Azazel(s)

Bernhard Schultze, 1987 

Ο δαίμονας του στρόβιλου 

Λάδι σε μουσαμά, 200x260

«Στην αρχή ήταν η άφεση κάποιου να παρασυρθεί, όσο το δυνατό μια σύμπτωση, όσο γίνεται λιγότερο αφημένο να γίνει επίτηδες. Αχ να μπορούσε κανείς να ζωγράφιζε τυφλά. Συχνά ήταν αποτέλεσμα της πρώτης παρόρμησης, ένα οργιαστικό-αναρχικό συνονθύλευμα χρωματικών φορμών στην επιφάνεια. 'Ετσι έπρεπε να ανοίγω με το μαχαίρι ανοίγματα σ' αυτή την σαν λαβύρινθο ζούγκλα. Σε αυτό χρησίμευε συχνά το ρευστό χρώμα που έχυνα σαν πλημμύρα σε μεγάλη έκταση του πίνακα, αλλάζοντας, καλύπτοντας και καταστρέφοντας» B.S.

Το γρανιτένιο χέρι είναι μέσα μου

Μέσα στο στόμα της πληγωμένης μέδουσας
Η ροή του θανάτου
Η στάχτη των θριάμβων
Η υποψία της παρακμής

Η γαλήνη των κίτρινων φύλλων
Θρυμματισμένη στο πεζοδρόμιο

Κι εσύ που δε θα καταλάβεις ποτέ
Γιατί επιμένω να ρίχνω κέρματα
Στο ηλεκτρόφωνο

Σταύρος Ζαφειρίου

συλλογή: … και να μπλοφάρουμε στο όνειρο(1984)

Demons - Brian McFadden

Μες στο υγρό σκοτάδι

Μες στο υγρό σκοτάδι
πολύ πλανήθηκα

Αγάπησα τις φωτοσκιές των δέντρων
τη γνώριμη νύχτα
τον ουρανό

Βροχή
μουσικές φωνές

Μες στο υγρό σκοτάδι

Έλα
θα βαδίσουμε σιγά μην ακουστούμε

Είμαστε παιδιά
κι αγαπούμε τα ωραία καράβια
είμαστε παιδιά
κι αγαπούμε τη θάλασσα

Λάσπες και νερά
ο άνεμος ταξιδεύει
τραγούδια που σβήνουν


Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
συλλογή: Δύσκολος θάνατος (1954)

"Οι ποιητές δεν θέλουν χώρο... Οι ποιητές είναι πουλιά που πετούν. Σπάνια ξεκουράζονται ακουμπώντας στη γη... Οι ποιητές παντού είναι ανεπιθύμητοι γιατί είναι ριζοσπάστες, αρνητές, υπενθυμίζουν την πλήξη που φέρουν όλοι όσοι έχουν αφεθεί στην καθημερινότητα..." N-A.A

Musica - Common Sense

Αντιπαροχες...

Σκουρια και πορσελανη - Ασπασια Στρατηγου


Δρομος παλιος, κλειστη στροφη
κι εγω με τοση φόρα
στα λαστιχα παλιο καρφι
κι εκει που πιανω κορυφη
με παιρνει η κατηφορα

Αγαπη ταση υψηλη
σκουρια και πορσελανη
το χαδι σου σκληρο γυαλι
κι οσοι μου πηραν το φιλι
το 'ριξαν  στο λιμανι

Η νύχτα απόψε βρέχει όλους τους φόβους μου

Εις σε προστρέχω τέχνη της ποιήσεως

Χτίζω με νύχια και με δόντια ένα ποίημα

Λαχανιασμένος μπαίνω να προφυλαχτώ

και κλείνω πίσω μου τον τελευταίο στίχο

(Αντώνης Φωστιέρης)

...αγκαλιά  με κάποιες πεθαμένες κι όμως αναλλοίωτες...
Εικόνες - Ασπασια Στρατηγου

Χθες το βραδυ.......

Χθες το βραδυ - Λιτσα Σακελλαριου

ENA ΞΕΡΟ ΔΑΦΝΟΦΥΛΛΟ...

Ενα ξερό δαφνόφυλλο την ώρα αυτή θα πέσει,
το πρόσχημα του βίου σου, και θ' απογυμνωθείς.
Με το δέντρο δίχως φύλλωμα θα παρομοιωθείς,
που το χειμώνα απάντησε στο δρόμου εκεί τη μέση.

Κι αφού πια τότε θα' ναι αργά νέες χίμαιρες να πλάσεις
ή ακόμη μια επιπόλαιη και συμβατική χαρά,
θ' ανοίξεις το παράθυρο για τελευταία φορά,
κι όλη σου τη ζωή κοιτάζοντας, ήρεμα θα γελάσεις.

K.  Καρυωτακης

Ενα φυλλο μαραμενο - Στ. Κοκοτας

Eνα χάος κατασκότεινο που αστράφτει

όπως σε κάθε απάντηση
τα νέα πάντα ερωτήματα
όπως στον πυρήνα του ήλιου
το αρχέγονο σκοτάδι
γαλήνια θάλασσα
θάλασσα απέραντη τα μάτια σου
και μνήμες
μνήμες της καταιγίδας
ναυάγια στον βυθό
ανεξερεύνητα

είσαι το νήμα στον λαβύρινθο
η έξοδος στο βάραθρο ή το φως
ένα χάος κατασκότεινο
που αστράφτει

Tολης  Nικηφορου (2012)

.............................

