Θαμπά ...

Lontano dagli occhi - Sergio Endrigo

 "Ιn the dream I painted the tree blue "
photo by Aini Tolonen

Επιστροφή

Χιλιάδες τρέχουν με ποδήλατα

μα λίγοι φτάνουνε στον ουρανό

και δεν πετούνε όλα τα πουλιά

απ' τη χαρά τους...

Στήνει τα βρόχια το κακό...

Όμως εγώ διέφυγα

μια μέρα βροχερή γλίστρησα απ' το καμιόνι

-ξέφυγα

χωρίς μουσαμά κέρδιζα

το δρόμο μιας νεροσυρμής στο δάσος.

Θυμόμουν τα λόγια τους:

"Πρόσεχε τους ανθρώπους

πόχουν τη θεωρία για περίστροφο,

κάθε π' αρχίζουν να μιλάνε - φεύγε!"

Κ' έτρεχα...

Τοίχο-τοίχο γυρνώ, τοίχο-τοίχο

σαν παλιός καπετάνιος

ξέρω και τι αέρα φυσά

κάθε που στρίβω το στενό σου.

Φύγ' απ' τα δέντρα!

Έρχομαι!

Γιαννης Πατίλης

("Αλλά τωρα προσέχτε",1973)

Io che amo solo te - Sergio Endrigo

Canzone per te - Mina

Σαν ένα σύννεφο……….

Όσο και να θέλω να μπω στην ψυχή σου  

θα φυσά εκείνο το αεράκι και θα τα κάνει όλα στάχτες 

Και εγώ ξανά από την αρχή να κάνω όνειρα για να ξανα’ρθω 

δεν με αφήνουν τα χέρια του ήλιου  

θέλει να με κάψει και να με στείλει 

σαν σύννεφο να σε δροσίσω 

θέλει κρυφά να βλέπει πως θα πέφτω σαν σταγόνες για χάρη σου  

μπροστά στα πόδια σου 

δάκρυα , σταγόνες θα γίνουν ένα για να σε ξανά νιώσω  

έστω και έτσι σαν βροχή να χάνομαι και να υποχωρώ στο χώμα 

Πάντα σαν βροχή θα έρχομαι στην επιφάνεια, να μπαίνω στην ψυχή σου... .

Aθ. Μαχμουκιώτης

Αμα δε νιωσεις τιποτα ...

Σε σκέφτομαι.

Έλκομαι. Κατασκηνώνω στο μεταίχμιο
Μαζί- Χώρια.
Αυτή η Σελήνη μας κατέστρεψε. 
Πάντα σε απόσταση ασφαλείας. 
Και πάντα να επηρεάζει καταλυτικά τις Ροές. 

Τόσος Έρωτας!

Τόση Απόσταση!

Τόσες ελλειπτικές τροχιές!

Τόση παλίρροια στα νερά, στο αίμα, στις κοίτες του Νου!

Όταν κλειδώνεσαι, πνίγομαι. Η Σελήνη γιγαντώνεται στο μικρό μου παράθυρο, γκρεμίζει μεσοτοιχίες ενδοιασμού και με καταπίνει. Ψιθυρίζει πως κρατά το αντικλείδι του κελιού σου. Πάντα την πιστεύω, η ΤρεΛή! Δέχομαι να φαγωθώ. Ίσως από απωθημένο παλιάς Πείνας. Είναι τόσο χλωμή, σαν αιώνες να 'χει να τραφεί από αιμοσφαίρια ερωτευμένου. Προσφέρομαι να γίνω το γεύμα της απόψε. Εξάλλου, Εσύ με νηστεύεις!... Δε θα με ψάξει η Πείνα σου.

Προσφέρομαι και στον λαιμό της ψάχνω το κλειδί.

[...]
Κακια Παυλιδου

Με τα φτερα του ερωτα - Μανωλης Λιδακης

(στιχοι : Ηλιας Κατσουλης)

νότια νοσταλγια, μόνο αυτο ...

Οι ερωτες δεν υπακουν - Ρ.Ελληνιδου, Τ.Πουλιος

Αυτό  (this)

Aκορεστος Απριλης, τα δεντρα στη σωστη θεση

Στη γδαρμενη τους θεση

Το στησιμο τους

Ορθιος δρομος

Οι περιοχες των κοκκινων κλαδιων τους

Πρασινες περιοχες βλασταριων (φουντωτα μαλλια)

Ποταμι, αυτο εκει

Ξαφνιασα μιαχηνα και συριξε.

