Με...πνιγμενες λεξεις

Στὴν ὕλη εἰσχώρησα οὐρλιάζοντας

Δυὸ θάλασσες μὲ κυνηγοῦν: ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος
δυὸ ρεύματα π᾿ ἀνάθεματα στὴν καρδιὰ μου...
Ψάχνω γιὰ νὰ βρῶ μέσ᾿ στὸ σκυλοπιωμένο κεφάλι μου
δεύτερη κτητική ἀντωνυμία
δὲ βρίσκω - νοημοσύνη. Δὲ μαρμάρωσα τίποτα
Νὰ παίζουμε τοὺς ἀνέμους
νὰ παίζουμε γλυκὰ τοὺς κολασμένους
Τί βρέφος ἠδυνόμενο τὸ ποίημα
[...]
Ἡ τέχνη μας ἡ φριχτότερη τοῦ ἐγὼ μεταμφίεση.

Νικος Καρουζος

Τις θαλασσες σταματα - Ελενη Τσαλιγοπουλου

...Οξυ-μμένες (παρ)Αισθήσεις

Edvard Munch: "Τhe scream"

Η Κραυγή (Νορβηγικά: Skrik) είναι μία σειρά από εξπρεσιονιστικούς ζωγραφικούς πίνακες του Νορβηγού Έντβαρτ Μουνκ που απεικονίζoυν μια αγωνιούσα μορφή με φόντο ουρανό σε χρώμα κόκκινο του αίματος.

Ο αρχικός τίτλος που δόθηκε στον πίνακα από τον ζωγραφο ήταν Der Schrei der Natur (Ο Λυγμός της Φύσης).

Σε μια σελίδα στο ημερολόγιό του με την επικεφαλίδα Νίκαια 22.01.1892, ο Μουνκ περιγράφει την έμπνευσή του για τον αρχικό πίνακα:

"Περπατούσα σ' ένα μονοπάτι με δυο φίλους - ο ήλιος έπεφτε - ξαφνικά ο ουρανός έγινε κόκκινος σαν αίμα - σταμάτησα, νιώθοντας εξαντλημένος, και στηρίχτηκα στο φράχτη - αίμα και γλώσσες φωτιάς πάνω από το μαύρο-μπλε φιόρδ και την πόλη - οι φίλοι μου προχώρησαν, κι εγώ έμεινα εκεί τρέμοντας από την αγωνία - κι ένιωσα ένα ατέλειωτο ουρλιαχτό να διαπερνά τη φύση".

Heaven - Rolling Stones

Εμένα μου φτανει να σε βλεπω

κι ας μη με κοιτας

Εμένα μου φτανει να σ' ακουω

και ας μη μου μιλας

Μου φτανει λεξεις να σου γραφω 

κι ας μην τις διαβαζεις

Εμένα μου φτανει να σε σκεφτομαι

κι ας μη με θυμασαι

Εμένα...  μου φτανει αυτο...

κι ας με σκοτωνει.............

(απογευμα μιας Κυριακης, αβασταχτης, οπως ολες...)

...Νυχτερινη βαρδια Ι

Βαθυ σκοταδι. Αναψε ενα   Κερι

Η νυχτα εχει διαδρομες - Ηρω

[...]Πάμε ν’ αλητέψουμε, ναι!
Και στη βάρδια να θυμάσαι
στο μυαλό μου πάντα θάσαι.

(Θαλασσακι θαλασσα - Μαριαννα Ζορμπα)

Η 1η ποιητική συλλογή του Άκου Δασκαλόπουλου ονομαζόταν

«Το σχήμα της Απουσίας» και εκδόθηκε το 1962.

Περιελάμβανε 18 ποιήματα και τυπώθηκε σε 300 αντίτυπα.

Α. Δ. 

...
Όταν απαντήσεις
Κοίτα να προσέξεις
Γιατί περνάει ο καιρός
Κι   ...          Εγω σ΄αγαπω αλλιως - Χρ. Νικολοπουλος

Ανα - χωρίς - εις ...

Επιστροφη...