Στο φάρο ήσουν του λιμανιού
ωρα πολλή να με κοιταζεις
ασθμαινοντας.
οργανο εκτελεστικο, αλητευω
λυγιζω αδιαμαρτυρητα
μια ελευθερια αναπηρη
να με φυλακιζει στο νερο.

αναιρώ την παρόρμηση
προσελκυω τη θλίψη

Μιά βαθειά απόγνωση εισαι
ανεξιτηλη...
(31/10/12)


Μια στιγμη - Μαρια Σπυροπουλου

Λιμενας Καρπαθου

Νοτια του τιποτα
ανατολικα του ποτέ
κατι "σκοτωμενες Δευτέρες"
μιά αδειανή πανσεληνος
να τρεμοφεγγει
φαρμακερή...


Θα με βρεις - Δημητρης Μητροπανος

Ταξίδι

πώς θα διασχίσω το άπειρο
για τ’ όραμα του πυρετού μου
χωρίς τις άκρες των δαχτύλων σου
γυμνός απ’ το χαμόγελό σου
χωρίς ελπίδα να σε βρω ξανά
στη μακρινή πλευρά του γαλαξία

Τόλης Νικηφόρου

συλλογή Αναρχικά (1979)

Εσυ εισαι ακομα μακρια - Μαρια Αναματερου

Παράκλησις

Αυτή τη μέρα
άφησε να σου εμπιστευθώ την ιστορία μου:
Μελαγχολικός της ζωής άνεμος είμαι
που νυχτώθηκα κι απόμεινα σ’ ένα χθες ανάλγητο.

Έλα λοιπόν, και με τα μάτια σου,
που ’ναι καταχνιά και ενάστρωση,
το σύθαμπο και το πρωί
σε μιαν αλλόκοτη σύγκλιση,
ανάστειλε τη νύχτα μου.

Έλα.
Κι ας είναι μοιραίο πως αργότερα,
όταν ανάμεσά μας θ’ αναδεύεται,
σε ανυπόφορη μεγέθυνση,
το μυστικό μας τ’ αδυσώπητο
—πως σημερινοί είμαστε και ξένοι—
με τον υποβολέα της πίκρας μου
παμπάλαιο κατευόδιο θ’ απαγγείλω πάλι
στις ώρες τις αγέρωχες,
που ανεβασμένες στη σχεδία του ανέκκλητου
προς ένα αδηφάγο αύριο θα λάμνουν.

Κική Δημουλά

Φιλα με - Αναστασια Μουτσατσου

1η ανάρτηση, σήμερα στο : http://kikidimoula.wordpress.com/

Με φτιαγμένα ζάρια

Βήμα βαρύ , πνιγμένο στην αμηχανία

σε κοιμητήρια πικρά , σιωπηλά

σε πολυθόρυβα παζάρια

σε δαιδαλώδη τελωνεία .

Βουίζουν οι διάδρομοι στα δικαστήρια

στις έδρες οι κριτές συνωμοτούνε βιαστικά

και το κρυφό το βάσανο , θηλιά

ασήκωτη , στα στήθια πέτρα .

Πέτα τ’ αλφάδι  σου , φίλε , χωρίς μιλιά

χωρίς φωνές , σπάσε τα μέτρα .

Το παιχνίδι είναι πουλημένο :

η Ζωή θα μας κερδίζει

με φτιαγμένα ζάρια .

Θανασης Βενέτης

Ρίξε μιά ζαριά καλή - Γρηγ. Μπιθικώτσης

Μικρές σιωπές

Κράτησες όλη μέρα το θάρρος σου.
Τώρα σιγοσβήνεις.
Τα σύννεφα τ' απόγευμα έχουν
παράξενη μορφή καθώς μαζεύονται στη δύση.
Πέρασε η μέρα, μα το βάρος της σε πλακώνει.
Δε θες να δεις το κενό που αφήνει η εξομολόγηση.

Σ' αγαπώ. Η μορφή σου είναι αόριστη,
το βλέμμα σου αδιόρατα θλιμμένο.
Σ' αγγίζω και τα στήθη σου ξυπνούν
κι η λαξεμένη σου γραμμή, πηγή που αναβλύζει.

Σ' αγαπώ κάτω απ' το βάρος της μέρας
που θα 'χει πια πεθάνει
- κάτι αχτίνες ξεχασμένες
ανάμεσα σε γη και ουρανό.

Γιώργος Καλιεντζίδης

Θα γινω - Βούλα Σαββίδη

Στιγμες...

...ρωγμές στο Σαββατόβραδο.