Περπατω και περπατω με κρυα χερια.

Πισω στο σπιτι υπαρχει πολυ νοσταλγια,

Τιποτα να παρει τη νοσταλγια μακρια.

Κοιταζω πισω τη ζωη μου.

Πασχιζω να βρω αναλογιες

Δεν υπαρχουν καθολου.

Εχω ξανανιωσει λαχταρα για ανθρωπους,

Εχω αγαπησει ανθρωπους ξανα.

Οχι σαν αυτο.

Δεν ηταν αυτο.

Δωσ' μου ενα κοσμο, εχεις παρει τον κοσμο που ημουν.

Anne Carson

Κι αν τα ματια σου - Μαν. Λιδακης

(στιχοι: Ακος Δασκαλοπουλος)

4..., 14..., 24...

Xθες το βραδυ στ' ονειρο μου - Δημητρης Ζερβουδακης

Φεύγεις την ώρα ακριβώς που σε σκέφτομαι.
Αφήνεις πίσω το λιγοστό άρωμα της μνήμης σου
και τα δεσμά του μυαλού και του πόθου μου.
Φεύγεις, άρα υπάρχεις.
Έρχεσαι, όταν ζητάς να με υποτάξεις,
να παίξεις ανασύροντας τη φωνή μου
από τα έγκατα του ασύλληπτου.
Έρχεσαι, άρα σου ανήκω.
Ετσι φτιάχτηκε ο κόσμος για μας.
Άφηνέ με ν' αγγίζω την αύρα σου έστω
την άκρη απ' τη σκιά σου έστω
τη θέρμη στο μέρος που ακουμπούσες το χαρτί.
Ύστερα κοίταζέ με
να σου αφήνω λέξεις πάνω στο σεντόνι
να γίνομαι ποτάμι από σιωπές.

Γερνάμε μαζί αλλά

θα πεθάνω μόνο εγώ

αγάπη μου.

Γιάννης Ευθυμιάδης

Φυσηξε βοριας - Μαρθα Φριτζηλα

Ρωτα - Μαρθα Φριτζηλα

δακρυ που δε ροβολησε

ποτε του δε στερευει

αν δε φωλιασει στην καρδια

ο πονος δε 'μερευει
Βασιλισσα της λυπης - Κατερινα Σιαπαντα

Μμμμ ...

Ελα και κοψε με στα δυο - Γιαννης Κοτσιρας

Νυχτερινή Περίπολος

Στης νύχτας τους δρόμους

το όνειδος  έχει ξεμείνει

να φυλάει τα νώτα

του κόσμου που κοιμάται.

Νυχτερινή περίπολος

μη τυχόν κι αναδυθεί ο ήρωας

που με την εκκωφαντική σιωπή του

ξυπνήσει από το βαθύ ύπνο

τους αναιδείς, τους απεχθείς

και τις ωραίες κοιμώμενες.

Ζωή χαμένη στη λήθη.

Ελενη Ιωαννου

Καπου θα βρεθουμε - Γιαννης Κοτσιρας

Σ' αγαπαω - Γιαννης Κοτσιρας

Για να χανω ...

Στης θαλασσας τα κυματα - Ειρηνη Χαριδου

''Το πουλί που τραγουδάει μες στο κεφάλι μου
Κι όλο μου λέει πως σ’ αγαπώ
Κι όλο μου λέει πως μ’ αγαπάς
Με το ανυπόφορο ρεφρέν του
Θα το σκοτώσω αύριο το πρωί.''

Jacques Prevert

Εσενα - Θοδωρης Μερμηγκας

Παιχνιδι για να χανω - Αδεποτος, Καρρας, Στρατηγοπουλου

Λεξεις στη διαδρομη ...