Επιθυμιες

Σαν σώματα ωραία νεκρών που δεν εγέρασαν
και τάκλεισαν, με δάκρυα, σε μαυσωλείο λαμπρό,
με ρόδα στο κεφάλι και στα πόδια γιασεμιά --
έτσ' οι επιθυμίες μοιάζουν που επέρασαν
χωρίς να εκπληρωθούν· χωρίς ν' αξιωθεί καμιά
της ηδονής μια νύχτα, ή ένα πρωί της φεγγερό...

                            K. Καβαφης

... Σταθμος

...θα' χω λιγο απ' το φως

Ηλεκτρισμενη μου ματια - Δ. Καρρας, Α. Κετιμε

Νικηφορος Λυτρας "Αναμονη"

Ερωτικο - Δ. Υφαντης, Ερωφιλη

η σκεψη σου ειναι πυρκαγια

κι εκει σε ανταμωνω...

Εφιαλτες που ...ταραζουν

Άστρο αμάραντο

Σε βλέπω στον ύπνο μου
Μέσα σ’ ένα μισάνοιχτο σκοτάδι
Σε βλέπω που μου φέγγεις
Μ’ ένα όραμα επίμονο

Μες στην κιτρινωπή του αναλαμπή
Στον πυρετό μιας παράξενης παραφοράς
Με φίλησες μ’ ένα κόκκινο βαθύ φιλί
Κάτω απ’ τα νυμφικά φλάμπουρα του θανάτου
Μου στόλισες το στήθος μ’ ένα κόκκινο τριαντάφυλλο

Εγώ είμαι – δε με θυμάσαι        (Με ξεχασες - Π. Θαλασσινος)
Εγώ είμαι – μη με ξεχνάς
Δεν μπορείς να με ξεχάσεις
Ξεχνώντας το πρόσωπό σου
Είμαι η θλίψη του χεριού σου η πικρή σου σταγόνα
Το μελανό αμάραντο άστρο
Στο άσπρο σου μεταξωτό πουκάμισο

Θέλω να γίνω το ακριβό μυστικό σου
Θέλω να μπω μες στην καρδιά σου
Σαν ένα ζωντανό ψάρι

Λίγο νερό να λευκάνω το ρούχο σου
Να ξεπλύνω τα σκονισμένα πόδια σου
Αυλακωμένο φούσκωμα βαθιού πελάγου
Να πνίξω τη νύχτα που μας φοβίζει

Λιμανι - Αναστασια Μουτσατσου

Τους εφιάλτες που ταράζουν τα δάκρυά μας

Γιώργου Θέμελη
("Άνθρωποι και πουλιά", 1947)

...γιορτη Πρωτοχρονια

Να μ' αγαπας - Τριφωνο

...
γιατί ακούνε την νύχτα αυτή 

παλιά μου όνειρα 

που χρόνια είχαν κρυφτεί...

η φωτογραφια απο το : http://marinerosolitario.blogspot.gr/ (ευχαριστω)

Ευωδι...ασματα

...λέξεις βγαίνουν από το λεξικό της οδύνης όπως από σπιρτόκουτο,

τρίβονται στη φωσφωρούχα πλευρά του κόσμου σαν σπίρτα και αναφλέγονται

Eκτωρ Πανταζης ("Μονοξυλα")

Λουλουδακι του γκρεμου - Ματ σε 2 Υφεσεις

Τώρα που μπήκες στην καρδιά μου

Το άρωμα που με πολιορκούσε
είχε τις πόρτες του ανοιχτές
στη θάλασσα. Μπαινόβγαινα
όπως μέσα στο φως
με κλειστά μάτια.
Τώρα που μπήκες στην καρδιά μου
ρέεις και φεύγεις με ιριδισμούς
άπιαστες σκιές και αποχρώσεις.
Κάπου ευωδιάζεις, κάπου μελωδείς
και κοιτάζω τον κήπο
κι αφουγκράζομαι τους ουρανούς.

Πότε μ' αγγίζει ένα αόρατο ανθάκι

πότε με καταπίνει άπατος βυθός.

Το γνώριμο σε μυστήριο τυλιγμένο.