Υπαρχουν στιγμες - Αννα Μπουρμα

Δώσε μου

Δώσε μου τις λέξεις σου
πόσο πολύ τις θέλω,
άλλοτε στο αιχμηρό μεσημέρι,
βαμμένο στη συναυλία των τζιτζικιών,
άλλοτε στην έφοδο των αισθήσεων
τις πληγωμένες ώρες,
σαν μία φλέβα νερού ανάμεσα σε φράχτες,
μέσα στη σκληρή άπνοια να σπάει τον αιθέρα
για να αναδυθεί η Νύμφη Στιγμή.
Στο ξέφωτο ξανά να εισβάλλει,
εκεί που εκρήγνυνται οι επιθυμίες
κι αχνίζουν των σωμάτων οι ευωδιές.
Δίχως να καρτερεί.
Στο πριν και στο μετά να ξαποστάσει.
Έτσι όπως προστάζει η καρδιά
ή όπως είναι δίκαιο.

Μελίτα Τόκα-Καραχάλιου
("Ανάφλεξη στιγμών", 2004)


Οσα μπορουσες να μου πεις - Αννα Ζηση

Δεν το μπορώ τ' απόβραδο

Δεν το μπορώ τ΄απόβραδο
κάτι μου φέρνει στο μυαλό
χαμένο από καιρό.

Στα μέρη που γυρνούσαμε
μου λείπουν ολα κι είναι εδώ
χαμένα όπως κι εγώ.

Θέλω στην πιό μεγάλη σου αλήθεια
να΄ρθω να γεννηθώ
εκεί που λειώνει κάθε συνήθεια
μαζί σου να χαθώ.

Δεν το μπορώ το σούρουπο
που όλα λένε σ΄αγαπώ
δεμένα σε χορό.
Μανώλης Γαλιάτσος

Δεν το μπορω τ΄αποβραδο - Γεωργια Γρηγοριαδου
( mp3 download )

Ας ερχόσουν...

............

ας ερχόσουν για λίγο
κι ας χανόσουν μετά...

Ας ερχοσουν για λιγο - Δαναη (Στρατηγοπουλου)

Σε περιμενα

  If you were a sailboat - Katie Melua                                             

Χρωματα...

Είχε η θάλασσά μου πολλα χρώματα χθες. Σεργιάνιζαν τα συννεφα σκοτεινα κι ο ορίζοντας ντυνοταν μια μολυβενια καταχνια. Το βαθύ της μπλε έπαιρνε πελαγισιες ανασες... 
κι υστερα σκορπιζόταν στα ρηχά σε σμαραγδενιο πρασινο.  Στην ακρη της ζωγραφιζε την αμμο ο αφρος.  Αναπαυμένο το νερο... μου χάιδευε τα ποδια τραγουδωντας. 
Αφουγκραστηκα τους ισκιους του αερα, που σωπασε για μιά στιγμη.
Κι ο ηλιος κρυβόταν.
Και τα χερια μου εκαιγαν.
Και τα ματια μου εκλαιγαν...  απ΄την αλμύρα.
Κι υστερα...
Βρήκαν οι ηλιαχτίδες τρόπο... κι ο τόπος χρυσάφισε.
Εκλεισα στη χούφτα μου σφιχτά το κρύο...
το κρύο υγρό που κυλούσε απο πάνω μου
κόκκινο...
Τό ΄κρυψα, να μη σπιλωσει το γαλαζιο της θάλασσάς μου.

Κι υστερα... 
στην αγκαλια της ... (δεν)...
με αφησα...
για να την ησυχασω...
να την ζεστανω...
τη θαλασσα...

Μια θαλασσα μικρη - Διον. Σαββοπουλος

Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Ὅλοι κοιμοῦνται
κι ἐγὼ ξαγρυπνῶ
περνῶ σὲ χρυσὴ κλωστὴ
ἀσημένια φεγγάρια
καὶ περιμένω νὰ ξημερώσει
γιὰ νὰ γεννηθεῖ
ἕνας νέος ἄνθρωπος
μέσ᾿ στὴν καρδιά μου
τὴν παγωμένη
ἀπὸ ἄγρια φαντάσματα
καὶ τόση μαύρη πίκρα.

Μιλτος Σαχτουρης

Παντα θλιμμενη χαραυγη - Γιαννης Χαρουλης

Διαπιστώσεις

Αναμοχλεύω το χθες
μέσα από τις στάχτες
του σήμερα.
Δεν άλλαξε τίποτα τελικά.
Πρόσωπα και πράγματα μόνο.
Διαχρονική ουτοπία
οι φωνές μέσα στην έρημο.
Το αύριο έρχεται χωρίς
συναισθηματισμούς,
μέσα από μάσκες ειρήνης.
Αιώνιοι Σίσυφοι με όνειρα
γεμίζουμε το διάτρητο
πιθάρι της ελπίδας.
Οι λιγοστοί εναπομείναντες
ρομαντικοί, η φωνή της γης.