Στην αγκαλια σου να κρυφτω - Σταυρος Σιολας

Μια τελευταία μόνο λέξη: τώρα που πέρασε πια η ζωή μου και τελειώνει δεν θα ήθελα να κρατήσω τίποτα, τίποτα δε θα πάρω λοιπόν μαζί μου φεύγοντας παρά μόνο την ανάμνηση εκείνου του μακρινού απογεύματος στην οδό Καρταχένα, εκείνης της μιας και μοναδικής στιγμής κατά την οποία με δάκρυα στα μάτια διασχίσαμε τους αιώνες ναι, για τη στιγμή εκείνη μιλώ που και οι δυο ψυχές μας φλεγόμενες γυμνώθηκαν μέχρι το θάνατο και αν τα γράφω τώρα όλα αυτά είναι γιατί ξέρω ότι ποτέ δεν θα ξαναγυρίσεις πια ούτε εσύ ούτε ό,τι μαζί σου χάθηκε και εμένα δεν μου απομένουν πια άλλες λέξεις για να μετρήσω τα χρόνια 

(Τα γαλαζια αλογα, Φραντς Μαρκ).

Τι φταις κι εσύ, αν δεν βρέθηκε κάποιος να σου έχει πει πως κι η αγάπη,

όταν γίνεται κραυγή, τρομάζει...

Αλκυόνη Παπαδάκη

στο 54ο...

Διοδια - Σταυρος Σιολας, Φωτεινη Βελεσιωτου

σταγονα ...

Η αγαπη σου τη νυχτα - Δημ. Μητροπανος

ειχε αποψε τ´ αρωμα σου η νυχτα

ολα σου τα οχι εχω συντροφια

και τη σιωπη σου

να ψιθυριζει

Αποψε χασαμε κι οι δυο - Δημ. Μητροπανος

Δρομοι του φεγγαριου ...

Moonchild - Rory Gallagher

"Σ' εκείνους που μέσα σε θυελλώδεις νύχτες εξεγέρσεων
ψάχνουν για ένα φεγγάρι παιδικό,
σ' αυτούς που δεν τους έμεινε καιρός,
σ' εκείνους που τους ξέχασαν,
στην γλυκύτητα του ύπνου όταν όλοι μας είχαν εγκαταλείψει,
στους καθρέφτες που κοιταχτήκαμε,
στις θάλασσες που δεν θα ταξιδέψουμε,
στα μονοπάτια που περπατήσαμε ερωτευμένοι κι ίσως
να μην ξαναγυρίσαμε από τότε,
στη Μοίρα, στην ωραία νεότητα,
στους διαβάτες (κι εγώ πού πήγαινα; κι ήταν τόσα πολλά
αυτά που ζήτησα; Μα τώρα είναι αργά- ώρα να φεύγω)
στα αποδημητικά πουλιά, στις ατμομηχανές που κουράστηκαν
κι έγειραν στο πλευρό να κοιμηθούνε,
στις καλαμποκιές όταν τις λούζει το φεγγάρι,
στα κορίτσια που βγάζουν το φουστάνι τους για να μπουν στον ουρανό,

Το παιδι και το φεγγαρι - Στ. Λαντσιας κ Κροταλα

στην αλληλογραφία ενός αγγέλου μ' ένα παιδί

σ'εκείνους που άργησαν, σ' αυτούς που δε θα ξανάρθουν,
στη γυναίκα που ρίχνει τα χαρτιά, στο γέρο που κλαίει,
στην Οδύσσεια που ζει ο ποιητής γράφοντας το πιο μικρό ποίημα

στη φευγαλέα στιγμή που έζησε ένας άνθρωπος

ζώντας μια ολόκληρη ζωή."

Tασος Λειβαδιτης

Αιγαιου φως - Λορνα

σκοτεινα περιθώρια ...

Oτι απεμεινε απο την ευτυχια - Διαφανα Κρινα

Κοκκινο συννεφο εσυ

να ξαναγεννηθούμε
με το δικό σου χάραμα ν' ανθίσει ο κόσμος
να ξαναγεννηθούμε
σύννεφο εσύ κόκκινο στον ουρανό
άγγιγμα και ταξίδι εγώ σαν άνεμος
να ξαναγεννηθούμε
θάλασσα εσύ των τροπικών
κι εγώ νησί μοναχικό στον κόρφο σου
δάσος εσύ, βελούδινο σκοτάδι
κι εγώ τ' αγρίμι που προφέρει
με το χνώτο του τις μυστικές σου λέξεις

αγνοί, αθώοι, αθάνατοι 

εσύ κι εγώ ψυχή και φως.

Τολης Νικηφορου

Τελευταιο ποτο με τον διαβολο - Διαφανα Κρινα 

Σου στέλνω αυτό το γράμμα βγαλμένο
απ'τα πιο σκοτεινά υλικά του θανάτου της ψυχής μου.
Το σώμα μου, ένα κοχύλι που κάποτε μέσα του πλάγιαζες
αργεί τώρα, κάτω από βρώμικα σεντόνια,
αποζητώντας τα μέλη του στ'απομεινάρια μιας θυσίας.

