρδια.
Η ψυχη, μόνο για μια στιγμη
ξεγελάστηκε...
μετά, αφτερουγη, γυρισε πισω
ξανα εδω, εδω κατω
ειναι τοσο ομορφα,
στο βυθο. Θα μεινω...

Το βαλς - Ορφεας Περιδης

(το) "Μεταξύ μας" "ανάθεμΑ"

μεταΞύ μας, θα προτιμούσα το ξ να μην έχει την κόψη που κάνει ο λάρυγγας όταν το προφέρει εν στεγνώ.
Μεταξύ Μας, θα ήθελα τα μ να ακούγονται πιο μεστά – σα να είναι χορτάτα πριν τα πάρει ο ύπνος.

μΕταξύ μας, θα μου άρεσε το ε να φωνάζει ηχηρά σα να σαλπίζει εγερτήριο χαρμόσυνης ημέρας.
μεταξΥ μας, θα ήταν καλό το υ να μην είναι εντελώς αχνό, μα να τιμά την κατάληξή του πονηρά.

μεταξύ μαΣ, τι υπέροχο θα έμοιαζε άμα το ς ήταν λιγουλάκι ψευδό ώστε να ακούγεται ως παράταση!
μεΤαξύ μας, δεν θα ήταν ανατρεπτικό αν το τ προφερόταν ως γρήγορο κι ανήθικο;
μετΑξύ μΑς, θα ήμουν ικανοποιημένη αν τα α γελούσαν ντροπαλά υπονοώντας τα αυτονόητα.

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ, τέλος, θα γούσταρα ο τόνος στην προφορά να έμοιαζε Μετάξι μας.

Αγγελικη Ρωμανού

Αναθεμα
στα αηχα φωνηεντα
σαν ξεψυχανε γλιστρωντας 

σε γλωσσες καυτερες.
Αναθεμα
στις  στριμωγμενες σκιες
παραλυτων  συμφώνων.
Στις απροσκαλεστες τελείες
αναθεμα...
και στις παυλες
που ανακατευουν το χρονο
κατα πως τους αρεσει.
Σ' ολες τις λεξεις
αναθεμα
που "μεταξυ μας" δεν χώρεσαν.

ΑνΑθεμΑ...
με όλα τα ΑλφΑ
κεφαλαίΑ.

Διδυμα φεγγαρια - Α. Καννελιδου, Δ. Μητροπανος

Δεν την αρνιέμαι την οδύνη

[...]Δεν είναι η οδύνη που μου παραμορφώνει το πρόσωπο,
που μου στερεί την ισορροπία, που ανοίγει
χάσματα διαρκώς κάτω απ’ τα πόδια μου-
είναι το ανάνθρωπο της οδύνης, η οδύνη
δίχως την ήμερη ανθρώπινη ζέστη· εκείνη
είναι άγια, μεγάλη κι υψηλή- όχι το ψυχρό αυτό
πράγμα, σαν ερπετό κάτω απ’ τα ρούχα σου.
[...]

Ανέστης Ευαγγέλου

Σ' οσους δεν αγαπησαν το ...βουνο, αληθινα

Σ' αυτους που το διε-σκισαν , για τον περιπατο μιας ομαλης πλαγιάς

και δεν ηθελαν να ξερουν για τα απατητα βραχια του.

(Εκεινο, παντα, θα τους κραταει ...αντηλιο)

Ωδη οδυνης - Δ. Λαγιος

anestisevangelou.wordpress.com

Πληγωμενο περιστερι - Ποπη Αστεριαδη

Εκτροπες

**********
Η φωτογραφια 
που δε βγαλαμε ποτέ
μεγαλωσε.
Εγινε δεντρο αειθαλες
στο παρκο.
Διπλα στο κοκκινο παγκακι.


**********
Αναπνεω τη μυρωδια απο σαπιες λεξεις
ξεδιψαω σε λιμνες
απο στασιμα λογια
περπατω σε δρομους
με απλωμενη καυτη πισσα
και αντεχω την προσμονη
της ανατροπης.


**********
Καταδυομαι σε βαθη
ανεξερευνητης αληθειας
και σε λειμωνες αφεγγους
αναζητω σημαδια.
Εσυ παιζεις στην επιφανεια 
λεξεις.


Ανδρεας Καρακοκκινος

Εκπορεύονταν...