Νικος Γρηγοριαδης 

(Το αθέατο μέσα μας , 1988)

Νυχτερινο ΙΙ

Ενα φεγγάρι πράσινο, μεγάλο
που λάμπει μες στη νύχτα -τίποτ' άλλο.
Μια φωνή που γρικιέται μες στο σάλο
και που σε λίγο παύει -τίποτ' άλλο.
Πέρα, μακριά, κάποιο στερνό σινιάλο
του βαποριού που φεύγει -τίποτ' άλλο...
Και μόνο ένα παράπονο μεγάλο
στα βάθη του μυαλού μου - Τίποτ' άλλο.

Ναπολεων Λαπαθιωτης

Ολα σε θυμιζουν - Χαρις Αλεξιου

Βημα βημα - Χαρις Αλεξιου

Συμφωνία ἄρ. 1

[...]Ἡ δυστυχία σὲ κάνει πάντα νὰ ἀναβάλεις – 

ἔφυγε ἡ ζωή. οἱ φίλοι εἶχαν χαθεῖ ...

καὶ τὰ μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικὰ

ἀπὸ τοὺς παλιοὺς λησμονημένους θεοὺς 

καὶ τὶς παντοδύναμες παιδικὲς εὐπιστίες…

...Καὶ μένουμε ἀνυπεράσπιστοι ξαφνικά, 

σὰν ἕνα νικητὴ μπροστὰ στὸ θάνατο

ἢ ἕνα νικημένον ἀντίκρυ στὴν αἰωνιότητα…

...Μεγάλες λέξεις δὲ λέγαν πιὰ τίποτα 

καὶ τὶς πετοῦσαν στοὺς ὀχετούς.

Ά, ἐσὺ δὲν εἶδες ποτὲ τὸ ἴδιο τὸ χέρι σου 

νὰ σὲ σημαδεύει 

ἀλύπητα ἀπ᾿ τὸ βάθος τῶν περασμένων....

...Μισῶ τὰ μάτια μου ποὺ πιὰ δὲν καθρεφτίζουν τὸ χαμόγελό σου…

Τασος Λειβαδιτης

... just a black hole

Μετά το πρόσωπο σου...

Μετά το πρόσωπο σου              
Λουλούδια που ανέβασε ο σεισμός
Χρόνος ακίνητος
Και γαλαξίες απόκρημνοι βαδίστηκαν

Όλη τη νύχτα άκουγα
Παλιές βιογραφίες να μου μιλούν
Για τη σταρένια ανάσα σου
Τ' αμίλητου ασβέστη η χαρακιά
Έτρεμε πάνω απ' τη σιωπή
Από δω
Από δω η κάμαρά μου
Πεθαίνω κι έξω γίνεται γιορτή

Tell her today - Tom Baxter

Ω στόμα [...]
Ω μάτια  [...]
Τι μοίρα με προσμένει μακριά σας
Τρυγησα την άβυσσο  [...]
Υψώνω την καρδιά μου για πρόποση
Στην ατέλειωτη θάλασσα
Για σένα και για σένα
Για μας

Ηλίας Δεληκυριακιδης

living as ...leaving

(χαρτο)... - παιζοντας ...στα ψεματα

Σανα μὴν υπήρξαμε ποτὲ
κι όμως πονέσαμε απ᾿ τὰ βάθη.
Ούτε που μας δόθηκε μία εξήγηση
για το άρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον.
Η άλλη μισή μας ηλικία θα περάσει
χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα.
Και λέγαμε πως δεν έχει καιρὸ η αγάπη
να φανερωθεί ολόκληρη.
Μία μουσικὴ
άξια των συγκινήσεών μας
δεν ἀκούσαμε.
Βρεθήκαμε σ᾿ ένα διάλειμμα του κόσμου[...]
Ω θα γυρίσουμε στην ομορφιὰ
μία μέρα…
Με τη θυσία του γύρω φαινομένου
θα ανακαταλάβει, η ψυχὴ τη μοναξιά της.
Νικος Καρουζος

Ειναι κατι στιγμες - Κωστας Καραλης
κατι στιγμες........

Χωρις οικτο...

Οίκτο δεν έχω πια...