Οι μέρες εδώ κυλούν σαν μικρά πεπρωμένα του τίποτα
που κατεργάζονται την εκμηδένιση μου,
θρυμματίζουν όλα μου τα άστρα
και μ' αποδίδουν ξανά στο κενό διάστημα,
στα ερωτηματικά και τους τρόμους.

Στα γράφω όλα αυτά, αυτή τη νύχτα
καθώς πίνω το τελευταίο μου ποτό με το Διάβολο
και φυσάει μι' αργόσυρτη βροχή,
φορτωμένη μ'αναμνήσεις κι αποχαιρετισμούς
και την ανία της ζωής χωρίς εσένα.

Τώρα ξέρεις γιατί δεν απαντώ.
Ξέρεις το τίμημα που πληρώνω.

στιχοι: Παντελής Ροδοστόγλου

μουσικη: Διαφανα Κρινα

cd/lp : " Ό,τι απέμεινε απ΄την ευτυχία " (2003)

"Σαν χαθω" ...

Οσα δεν σου ειπα - Μελινα Ασλανιδου

Με κλειστα παραθυρα - Αλ. Καγιαλογλου

Ο,τι ειχαμε να πουμε 

Ό,τι είχαμε να πούμε το είπαμε.
Τώρα είναι καιρός να κλείσουμε τα παράθυρα
Ερμητικά και ν’ αντικρίσουμε τη ζωή κατάματα
Χωρίς φόβο και πάθος.

Να δούμε τι έφταιξε και μείναμε στα μισά
Του δρόμου αγκαλιά με κάτι ξέφτια ονείρων
Απραγματοποίητων, με κάτι σακατεμένες μνήμες
Που μας ακολουθούν σαν το κουτσό σκυλί
Τριποδίζοντας.

Αυγερινος Μαυριωτης








Ονειρο μεσα σε όνειρο

Δέξου ετούτο το φιλί στο μέτωπό σου!
Και τώρα που χωρίζουμε,
Άφησε να σου πω-
Ότι οι μέρες μου εκύλησαν μέσα στ΄ όνειρο
Είναι αλήθεια, όπως το λεγες΄
Αν, όμως, η ελπίδα πέταξε
Μες σε μια νύχτα ή μια μέρα,
Μες σ΄ ένα όραμα ή μες στο τίποτα,
Είναι γι΄ αυτό λιγότερο χαμένη;
Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μέσα σε όνειρο.

Το κρυο και η μοναξιά - Μελινα Ασλανιδου

Σαν χαθω - Τανια Τσανακλιδου

Στέκομαι ανάμεσα στο βογγητό
Μιας θαλασσοδαρμένης ακτής,
Και μες στα χέρια μου κρατώ
Κόκκους χρυσούς της άμμου-
Πόσοι λίγοι! Κι όμως πως γλιστράνε
Από τα δάχτυλά μου και βαθιά πάνε,
Καθώς θρηνώ-καθώς θρηνώ!
Θεέ μου! μήπως θα μπορούσα 
Μέσα στο χέρι πιο σφιχτά να τους κρατούσα;
Θεέ μου! πως θα κατορθώσω
Μόνο ένα απ΄ το ανίλεο κύμα να γλιτώσω;
Όλα όσα βλέπουμε ή ό, τι φαινόμαστε
Όνειρο είναι μονάχα μέσα σε όνειρο;

Έντγκαρ Άλαν Πόε

Last summer's dream ...

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Ένα κλωνάρι από ρεικιά στο χέρι μου ριγεί
Να το θυμάσαι το φθινόπωρο το πεθαμένο
δε θα ξαναϊδωθούμε πια ποτέ σ’ αυτή τη γη
Πικρή ευωδιά της εποχής κλωνάρι της ρεικιάς
Και να θυμάσαι πως εγώ σε περιμένω

Ο ΤΑΞΙΔΙΩΤΗΣ
Ανοίχτε μου την πόρτα αυτή που κλαίγοντας χτυπώ
η ζωή μας είναι μεταβλητή σαν τα νερά του Ευρίπου
είδες μιαν όχθη σύννεφα να κατεβαίνει
με τ’ ορφανό πλοιάριο στους πυρετούς του μέλλοντος
όμως όλες τις μεταμέλειές σου τις θλίψεις όλες τις θυμάσαι [...]