Εκπορεύονταν απ' το στήθος μου
έρωτες για όλα όσα έβλεπα
κι όσα η ψυχή μου συλλάβαινε
πίσω απ' τα πράγματα που έβλεπα.
Και σου χάιδευα το νερό 
και σου μιλούσε η ψυχή μου
πολύ τρυφερά κι αισθανόμουνα
λύπη. Ο ουρανός σε αγκάλιαζε
ενώ εγώ δεν μπορούσα.

Ν. Βρεττάκος
(Συνάντηση με τη θάλασσα)

Αγγελος του νοστου - Δ. Μητροπανος

Οσο ενα δακρυ

Μια σταγόνα
αγάπη
Όσο ένα δάκρυ
σ' ένα ταξίδι
Αφήνει δρόμο όταν κυλά
στο πρόσωπο μου

Όσο ένας χτύπος της καρδιάς μου
Δυο λόγια αγάπης

Όσο ανάσα μία
ένα χάδι στα μαλλιά μου
Όσο μια αχτίδα αστραπής

Τα μάτια σου
να έβλεπαν τα δικά μου

Όσο κρατάει ένα όνειρο
ασπρόμαυρο
[...]

Στάθηκα μπροστά κοίταξα
πέρα μακριά
Τα χέρια μου άπλωσα
Έκανα όνειρα
Πως γέννησα φτερά
Για λίγο βρέθηκα
Μαζί σου αγκαλιά

Περπάτησα μαζί σου
πάνω στου ηλίου τις αχτίδες
Πέταξα μαζί σου
στ ανέμου τους δρόμους
Έσταξα την ψυχή μου
Δροσιά στο τριαντάφυλλο
της καρδιάς σου

Στο όνειρο σου
χάθηκα
Μίλησα με την αγάπη σου
χιλιάδες λέξεις

Δυο λέξεις μόνο
Πια θυμάμαι να σου πω
Η μια ψυχή μου
Και η άλλη σ αγαπώ ..
Μου λείπεις

Γιαννης Παππας

My white rose - Στ. Σπανουδακης

"...μόνο να σου πω καληνυχτα τελικα ηθελα..."

( Ανευ - Vennis Mak )
Ω αιωνια μου αγαπη - Vennis Mak

Ανταύγειες

Σαν άνεμος βουίζει καθώς τρέχει ο χρόνος
Και τα μαλλιά σου κυματίζουν και τυφλώνουν.
Κάποια παράσταση θα παίζεται εκεί ψηλά.
Με μάσκες και κύμβαλα ουρανομήκη
Μιλάνε οι θεοί που παρασταίνουνε σφαγές
Σε φωταψίες σκοτεινού φωτός.

Τη μουσική τους δεν μπορείς να την ακούσεις
Όμως κάποιες ανταύγειες την ώρα του έρωτα
Στο όνειρο
Σαν ξεψυχάς
Ή όταν φτιάχνεις είδωλα με το χρωστήρα
Μπορείς να δεις.

Μια μυρωδιά την ώρα που βραδιάζει
Ή άγγιγμα απατηλό στον ώμο
Η αλλαγή της θάλασσας καθώς αποτραβιέται
Από τα μάτια η σκόνη της ερήμου
Του άλλου οι σταλαγματιές μες στο δικό σου δάκρυ.
Όλα θυμίζουν το αόρατο μιας θαλπωρής
Που κάποτε ξεσπά και μας τυφλώνει.

Αλέξανδρος Ίσαρης

Οι γερανοί - Μ. Ζορμπαλα / Μιλτ. Πασχαλιδης

Να μου τη δώσεις πίσω

Το καλοκαίρι πέρασε με προσπάθειες για προσαρμογή.
Έξω χαμόγελα, μέσα τρόμος μην ικετέψω ξανά για το στόμα σου.
Συχνά φλυάρησα δίπλα σου και μετά περπάτησα ώρες
με το μεσημέρι να καίγεται στα μαλλιά μου
να χώνεται στα ρούχα μου και στην αναπνοή μου
βλέποντας τα πόδια μου να σαλεύουνε στα χώματα…

Δε μπορώ πια να ζήσω σαν άνθρωπος.
Για σένα η φωνή μου, για σένα η κίνησή μου,
για σένα αυτός ο πόνος που με ζαλίζει
να κυνηγάω τη μυρωδιά σου, να τρέμω τον ίσκιο σου.

Πήρες την ψυχή μου και τη χαντάκωσες.
Πρέπει να μου τη δώσεις πίσω.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Τα δειλινα - Β. Μοσχολιου

Και δε ζήτησα παρά μια μπάλα-άλλοθι για τα χτυπημένα μου γόνατα,
ένα χαρταετό,ένα μολύβι κι ένα μπλε μαθητικό τετράδιο,
γιατί από τότε ήξερα πως, 
όσα δεν μπορούσα να πω,
θα τα έφτιαχνα λέξεις στο χαρτί...