Μαρία Πισιώτη
συλλογή Αιωρούμενο νησί (1999)

Κι αν τα ματια σου δεν κλαινε - Δ. Γαλανη

Θαλασσινό

Χτες και προχτές
κάθε μέρα
πασχίζαμε να μετρήσουμε τη χαρά μας.
Ήταν η καρδιά μου λεύτερη
άνοιγε σαν πέλαγο
άνοιγε καθώς η αγάπη μου.
Κι ήταν ατέλειωτη η θάλασσα
κι ήταν απέραντη η αμμουδιά
κι έγραφαν τα κοχύλια στον άμμο τ’ όνομά σου.
*
Πάνω στον άμμο
χτύπησε το κύμα
κι έσβησε τ’ όνομά σου.
Οι χτεσινές μέρες ανεμίζουν
το μαντήλι του αποχαιρετισμού
για μένα
για τα πουλιά
για τον ήλιο.
Η θάλασσα με ρώτησε πού πάω
κι εγώ σε φώναξα πού πας.
Κανείς δεν απάντησε
κι ο αντίλαλος έφυγε
με τα καράβια
με τους γλάρους
με το καλοκαίρι… 

Ιφιγένεια Διδασκάλου

Pain - Blackfield

Και μη ρωτάς γιατί θλιμμένος είμαι

Είναι που πίσω απ’ τη σιωπή σου ταξιδεύουν
τα καραβάνια
των λησμονημένων

Είναι που μες στα μάτια σου σαλεύουν
σκιές νεκρών
μορφές αγαπημένων

Είναι που μοιάζεις με ταξίδι στο αχανές
Είναι που δρόμους άλλους φανερώνεις

Είναι που κλείνεις τις
καταπακτές
και στο καινούριο θαύμα ξημερώνεις

Είναι που μες στο φέγγος σου αγρυπνώ
σα να πιστεύω πως
υπάρχω ακόμα

Είναι που σου χρωστώ πολύ ουρανό
Κι εγώ δεν έχω παρά λίγο χώμα

Ορεστης Αλεξακης

Μια καλημερα - Μ.Ζορμπαλα, Ν.Ζουδιαρης

Κάτι επικίνδυνα κομμάτια

Κάτι επικίνδυνα κομμάτια
χάος
είν' η ψυχή μου
που έκοψε με τα δόντια του
ο Θεός

άλλοι τα τριγυρίζουν πάνω σε σανίδια
τα δείχνουν
τα πουλάνε
τ' αγοράζουν

εγώ δεν τα πουλώ

οι άνθρωποι
τα κοιτάζουν
με ρωτάνε
άλλοι γελάνε
άλλοι προσπερνάνε

εγώ δεν τα πουλώ

Μίλτος Σαχτούρης

She and her darkness - Diary of Dreams

"forgive me" for "dying"...

Κενο

Με τη σφεντόνα διαίσθηση
ρίχνουμε θάνατο στη σωτηρία μας
εκ των ενδεχομένων.
Το κρίμα το σηκώνει ατάραχη η πείρα.
Τα περασμένα ψιχαλίζουν μέσα μας
τη μοχθηρία του φευγαλέου.

Καταιγίδα τώρα πέφτει πάνω μας
το απραγματοποίητο.
Λουζόμαστε με μελαγχολία
καθώς ξυπνάμε
στην ανελέητη κάψα της ανάγκης.

Κική Δημουλά

                               Τα δειλινα - Βικυ Μοσχολιου

(Κρυωνω... ... ... )

"Κρυωνω απο εγκαταλειψη" 

(Γιαννης Τολιας)

Πιάνο βυθού

Αυτές οι νότες
που σας στέλνω με την άνωση
δεν έχουν πια κανένα μουσικό ενδιαφέρον.
Απ’ τον καιρό του ναυαγίου
που αργά μας σώριασε τους δυo
ως κάτω στον βυθό
σαν βάρος έκπληκτο
το πιάνο του ολόφωτου υπερωκεανίου κι εγώ
έχουμε γίνει μάλλον μια διακόσμηση πυθμένος
μια υπόκωφη επίπλωση βυθού
ένα λουλούδι εξωτικό
ή ένα τεράστιο όστρακο
φωλιά ιπποκάμπων
διάδρομος ψαριών που όλο απορούν
μπρος στην ασπρόμαυρη αυτή μνήμη
του παπιγιόν των πλήκτρων του κολάρου.
Κι αν σε καμιά βαρκάδα σας
διακρίνετε στην ήρεμη επιφάνεια
τρεις πέντε δέκα φυσαλίδες
σαν ντο και σολ και μι
μη φανταστείτε μουσική
είναι λίγη σκουριά που όταν θυμάται
πιέζει κι ανεβαίνει.

Γι’ αυτό να μην ανησυχείτε.
το πιάνο μου κι εγώ
είμαστ’ εδώ πολύ καλά
εκπνέοντας ίσως πότε πότε νότες άσχετες
αλλά μες στην ασφάλεια πλήρους ναυαγίου
και ιδίως
μακριά επιτέλους
από κάθε προοπτική πνιγμού.

Γιάννης Βαρβέρης

Ζητατε να σας πω (Aττικ) - Vassilikos

Έκρυψες

Έκρυψες χαμηλώνοντας τα μάτια
Την απέραντη
Άνοιξη

Κλείστηκες
Σα μια βαριά σφιγμένη
Πόρτα

Θα γυμνωθούν τα δέντρα και θα πεθάνουν
Γέρνοντας επάνω στη λευκή σιωπή τους
Ο άνεμος θ’ αφήσει τα κόκαλά του στις πεδιάδες
Κ’ οι άγγελοι θ’ αναρριγήσουν στους ουρανούς
Χωρίς ούτ’ ένα κάρβουνο αναμμένο

Δίχως το βλέμμα μου
Πού θα χαράξεις το σχήμα σου
Σε ποια καρδιά θα ξαποστάσει η ομορφιά σου
Για να υπάρξεις

Η φτερούγα σου είμαι
Κι  είσαι
Η ασήκωτη
Πτήση μου

Γ. Θέμελης

Μακρινη αγαπη - Λ. Καλημερη

Saklımdasın

Among the people I'm walking
Some of them are tired, some of them are shabby, 

it bleeds in wound of patience

I miss you, I couldn't make peace with time
The lifetime is passing, I couldn't be satisfied with days.