Guillaum Apollinaire

Town without pity - Gene Pitney
Something 's gotten hold of my heart - G.P.




Πάλι απόψε 
στο φουγάρο της μνήμης 
τρέμει αγέρας καυτής ερημιάς 
Πάλι απόψε 
το πινέλο της θλίψης 
στάζει μωβ βροχερής καταχνιάς 
Κουρασμένες οι σκιές των ονείρων 
σέρνονται κατάχαμα 
σαπισμένα σκαριά 
στου καιρού τα λιμάνια 
Ραγισμένες ψυχές αλυχτούν 
τρομαγμένα πουλιά 
απ’ τους κρότους 
βαριάς καταιγίδας 
Εαυτοί γυμνοί και είδωλα- 
φαντάσματα στα συντρίμμια 
σκονισμένου καθρέφτη 
Πάλι απόψε… . Πάλι…
(26/10/11)

Ακριβή(ς) ανάλυση...

Ποσο σ ´ αγαπω - Ελπιδα

Πάει. Αυτό ήταν.

Πάει. Αυτό ήταν.
Χάθηκε η ζωή μου φίλε
μέσα σε κίτρινους ανθρώπους
βρώμικα τζάμια
κι ανιστόρητους συμβιβασμούς.
Άρχισα να γέρνω
σαν εκείνη την ιτιούλα
που σού `χα δείξει στη στροφή του δρόμου.
Και δεν είναι που θέλω να ζήσω.
Είναι το γαμώτο που δεν έζησα.
Κι ούτε που θα σε ξαναδώ.

Κατερινα Γωγου

Σ' αγαπω - Ελπιδα

Στεναγμος

Αν στις αναμνήσεις σου δείς κάποτε
μεσ' στην αχλύ του παρελθόντος
να ξεπετάγεται η θλιβερή μου θύμηση
μισοσβησμένη πια απ' τον χρόνο,
συλλογίσου πως ήσουν πάντα λαχτάρα μου
και αν η μνήμη μιας αγάπης τόσο θείας
συγκινήσει την καρδιά σου' σκεπάσει με
σύννεφα τον ουρανό σου,
γεμίσει με δάκρυα τα γαλάζια σου μάτια'
ω! μη με ψάξεις εδώ στη γη
που έζησα, που πάσxισα
αλλά στο βασίλειο των μνημάτων
που βρίσκεις γαλήνη και ανάπαυση!

Jose´ Asuncion Silva

Δυό τρυπια κερματα στην τσεπη

και τη ζωη την προσπερνω

Με ένα «δινω» …κι ένα «πρεπει»

Πως ν’ αγορασεις ουρανο;

(15-6-13)

Ποσο κραταει ενα ονειρο - Γ. Νταλαρας

Αν περνάς από κοντά...

έτσι θα είναι πάντα
ανοιχτά η πόρτα
για τον ερχομό
είσοδος... ελεύθερη
¨μην αγγιζετε¨ μόνο
μην αγγιξετε το τίποτα
δεν θα βρείτε από δω
να πάρετε κάτι
στερεψαν και τα χαμένα
όχι, λάθος!  τα ...χαρισμένα

Είσαι ωραία σαν αμαρτία - Δημήτρης Μητροπανος

en français...

En deux mots - Yves Jamait

Σα να μην υπήρξαμε ποτέ
κι όμως πονέσαμε απ’ τα βάθη.
Ούτε που μας δόθηκε μια εξήγηση
για το άρωμα των λουλουδιών τουλάχιστον.
Η άλλη μισή μας ηλικία θα περάσει
χαρτοπαίζοντας με το θάνατο στα ψέματα.

- Και λέγαμε πως δεν έχει καιρό η αγάπη
να φανερωθεί ολόκληρη.

Ν. ΚΑΡΟΥΖΟΣ

Les feuilles mortes - Yves Montand

...Διχτυ "ασφαλείας"

Oτι κι αν ζησεις - Μιλτος Πασχαλιδης

"Rust and Blue", Mark Rothko***

Xρόνια τώρα στα απάτητα σύνορα

των ονείρων μου

σ' αναζητώ ...
Σε πόσα ''εκεί''

δεν ήμουν ;
Σε πόσα ''εδώ'' θα λείπεις;
Πόσα ταξίδια μείναν ''μόνα'';
Μακάρι να ήταν τα πάντα ''αλλιώς'' ...
Στο συρματόσχοινο της ψυχής

κουρνιάζουν οι λύπες ...
Δίχτυ ''ασφαλείας '' τ' ανείπωτα τ' ανομολόγητα...