Οίκτο δεν έχω πια για μένα
Τη σιωπηλή μου οδύνη δεν μπορώ να εκφράσω
Τα λόγια που λογάριαζα να ειπώ μεταβλήθηκαν σε άστρα
Ένας Ίκαρος προσπαθεί να ανυψωθεί ως τα μάτια μου
Κομιστής ήλιων φλέγομαι στο κέντρο δυο αστερισμών
Τι έκαμα στα θεολογικά θηρία της γνώσης;
Σ’ αλλοτινούς καιρούς έρχονται οι νεκροί να με λατρέψουν
Κι έλπιζα να τελειώσει ο κόσμος
Μα το δικό μου τέλος σαν τη θύελλα καταφθάνει

Guillaume Apollinaire
(μεταφραση: Τασος Σινοπουλος)

Περαστικος κι αμιλητος - Σωτηρια Μπελλου

Αιμα κι αηδονι - Αιμιλια Κουγιουμτζη

(ποιηση: Γιωργος Θεμελης)

...Ανασες

Φιλι φιλι σ' αναστησα - Δημ. Μητροπανος

Ανασα                                                    
[...]
Δύσκολα να φανταστεί κανείς
τη διαδρομή μιας ανάσας.
Κι εσύ που ζήτησες μονάχα
την εκπνοή μου να εισπνεύσεις
φυσικά και ήξερες.
Κι αν κάποιοι δεν ξέρουν
στην ανάσα κατοικούν οι ψυχές.

Μπαχαρι Κανελλα και Φιλι

Έκτοτε
εντός σου διαμένω.

Φιλι το φιλι - Αφεντουλα Ραζελη

Έλενα Καραγιαννίδου

Σιγα μιλουσες - Ποπη Αστεριαδη

(στιχοι: Ακος Δασκαλοπουλος)

...

Με τι καρδιά ζητάς να φύγω και πίσω να μην ξαναδώ;

Στα χέρια μου έχω τα φιλιά σου, τα δάκρυα και τον σπαραγμό.

...

Και με ταξιδευες...

...σαν το καραβι (Δ.Μητροπανος)

στην πρυμνη   οι   Μαιρη Λιντα - Μαν. Χιωτης

στο καταρτι     η   Λιζετα Καλημερη

στο τιμονι(!)    ο   Γιαννης Καπετανακης

'Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη - Μα πού γύριζες 
Ολημερίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας [...]
Κι οι κόρες των ματιών σου πήρανε τη σκυτάλη της χίμαιρας 
Ριγώνοντας μ' αφρό τη θύμηση! [...]

- Μα πού γύριζες
Ολονυχτίς τη σκληρή ρέμβη της πέτρας και της θάλασσας
Σου' λεγα να μετράς μες στο γδυτό νερό τις φωτεινές του μέρες [...]
'Εχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη [...]
Μα πού γύριζες;
Κατεβαίνοντας προς τους γιαλούς τους κόλπους με τα βότσαλα 
'Ηταν εκεί ένα κρύο αρμυρό θαλασσόχορτο
Μα πιο βαθιά ένα ανθρώπινο αίσθημα που μάτωνε
Κι άνοιγες μ' έκπληξη τα χέρια σου λέγοντας τ' όνομά του [...]

'Ακουσε ο λόγος είναι των στερνών η φρόνηση
Κι ο χρόνος γλύπτης των ανθρώπων παράφορος
Κι ο ήλιος στέκεται από πάνω του θηρίο ελπίδας [...]

Στυλωμένη στους βράχους δίχως χτες και αύριο, 

Στους κινδύνους των βράχων με τη χτενισιά της θύελλας
Θ' αποχαιρετήσεις το αίνιγμά σου.

Οδυσσεας Ελυτης

(αποσπασμα)

"H μονη μου πατριδα ειναι ο χρονος"

      
    Σε κλιμακα μποφορ... (10Β)                        Φυσαει βοριας τα λογια μου ,

                        παρα-μενοντας στην αγονη γραμμη...