Ελενη Μαυρογονατου

Ονειρο το ' δα πως ... - Ψαρογιωργης

Αν δεις στον υπνο σου ερημια - 
 Μαριον Σιβα

Το συρτο του ανεμου

...Θάλασσα η σκέψη ποιός θα μπορέσει να τη μερώσει

σαν τον καημό μου για το χωριό μου που 'χει ερημώσει
Τούτο τον τόπο βοριάς τον δέρνει κι ήλιος τον τυραννεί
κι η μοναξιά του μες την καρδιά μας μαχαίρι και πονεί

.....................

Μιάν ανάσα είμ' από σένα
μιά κι απ' τον καθένα

Δ. Αποστολακης (Χαϊνηδες)

Το συρτο του ανεμου - Χαϊνηδες

Παράπλευρες Ιστορίες

Παράπλευρες ιστορίες,μονόδρομες επιθυμίες που καταλήγουν στο τίποτα και στα πάντα,ίσως γιατί άθελά μας υφίστανται οι πιο όμορφες  ιστορίες ή τραγωδίες…

Κόψε λίγη από τη νυχτιά σου
να ‘χω να σε ποθώ τα βράδια,
σε υπνώδεις αγναντεύσεις της αφής

θα ‘ρθω να ξαποστάσω
σ’ εσένα που θεϊκά υπήρξαν
τα καλέσματά σου
χωρίς να το θελήσεις.

(Γι’ αυτό σου λέγω)
οι ομορφότερες ιστορίες
άθελά μας υφίστανται.

Αναστασια Γκίτση

Οταν πονας - Λευτ. Μυτιληναιος

Ξερονήσι

Ανέμων ραπίσματα δέχεσαι∙
της φυγής σου την πρόθεση περισφίγγει το δίχτυ της μόνωσης
και τα πελάγη ορόσημα γύρω σου.

Μήτε φτερούγας σκιά στην πικρή σου γυμνότητα.
Οι ορίζοντες έχουν τυλίξει με τέφρα την αγέρινη παρουσία σου.
Απ' της τρικυμίας την ύπαρξη πέρα πολλά έχουν μείνει.

Προσδοκίες δεν κεντρίζουν τη σκέψη σου
απ' την πέτρα σου κάτω κοιμάται το αύριο, το χθες, το παρόν.
Δεν έχουν φράχτες ολόγυρά σου οι μνήμες.

Είναι απ' το θάνατο πικρότερο παγερή η σιωπή σου.
Το κύμα κι ο χρόνος στη ρίζα σου, ανειρήνευτο χάος.


Ανθος Πωγωνιτης
Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964)

Που πας ζωη μου - Στ. Μπικακης

Το ονειρο της πενταμορφης

Ασε με να βυθιστω στον κεχριμπαρενιο μου υπνο
το φεγγαρι γεμιζει τοσο γρηγορα
......................................................
Εζησα στην πιο βαθεια μου ερημια χωρις αγαπη
κανεις δεν καταλαβε ποτέ πόσο διψουσα
πόσο κρυωνα
πόσο φοβομουν μες το σκοταδι του κοσμου
Ασε με σ' αυτη τη μαυρη Πετρα
να γειρω στο χειλος του γκρεμου
ειναι αργα πια εχω χασει ολες τις ηλικιες της νιοτης
χρόνια παγωνω μεσα σ' αλιωτο χιονι
στην προσμονη
δεν μπορεις να μου φερεις πισω τις δροσερες ελπιδες μου
νυχτωνει
..
εξω απ' το χρονο
στην απεραντοσυνη του αιωνιου
δεν θα κομματιαζεται πια η σκεψη μου
πανω στα βραχια της τρελλας
κι η Απουσια δεν θα ειναι μια θαλασσα μαρμαρωμενη
................................................
Ασε με να φυγω μες τον υπνο μου
νυχτωνει
κανείς δεν εμεινε σ' αυτον τον ερειπωμενο Κυκλο

τέλειωσε η παρασταση  απο χρόνια
ο κυκλος κλεινει
μειναμε μόνοι εσυ κι εγω ν' αναζητουμε
εναν προορισμο χαμενο
                                          Ασε με να φυγω
                                          νυχτωνει