I'm boundless
I hide you my dear! You have no idea
The years are gone by, the fire didn't go out
I'm burning my dear! You have no idea

I'm cold my dear! I'm in the middle of the fires
The heart's broken, the heart's pillage, it bleeds in wound of love
You drew all the bad years on my forehead
You made me a friend of the migrating birds.

Saklimsadin - Erdal Guney

Ζεστή πανσέληνος

(στην Κατερίνα Γώγου)

Να τη φοβάστε την πανσέληνο.
Να μαζεύεστε στα σπίτια σας νωρίς
και ν’ ασφαλίζετε καλά την εξώπορτα.
Να προσεύχεστε
και να κοιμάστε με το βαφτιστικό σας σταυρουδάκι
κρεμασμένο στο στήθος.
Γιατί έξω
κάθε πανσέληνο
κυκλοφορούν οι ποιητές
ίδιοι λυκάνθρωποι.
Κατασπαράζοντας τα ήθη
των αθώων,
διψώντας για το αίμα
των ανύποπτων,
καλώντας με ουρλιαχτά
το Αρχαίο Νερό
που θα’ ρθει κάποτε και θα σας κατακλύσει.
Να φοβάστε την πανσέληνο.

Στις γωνιές παραμονεύουν
τα επικίνδυνα όνειρα.

Σταυρος Ζαφειριου.

Παραφορα φεγγαρια - Μαιρη Εσπερ

[Ποιητης δεν ειμαι.

Μια στιγμη μεθυσα μόνο

απ' την ειρωνία των λεξεων

που δεν ειπα ποτε...]

Η Περιφραστική Πέτρα

Μίλα .
Πες κάτι, οτιδήποτε.
Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.
Διάλεξε έστω κάποια λέξη,
που να σε δένει πιο σφιχτά
με την αοριστία.
Πες:
«άδικα»

...
Πες:
«θα δούμε»

...
Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται
μια σύντομη, άδετη, ζωή με τη φωνή σου.
Μίλα.
Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.
...
Πες «κύμα», που δεν στέκεται.
Πες «βάρκα», που βουλιάζει
αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.
Πες «στιγμή»,
που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται,
...
Μίλα.
Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,
έχουν τους ανταγωνισμούς:
αν κάποια απ' αυτές σε αιχμαλωτίσει,
σ' ελευθερώνει άλλη.
Τράβα μία λέξη απ΄ τη νύχτα
στην τύχη.
Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.
Μη λες «ολόκληρη»,
πες «ελάχιστη»,
που σ αφήνει να φύγεις.
...
Πες «αστέρι», που σβήνει.
Δεν λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.
Πες «πέτρα»,
που είναι άσπαστη λέξη.
Έτσι, ίσα - ίσα
να βάλω έναν τίτλο
σ' αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια.

Κική Δημουλά

H πετρα - Φλερυ Νταντωνακη

Οπως στελνεις

Οπως στελνεις 
τον οδυρμο του φωτος
ως αλλη δυση

Διψω 
την αλμυρα των λεξεων
στην ανομολογητη συνομιλια
των ματιων σου

Εσυ η στερηση
κι εγω ο μακρινος

Γιαννης Τολιας

Στο καστρο το παλιο - Παντ. Θαλασσινος

Σαν ζωγραφια

Μεσα στα ματια μου υπαρχεις
πισω απ' τα  βλεφαρα μου
σε βλεπω λαθραια
αμετρητες φορες τη μερα.
Τη νυχτα...
δεν τα κλεινω ποτέ
να μη συνηθισω
στ' ονειρο.
(24/9/2000)

Ψιθυρος στο αιμα - Σοφια Τσερου

Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανό...

Ἔχω δεῖ τὸν οὐρανὸ μὲ τὰ μάτια μου
Μὲ τὰ μάτια μου ἄνοιξα τὰ μάτια του
Μὲ τὴ γλῶσσα μου μίλησε
Γίναμε ἀδελφοὶ καὶ κουβεντιάσαμε
Στρώσαμε τραπέζι καὶ δειπνήσαμε
Σὰν νὰ ἦταν ὁ καιρὸς ὅλος μπροστά μας

Καὶ θυμᾶμαι τὸν ἥλιο ποὺ γελοῦσε

Πού γελοῦσε καὶ δάκρυζε θυμᾶμαι

Γιωργος Σαρανταρης

Αν δεις μισο φεγγαρι
να με θυμασαι.