Σωπαινω ... το μεσα μου πετρωνει       κι       Απ' ολους ... ειμαι ο πιο λαθος

Οι σύντροφοι

Κάθε βράδυ, βάζω στοργικά
τις λέξεις μου να κοιμηθούν:
Χρόνος, Μνήμη, Αφοσίωση, Φόβος.
Το πρωί ξυπνούμε πάντα την ίδια ώρα.
Πιστές, επίμονες, και έτοιμες
να συντροφεύσουν την ημέρα μου.

Ουρανία Ε. Κουνάγια
Συλλογη: "Μεσίστιες ημέρες-Αυτόχειρας πόθος", 2012

τωρα...

...Στα ειπα ολα (Σ. Μαλαμας)

...

Κυνήγησα τις ομορφιές

Μα μ΄ έκλεψε η λύπη

Οι αλήθειες μου: εσύ όταν κλαις

Και της καρδιάς μου οι χτύποι

                 (Οδυσσεας Ιωαννου)

(τα τραγουδια και ο τιτλος: απο τον ομωνυμο δισκο του Μιλτιαδη Πασχαλιδη, 2003)

Σε ...φανταστικο χρονο

Τα Πλοία

   Aπό την Φαντασίαν έως εις το Xαρτί. Eίναι δύσκολον πέρασμα, είναι επικίνδυνος θάλασσα. H απόστασις φαίνεται μικρά κατά πρώτην όψιν, και εν τοσούτω πόσον μακρόν ταξίδι είναι, και πόσον επιζήμιον ενίοτε δια τα πλοία τα οποία το επιχειρούν.

   H πρώτη ζημία προέρχεται εκ της λίαν ευθραύστου φύσεως των εμπορευμάτων τα οποία μεταφέρουν τα πλοία. Eις τας αγοράς της Φαντασίας, τα πλείστα και τα καλύτερα πράγματα είναι κατασκευασμένα από λεπτάς υάλους και κεράμους διαφανείς, και με όλην την προσοχήν του κόσμου πολλά σπάνουν εις τον δρόμον.......Πάσα δε τοιαύτη ζημία είναι ανεπανόρθωτος......Aι αγοραί της Φαντασίας έχουν καταστήματα μεγάλα και πολυτελή, αλλ' όχι μακροχρονίου διαρκείας......

   Mία άλλη ζημία προέρχεται εκ της χωρητικότητος των πλοίων. Aναχωρούν από τους λιμένας των ευμαρών ηπείρων καταφορτωμένα, και έπειτα όταν ευρεθούν εις την ανοικτήν θάλασσαν αναγκάζονται να ρίψουν εν μέρος εκ του φορτίου δια να σώσουν το όλον. Oύτως ώστε ουδέν σχεδόν πλοίον κατορθώνει να φέρη ακεραίους τους θησαυρούς όσους παρέλαβε......

   Άμα δε τη αφίξει εις τον λευκόν χάρτινον λιμένα απαιτούνται νέαι θυσίαι πάλιν.....Έχει ο τόπος τους νόμους του. Όλα τα εμπορεύματα δεν έχουν ελευθέραν είσοδον και αυστηρώς απαγορεύεται το λαθρεμπόριον......

   Θλιβερόν, θλιβερόν είναι άλλο πράγμα. Eίναι όταν περνούν κάτι πελώρια πλοία, με κοράλλινα κοσμήματα και ιστούς εξ εβένου.......τα οποία ούτε πλησιάζουν καν εις τον λιμένα είτε διότι όλα τα είδη τα οποία φέρουν είναι απηγορευμένα, είτε διότι δεν έχει ο λιμήν αρκετόν βάθος δια να τα δεχθή. Kαι εξακολουθούν τον δρόμον των......

  Eυτυχώς είναι πολύ σπάνια αυτά τα πλοία. Mόλις δύο, τρία βλέπομεν καθ' όλον μας τον βίον. Tα λησμονώμεν δε ογρήγορα. Όσω λαμπρά ήτο η οπτασία, τόσω ταχεία είναι η λήθη της. Kαι αφού περάσουν μερικά έτη......Mετά πολλού κόπου εξυπνάται η παλαιά ανάμνησις και ενθυμώμεθα.....όταν επερνούσαν τα μεγάλα, τα θεσπέσια πλοία και επροχώρουν πηγαίνοντα - τις ηξεύρει πού.