Γιώργος Δουατζής

Δε σε κοιταω στα ματια - Ορφεας Περιδης

Καποτε - Μιλτος Πασχαλιδης

Tεχνητη αναπνοη - Μ. Πασχαλιδης

(***χαρακτηριστικό δείγμα Color Field painting : ένα ύφος της αφηρημένης ζωγραφικής που εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1940 και του 1950. Εμπνευσμένη από τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό συνδέεται στενά με τον αφηρημένο εξπρεσιονισμό. )

Το ταξιδι ...κραταει "λιγο ακομα"

Κι ολο μου λες - Βουλα Σαββιδη

"Τώρα κλωτσάω φύλλα. Και σε περιμένω το βράδυ. Θα ξανάρθεις με τη Σμύρνη σου καμένη και θα ξαναπροσφυγέψεις μπροστά από τον καθρέφτη, χτενίζοντας την κάπνα από τα μαλλιά σου. Ξέρεις τι θα 'θελα να σου πω? Πως ό,τι σου αρέσει, ό,τι αγαπάς, θα μπορούσα να είμαι εγώ. Απλά, δεν πρόλαβα να γίνω. Πως όσα σου έχουν πει διάφοροι ότι μπορούν να κάνουν για σένα, τα μπορώ κι εγώ. Απλά δεν τα σκέφτηκα πρώτος. Πως όποτε με περίμενες κι αργούσα, κλωτσούσα φύλλα. Και σ'αγαπούσα, ξερά και κίτρινα..."

Οδυσσέας Ιωάννου  

("Κέρματα", 2004) 

"Le regard d' Ulysse" by Theo Angelopoulos

    Deep sea - Χρηστος Θηβαιος

Εχω ριζα τον αερα - Μαριαννα Πολυχρονιδη

Θελω να γινω οτι σου λειπει - Μαριαννα Πολυχρονιδη

Kρατα λιγο ακομα - Γ. Κουτρας

(στιχοι τραγουδιων : Οδυσσεας Ιωαννου)

"καπνισμενες" ...ωρες

Μια εκδρομη - Δημητρης Μητροπανος

Χρόνος παραμορφώθηκε,
Τα χρόνια που έρχονται παραμορφώθηκαν.
Ξέρεις πού θα με βρεις,
Εγώ ο Φόβος.
Εγώ ο θάνατος.
Εγώ η μνήμη, ανήμερη.
Εγώ η θύμηση της τρυφεράδας του χεριού σου,
εγώ ο καημός της χαλασμένης μας ζωής.
Θα πολιορκώ το «κοίταζε τη δουλειά σου» με τη αγωνία μου.
Θα θρυμματίζω τον ύπνο τους μ’ άσεμνα, φρικιαστικά βεγγαλικά.
Σφαίρες αμέτρητες θα πέφτουν στους αδιάφορους διαβάτες,
ώσπου ν’ αρχίσουν να σφαδάζουν
ώσπου ν’ αρχίσουν ν’ αναρωτιούνται.
Εμένα δε θα μπορούν να με σκοτώσουν.
Όμως θαρρώ, οι μόνοι που -ίσως -καταλάβουν θα ναι τα παιδιά,
πλούσια απ’ την κληρονομιά μας
πρώτη φορά, τα παιδιά
σκληρά στη μνήμη, σκληρά σε μας,
θα διαβάσουν ίσως έγκαιρα
τ’ αδέξια μηνύματα των προτελευταίων ναυαγών
διορθώνοντας τα λάθη,
σβήνοντας τα ψέματα,
ονοματίζοντας σωστά, χωρίς ρομαντισμούς τα παιδιά,
χωρίς αναγραμματισμούς ηλικίας
σημαδεμένα από την αστραπή

τη γνώση της μοναξιάς της δύναμης

            που σε μας άργησε τόσο πολύ να ‘ρθει [...*]

Ρενα Χατζηδακη

Καποτε - Δ. Μητροπανος

Αγαπη μου την αλλη φορα - Δ. Μητροπανος

*  www.poiein.gr, το ΙΙΙ