Αν δε με βρεις

στη ρωγμη του μυαλου σου

Ανοιξε την καρδια σου

Και ψαξε ….(με)
μιση μου σιωπη
ανασα μου μιση
(14/1/11)

Θελω κοντα σου να μεινω - Τζ. Βανου, Γ. Βογιατζης

ατελειωτα ναυτικα μιλια με ναυαγησαν...

Στρώματα φωτός

Και μόνον η ιδέα της σκιάς σου
πως με προσπέρασε ανεπαίσθητα
εξαγνίζοντας αισθήσεις υποδουλωμένες
στις άκρες του χρόνου
στην αβεβαιότητα ενός χθες που έφυγε
μέσα από φθαρτά περιβλήματα
σιωπής που σίγησε σε ξεχασμένες μνήμες
νίκα την θλίψη μιας παραπεταμένης λύπης.

Πάλι απόψε,
θα πλαγιάσω σε στρώματα φωτός
ξενυχτώντας με ριπές θύμησης καλοκαιριού
που αντιστέκονται στις εξαντλητικές αναμνήσεις
ενός χειμώνα που έρχεται ντυμένος με απορία
με ρευστοποιημένη άγνοια
για εκείνη την λεηλατημένη αξιοπρέπεια
στις επαναληπτικές παραλήψεις ονείρων
που δεν πρόλαβαν να συνταξιοδοτηθούν

Πια… τίποτα δεν πιστεύω
παρά μόνον κάποια φωτεινά ηλιοβασιλέματα
σα δύουν δειλά
στους νόστους ενός φθινοπώρου που αιμάτινα διανύουμε.

Σοφια Στρεζου

Τις μακρυνες τις θαλασσες - Γ. Νταλαρας

Πηρες το μεγαλο δρομο - Στ. Κοκοτας


ΕΙΠΕΣ "ΘΑ 'ΡΘΩ"...

Είπες "θα 'ρθώ"...

Και Σε περίμενε, ε κ ε ί...

Με μια αγκαλιά...
Π ό σ ο...
Μια ώρα, ένα χρόνο, έναν αιώνα...

Και Σε περίμενε
όλη νύχτα στα Σκαλιά
αναζητώντας τη μορφή Σου
στο Χειμώνα...

Και Σε περίμενε, ε κ ε ί,
μέσ' στη βροχή...
Με μιαν ελπίδα
που την έσβησε το Δάκρυ...

Και Σε περίμενε, ε κ ε ί,
Άδεια ψυχή...
Μόνος στην πάχνη της αυγής
σε κάποιαν άκρη...

Έίπες "θα 'ρθώ"... 

Γιωργος Αχαρνευς

Δεντρο

Είμαι ένα δέντρο γυμνό
που πληθαίνει στη ρίζα.
Δεν έχω ίσκιο.
Τα φύλλα μου στη γη τα ρίχνω
για ν' αφρατεύει το χώμα
κι απ' τα λουλούδια μου
είναι οι στήμονες κομμένοι
μη γίνει ο ύπνος μου μυριστικός
και λιγοθυμήσει
κανένα όνειρο ανήλικο
μες στο αειθαλές δικό μου.
Ανήκω μόνο στη βροχή
στον άνεμο
και στη βουρκωμένη
ερημιά του τοπίου.
Μου ανήκει
το τρέμουλο
μιας πλάτης
που ακούμπησε φευγαλέα
ο δισταγμός του μαχαιριού
πριν με χαράξει για πάντα.

Λίλιαν Μπουράνη
από τη συλλογή ερώματα, 2012
Ενότητα : Τεθλάσματα

Πολυ σ' αγαπησα - Ορφεας Περιδης

Υγρασία βαθιά

Έχουν τα μάτια μου μιαν υγρασία βαθιά
ζούνε μέσα τους χίλιες εικόνες φθινοπωρινές
τόσες ακόμα άλλων εποχών

καθώς βραδιάζει, αντιφεγγίζει η θάλασσα τ’ αστέρια
φωτίζουν τα μικρά βήματα μου

καθώς κλείνουν οι πόρτες και τα φώτα σβήνουν
θυμώνουν οι βροχές στις κόγχες ματιών
κι ακατάπαυστα κλαίνε.

Iωαννης Τσιουρακης

Τα αναπαντητα - Λεωνιδας Μπομπας

Να 'ναι γλυκά τα ξένα........
(στιχοι: Νικος Ζουδιαρης)


Χαιρετισμοι - Νικος Κουρουπακης

Ιατρειον ασθενων σκεψεων και .........


Μάζευα στα χέρια μου βροχή - Δάκης
(LP "Το ωροσκοπιο της αγαπης" / Υδροχοος)

Οταν...

λειπει ο στιχος.
μόνο ηχος
"για το τιποτα μιας ευτυχιας"...

Ειναι κατι στιγμες - Νικος Παπαζογλου

Σαν ταξιδιαρικο πουλι - Πετρος Δουρδουμπακης

Λυγίζω από νοσταλγία

Κι όμως υπάρχουν αυτοί οι σιωπηλοί αυτόπτες
των συγκλονισμών.
Άψυχα αντικείμενα, φυτά, δέντρα ή πετούμενα.

Όλο αυτό το σκηνικό που η επιθυμία κάποτε κατοίκισε.
Πάντα, σε κάτι που εμείς δεν θα γνωρίζουμε
θα είναι χαραγμένη η θύμηση
των αγγιγμάτων.