Κ.Π. Καβαφης

(το μοναδικο του πεζο,συλλογη:"Κρυμμενα Ποιηματα")

Αλλη μια ωρα - Κατερινα Μακαβου

La promesse...

Où que tu sois demain -//- Οπου κι αν εισαι αυριο
Quelque soit ton chemin -//- οποιος κι αν ειναι ο δρομος σου
Tu sais qu’il y a en moi -//- να ξερεις πως υπαρχει μεσα μου
Un cœur qui bat pour toi -//- μια καρδια που χτυπαει για σενα

On dit qu’avec le temps -//- Λενε πως με το χρονο
Tout s’en va doucement -//- τα παντα αμβλυνονται
que les blessures les plus dures -//- ακομα και οι βαθυτερες πληγες

ne résistent pas -//- γιατρευονται
Mais j’ai fort en moi -//- ομως εχω δυνατη μεσα μου 

un cœur qui bat pour toi -//- μια καρδια που χτυπαει για σενα

Un coeur qui bat pour toi - Demis Roussos

(LP: "Ainsi soit-il", 1977)

Λενε πως με την αποσταση -//-On dit toujours que loin des yeux 

η αγαπη γερνα -//- L’amour prend un coup de vieux 

αλλά μη με ξεχaσεις -//- Mais sil ne m’oublie pas 

επειδη εχω παντα μεσα μου -//- Car j’ai toujours en moi 

μια καρδια που χτυπαει για σενα -//- un cœur qui bat pour toi 

Οπου κι αν εισαι αυριο -//- Où que tu sois demain 

οποιος κι αν ειναι ο δρομος σου -//- Quelque soit ton chemin 

ανεξαρτητα απο το χρονο που κυλαει -//- Malgré le temps qui s’en va 

θυμησου πως εχω παντα δυνατη μεσα μου -//- Dit, rappelle toi que j’ai toujours fort en moi 

μια καρδια που χτυπαει για σενα -//- Un cœur qui bat pour toi 

Francois Bernheim

Κανείς δε μίλησε...

Θα 'θελα - Μαρινελλα

Απο την ανατολή καί το χαμηλωμένο σκότος ,
εως καί το ξόδεμα στο φώς έζησα μόνη.
Κανείς δε μίλησε για αγάπη
καί η αγάπη έγειρε το κεφάλι
κλείνοντας μονάχα απαλά τα μάτια.
Ούτε ένα βλέφαρο δε σάλεψε στο δάκρυ,
κύλησαν όλα σα χρόνια,
σα μέρες και νύχτες τόσο βουβές,
όσο οι λέξεις που έσπαζαν στις άκρες του τρόμου μου:
Μη στέκεις μέσα απ’ τον τοίχο!!

Μ Η Σ Τ Ε Κ Ε Ι Σ Μ Ε Σ Α ΑΠ ‘ Τ Ο Ν Τ Ο Ι ΧΟ !!

Vennis Mak

Θα 'θελα - Μαν. Μητσιας

"Ο ...ηχος των χαμενων ποιητων"

Στο στεγνο μου στομα
σταλαζει σταγονα πικρη.
Η πνοη σου τη νυχτα
να 'ταν κυμα κι αγερι
και να μου 'δινε ενα φιλι.
(9/5/12)

"Hands", V. Van Gogh

...

"Μείνε ακόμα λίγο",  σου φώναξα, αλλά εσύ έτρεξες να προλάβεις το τελευταίο Εξπρές .....κι ετσι....

χάθηκες  Πιο πέρα από τα μάτια μου. Και το γράμμα..., το γράμμα που για σένα κρατούσα ......θα μείνει Ανεπίδοτο.

(οι στιχοι των τραγουδιών ειναι του Αλκη Αλκαίου, ο τιτλος: απο την ταινία "Ο κύκλος των χαμένων ποιητών)

Μια νυχτωδια...

Vennis Mak 
(8/12/12)

To let myshelf go - Ane Brun

and

To be with you - Jamie O' Neal