Ευα Μοδινου


Σταλιά σταλιά σε χανω - Λ. Μυτιληναιος

Τέλος Διαδρομής

Έρπει η σκέψη και η νύχτα ιδρώνει
σκοτώνει στο όνομά της προσδοκίες
και όνειρα… σκοτώνει ώρες εφιάλτες
και γελά,
για άλλη μια φορά προδοσία

Έρπει η σκέψη, σκιά που ψάχνει ρωγμή να κρυφτεί,
ρωγμή χωρίς υγρασία μα, δεν υπάρχει, δεν υπάρχει·
τι κι αν το τίποτα έχει κάτι από μένα
σαν θάνατο επικίνδυνο

Σκιά τη σκιά κυνηγά φως στο σκοτάδι, πού να είναι τα κεριά –
εκείνα του πριν που μοιάζει ασήμαντο, τόσο ξεχασμένο
Κάποτε βρήκα…
βρήκα ένα παιδί στην άκρη του δρόμου να μου απλώνει απελπισίας χαμόγελο·
βρήκα ένα κέρμα σκουριασμένο και το κλώτσησα – δεν κράτησα τίποτα, τίποτα·
βρήκα ένα δάκρυ στο μαξιλάρι μου και γύρισα πίσω στην αναζήτηση –
τίποτα δεν υπήρχε, μόνο δάκρυα

Τα φώτα σβηστά, και ο χρόνος μου φλερτάρει το μηδέν –
αγγίζει το μηδέν του με το μηδέν μου, ξανά

Κι έτσι ζω το τέλος
Θανάσιμη έλξη
Στο ξύπνημα της απόγνωσης λήξη ημερομηνίας,
κι ένα δάκρυ βουβό
σαν σιωπή που ουρλιάζει
Κωμωδία και δράμα σ’ένα βαλς της σιωπής

Θα’θελα να πω τόσα πολλά
Θα’θελα να γράψω λόγια μαχαίρια,
δεν φοβάμαι…
Σβησμένα κεριά είν’όλες οι λέξεις
και τα χείλη σφραγισμένα,
ξεπερνούν με τη σιωπή τα όρια,
δεν φοβάμαι…
Δεν γνωρίζει σύνορα τούτη η αντοχή
μόνο από πόνο ξέρει
και τον εφιάλτη που συνάντησε στους δαίδαλους του νου

Ακόμα μια στάση στην άκρη του δρόμου –
εκείνου που οδηγό έχει το χθες,
ακόμα μια μάχη με τους δείκτες του χρόνου
Τίποτα στο τώρα δεν έμεινε
στάχτη μονάχα που θέλω να σκορπήσει,
να μην υπάρχει ίχνος της κανένα

Ακόμα μια στάση μα θα είναι η τελευταία
έτσι απλά για τιμωρία
ένα τσιγάρο μόνη παρέα
κι ύστερα παύση… τελεία

Μανώλης Μεσσήνης

Refugee - Oi Va Voi

...γιατί μονάχα ὅταν τὰ χέρια μου σὲ χάνουν,ἡ πονεμένη φαντασία μου σὲ κερδίζει.

(Ντινος Χριστιανοπουλος: "Αναστολη")


Τα χερια του μισανοιξε - Ρενα Κουμιωτη

...ολα δικα μου ητανε. και δεν ειναι που τα ΄δωσα..., δεν ειναι που τα χαρισα.
ειναι που ξερω πως ...ακομα ...ολα δικα μου ειναι.

Παράπονό μου - Δ. Μητροπανος

ΛΕΙΠΕΙΣ

                                      Η λυπη
                                   Της λυπης
                                   Λειπεις
Στο νυχτερινο φως του Απριλιου
οι ακακιες διδασκαν την ορθογραφια της μοναξιας

Εκεινη καθισμενη
στο βορινο παγκακι της πλατειας
εκ γενετης ανορθογραφη
επεμενε να γραφει
με δυο εψιλον γιωτα
τη γενικη της λυπης.

Γ. ΤΟΛΙΑΣ
("Οτι αγγιξα κι οτι θυμαμαι", ποιηματα 1981-2011
εκδ. Γαβριηλιδης, Αθηνα 2011)

Eνα φυλλο μαραμενο - Στ. Κοκοτας

ΑΠΟΚΡΙΣΗ

Μην προσπαθεις να με πολεμησεις
δεν υπαρχει πια μαχη

Ερειπια μονο 
σκορπισμενα στη σκεψη μου

Αφησε με 
πισω να κοιταξω
μην κλεβεις 
λεξεις που μου ανηκουν

Πρεπει να απαντησω.

Γ. Τολιας
(Μωβ Σημαια, 1981)

Χασαμε ... - Ελπιδα