Να με πιστέψεις όταν σου λέω
πως όταν φυσάει ο άνεμος του φθινόπωρου
ταξιδεύει τόσες εικόνες

επισκέπτριες του παρελθόντος
που τα βράδια αποκαμωμένες κουρνιάζουν
πάνω στα εύθραυστα κλαδάκια της μνήμης.

Κάθε τόσο λοιπόν λυγίζω από νοσταλγία
κι έτσι πενθώ,
με σιωπή το θέρος.

Γιάννης Τόλιας (7/9/2012)

Σε περιμενα να 'ρθεις - Σοφια Εμφιετζη

Ο φαρος - Λιζετα Καλημερη

Σκληρός απόπλους

Νά 'σαι πραγματικός
σημαίνει πως ξεσκόλισες "Αθωνιάδες"
σημαίνει πως λύνεις όλα τα λουριά
σημαίνει απόσταγμα από καταιγίδες
και υδατόσημο προικιό σου
ασημοφόρετο τ' αστέρι του θανάτου
κύμα πικρό επέλευση του ασυντέλεστου
και να βαθαίνει η εισαγωγή
και του θανάτου η φύτρα
ανάρπαση των όντων σεντεφένια
καθώς ξεριζώνεται ο κόσμος από μέσα
και η ύπαρξη μένει αίνιγμα πλήρες
Εγώ είμαι της νύχτας ο πρώτος

Εκτωρ Πανταζης

Σαν ναυαγος - Δ. Μητροπανος, Β. Παπακωνσταντινου

still

Έφευγες διχοτομημένα
μισός Θεός
και μισός δούλος

Σ αγαπούσα και στις δυό χώρες αναχωρήσεων
Μια αυτοκρατορία από μεγαλοσύνη
και γενναία αειθαλή τριαντάφυλλα
και λευτεριά από ανέλπιστο.

Και μια εστία μικρή
Αχυρένια,
κάτω από βαμμένο ουρανό,
από μετρημένα στα δάχτυλα, κύματα
Ένας καημός
Ένα «αχ»,
πόσο σκύβει τον άνθρωπο,
πόσο κρατάει η ψυχή
Μεγαλείο,
Σαν στολή που ξεπλένεται χίλιες φορές
μέχρι να σκουριάσουν
τα κουμπιά της επισημότητας
και τα παράσημα
και να μείνει μόνο το «αχ»
Υπόκωφη ραφή
Στη φόδρα μιας ζωής…

Ντύσου
Μονάχα τη σάρκα που αγάπησα
Και φύγε
Κατακόρυφα
Σαν αγαπημένος….

Rachel Lowes

Eιχα μια αγαπη μια φορα - Χαινηδες

"Το μήνυμα"

Χωρις  ανασα
Χωρις  λεξεις...
"περίμενέ με στο βυθό"

Το μηνυμα - Μαριζα Κωχ

άτυπο ποίημα

Χρονοτριβείς στη φθορά σαν αφθαρσία της
μια θανατομορφή πριν να είναι

η πιο φρικτή απουσία
είναι η δική σου
Μια φορά στο ποτέ πια
πρώτο μυστήριο ο θάνατος
η πιο φρικτή απουσία είναι η δική σου
Υπάρχεις για πάντα δεν
το πρώτο μυστήριο ο θάνατος
το δεν, υπάρχω
και πας
για πάντα
σφήνα στα σκαριά

επί σαράντα
Υπάρχεις για πάντα δεν

σφαγάρι
αλλαγές στο πετσί
και μετά κόκαλο
άτυπο ποίημα

Εκτωρ Πανταζης

Στους ουρανους - Γιαννης Χαρουλης

απο ΑΠΟσταση

Το φως της σκιας σου
τυρανναει τα ματια μου.
Αν εσβηνε...
Θα χανομουν
μαζι σου, ... αν εσβηνε.

Αυτο το καλοκαιρι - Δακης

Τι να πεις

Τι να πεις στα πληγωμένα σύννεφα
σαν άφησαν ξοπίσω τους σκιές
και θύμησες βρεγμένες...

Σ' ένα παράθυρο με φως,
που ξάφνου νύχτωσε, κι αφόρισε τον ήλιο,
τι έχεις να πεις...

Ανάσες σαν θα θυμηθείς - στιγμές ζωής -
τάφοι που σώπασαν και γέννησαν οδύνες...
τι να τους πεις...

Για τα τραγούδια τι να πεις
ψίθυροι πού 'μειναν κι έσπειραν μοιρολόγια...

Και για το κύμα τι να πεις...
απόσταγμα σαν έγινε, αλμύρα απελπισίας...

Τις υποσχέσεις πώς να μη τις θυμηθείς...
Σε είχα ικετέψει :
Φως της ζωής μου φυλαχτό
ποτέ να μη χαθείς...
Μα 'Σύ θαρρώ σαν ν' άκουσες
απ' τη πνοή μου ''σβήσε'' ...

σαν άνεμος... και έφυγες...

Eιρηνη Μαγγαναρη

Τι θα πεις - Δημητρης Ψαριανος

ΕΞΙΤΗΛΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (1999)

Μόνο εσύ που ήξερες
να με συμφιλιώνεις
εξοργιστικά απουσίαζες

Δεν άντεξα
το απόβραδο

παρέδωσα τα όπλα μου
Το χαρτί
ένα μολύβι
και τη διάτρητη ασπίδα της λύπης μου.

Γιαννης Τολιας

Θα σ' το πω μια βραδυά - Πενυ Ξενακη

Γιαννης  Τολιας

Χωρίς να σε βλέπω

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
χωρίς ν’ αγγίζω μια σκιά απ’ το βήμα σου
χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα’ θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματα μου
όταν ανασκευάζω το χαμόγελο σου
όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα
μην με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.
Δεν την αντέχω αυτή τη μάταιη ελπίδα
να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη
μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.

Τίτος Πατρίκιος

Αν θυμηθεις πως σ' αγαπω - Γ. Καλατζης

Προταση

έχω
μια αρκουδίσια αγκαλιά
τη θέλεις;

μεγάλη και ζεστή
και χωρίς ίχνος μαύρου
το μαύρο κρύβεται
πίσω απ’ το πράσινο στα μάτια μου
κι είναι μόνο για μένα
για σένα φυλάω το βαθύ γαλάζιο
και ιδίως το κόκκινο

τι λες;
θα σου χαϊδεύω τα μαλλιά
τη λακουβίτσα στον λαιμό
την άλλη εκείνη στην παλάμη σου
θα σε χαϊδεύω με το χνώτο μου
χνώτο απαλό, μοναχικό
του δάσους
λιγάκι απελπισμένο

ααα …
κι ένα παραμύθι μαγικό
ένα παραμύθι θα σου ψιθυρίζω
και βέβαια της αγάπης
γλυκά τα δυο μας για να κοιμηθούμε
σαν τα μικρά παιδιά
για πάντα.

Τόλης Νικηφορου

(από τη συλλογή: Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, 2012 )

............................

"Ο ποιητής παρηγορεί την πονεμένη ανθρωπότητα" - Κόμης ντε Λωτρεαμόν-.

 "Πρώτα όμως τον εαυτό του από την οδύνη της ύπαρξης" - Τόλης Νικηφόρου  -.

Ολα τα θυμαμαι
 που σου χρωσταω
-κι ειναι τα παντα-
...
Τις δυό λεξεις που μου χρωστας
προσπαθω να ξεχασω.

Πρωτη μου αγαπη - Δημητρης Μητροπανος

Οι λεξεις φταινε

Οι λεξεις φταινε
μόνο οι λεξεις ειναι ένοχες
Δεν ειναι τα συμφωνα, οχι,
αυτά αγωνιουν  να ξεπηδησουν
απο γδαρμενες χορδες
και καταπικρες γλωσσες.
Τα φωνηεντα ειναι...
τα φωνηεντα, που ζωντανευουν
απ' τον κλεμμενο της ανασας αερα.
Το πιο βαθυ, το πιο σκληρο;
ενα ξεδιαντροπο  Αλφα.
Το Αλφα της απωλειας
που γραφεται με Αιμα.

Εχω μια αγαπη για σενα - Χαρις Αλεξιου

Μενεξεδενια τα βουνα - Β.Σαλεας, Μ.Θεοδωρακης

Δυό πληγες

Παλι θά 'ρθεις
Πανσεληνη νυχτα
Το φεγγος σου τρυπαει το στέρνο
Ας ήταν...
κι ο ληστής με τ' ασπρα ματια
να 'ρχότανε απόψε
καμαρωτος να ξεπεζεψει
απ' τον κιτρινο δισκο
σφυριζοντας μια πυρκαγια
κι υστερα
να κινησει παλι, αναποδα
κουβαλωντας το βαρος.


Αυτος ο Αυγουστος
θα 'χει δυό πληγες.

Μικρη μου Σεληνη - Τζενη Βανου

Ενοικος

Μα Εσύ ποιος είσαι; Ακούω τα βήματά σου
στους ήχους των βημάτων μου Ποιος είσαι;
Ακούω το βάθος της σιωπής σου ως ένα
πηγάδι σκοτεινό ή ανάσα δέντρου
Ακούω την ύπαρξή σου σαν αγνώστου
κι απόμακρου ουρανού την κατακρήμνιση
Κι όμως το ξέρω μ’ έχεις προσαρτήσει
Με κατοικείς είμαι το σπίτι σου έλα
να ζεσταθείς σου ανάβω την καρδιά μου

Δε θέλω ανταμοιβή δε σου γυρεύω
να μου φανερωθείς σου ανοίγω κιόλας
τη μυστική καταπακτή βαθιά μου
να κρύψεις μέσα εκεί τα αινίγματά σου
Δε σου ζητώ σημάδι παρουσίας
Δέχομαι τον πικρό καρπό της λήθης
Τη μοναξιά ‒ την ερημιά των κόσμων

Σωπαίνω μέσα σ’ όλες τις σιωπές σου

Θα ’μαι το κάστρο σου ως την έσχατη ώρα

Ορεστης Αλεξακης


Δεν εχω ματια - Γεωργια Νταγακη