απο ΑΠΟσταση

Το φως της σκιας σου
τυρανναει τα ματια μου.
Αν εσβηνε...
Θα χανομουν
μαζι σου, ... αν εσβηνε.

Αυτο το καλοκαιρι - Δακης

Τι να πεις

Τι να πεις στα πληγωμένα σύννεφα
σαν άφησαν ξοπίσω τους σκιές
και θύμησες βρεγμένες...

Σ' ένα παράθυρο με φως,
που ξάφνου νύχτωσε, κι αφόρισε τον ήλιο,
τι έχεις να πεις...

Ανάσες σαν θα θυμηθείς - στιγμές ζωής -
τάφοι που σώπασαν και γέννησαν οδύνες...
τι να τους πεις...

Για τα τραγούδια τι να πεις
ψίθυροι πού 'μειναν κι έσπειραν μοιρολόγια...

Και για το κύμα τι να πεις...
απόσταγμα σαν έγινε, αλμύρα απελπισίας...

Τις υποσχέσεις πώς να μη τις θυμηθείς...
Σε είχα ικετέψει :
Φως της ζωής μου φυλαχτό
ποτέ να μη χαθείς...
Μα 'Σύ θαρρώ σαν ν' άκουσες
απ' τη πνοή μου ''σβήσε'' ...

σαν άνεμος... και έφυγες...

Eιρηνη Μαγγαναρη

Τι θα πεις - Δημητρης Ψαριανος

ΕΞΙΤΗΛΟΣ ΧΡΟΝΟΣ (1999)

Μόνο εσύ που ήξερες
να με συμφιλιώνεις
εξοργιστικά απουσίαζες

Δεν άντεξα
το απόβραδο

παρέδωσα τα όπλα μου
Το χαρτί
ένα μολύβι
και τη διάτρητη ασπίδα της λύπης μου.

Γιαννης Τολιας

Θα σ' το πω μια βραδυά - Πενυ Ξενακη

Γιαννης  Τολιας

Χωρίς να σε βλέπω

Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω
χωρίς ν’ αγγίζω μια σκιά απ’ το βήμα σου
χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα’ θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματα μου
όταν ανασκευάζω το χαμόγελο σου
όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα
μην με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.
Δεν την αντέχω αυτή τη μάταιη ελπίδα
να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη
μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή.

Τίτος Πατρίκιος

Αν θυμηθεις πως σ' αγαπω - Γ. Καλατζης

Προταση

έχω
μια αρκουδίσια αγκαλιά
τη θέλεις;

μεγάλη και ζεστή
και χωρίς ίχνος μαύρου
το μαύρο κρύβεται
πίσω απ’ το πράσινο στα μάτια μου
κι είναι μόνο για μένα
για σένα φυλάω το βαθύ γαλάζιο
και ιδίως το κόκκινο

τι λες;
θα σου χαϊδεύω τα μαλλιά
τη λακουβίτσα στον λαιμό
την άλλη εκείνη στην παλάμη σου
θα σε χαϊδεύω με το χνώτο μου
χνώτο απαλό, μοναχικό
του δάσους
λιγάκι απελπισμένο

ααα …
κι ένα παραμύθι μαγικό
ένα παραμύθι θα σου ψιθυρίζω
και βέβαια της αγάπης
γλυκά τα δυο μας για να κοιμηθούμε
σαν τα μικρά παιδιά
για πάντα.

Τόλης Νικηφορου

(από τη συλλογή: Μια κιμωλία στον μαυροπίνακα, 2012 )

............................

"Ο ποιητής παρηγορεί την πονεμένη ανθρωπότητα" - Κόμης ντε Λωτρεαμόν-.

 "Πρώτα όμως τον εαυτό του από την οδύνη της ύπαρξης" - Τόλης Νικηφόρου  -.

Ολα τα θυμαμαι
 που σου χρωσταω
-κι ειναι τα παντα-
...
Τις δυό λεξεις που μου χρωστας
προσπαθω να ξεχασω.

Πρωτη μου αγαπη - Δημητρης Μητροπανος

Οι λεξεις φταινε

Οι λεξεις φταινε
μόνο οι λεξεις ειναι ένοχες
Δεν ειναι τα συμφωνα, οχι,
αυτά αγωνιουν  να ξεπηδησουν
απο γδαρμενες χορδες
και καταπικρες γλωσσες.
Τα φωνηεντα ειναι...
τα φωνηεντα, που ζωντανευουν
απ' τον κλεμμενο της ανασας αερα.
Το πιο βαθυ, το πιο σκληρο;
ενα ξεδιαντροπο  Αλφα.
Το Αλφα της απωλειας
που γραφεται με Αιμα.

Εχω μια αγαπη για σενα - Χαρις Αλεξιου

Μενεξεδενια τα βουνα - Β.Σαλεας, Μ.Θεοδωρακης

Δυό πληγες

Παλι θά 'ρθεις
Πανσεληνη νυχτα
Το φεγγος σου τρυπαει το στέρνο
Ας ήταν...
κι ο ληστής με τ' ασπρα ματια
να 'ρχότανε απόψε
καμαρωτος να ξεπεζεψει
απ' τον κιτρινο δισκο
σφυριζοντας μια πυρκαγια
κι υστερα
να κινησει παλι, αναποδα
κουβαλωντας το βαρος.


Αυτος ο Αυγουστος
θα 'χει δυό πληγες.

Μικρη μου Σεληνη - Τζενη Βανου

Ενοικος

Μα Εσύ ποιος είσαι; Ακούω τα βήματά σου
στους ήχους των βημάτων μου Ποιος είσαι;
Ακούω το βάθος της σιωπής σου ως ένα
πηγάδι σκοτεινό ή ανάσα δέντρου
Ακούω την ύπαρξή σου σαν αγνώστου
κι απόμακρου ουρανού την κατακρήμνιση
Κι όμως το ξέρω μ’ έχεις προσαρτήσει
Με κατοικείς είμαι το σπίτι σου έλα
να ζεσταθείς σου ανάβω την καρδιά μου

Δε θέλω ανταμοιβή δε σου γυρεύω
να μου φανερωθείς σου ανοίγω κιόλας
τη μυστική καταπακτή βαθιά μου
να κρύψεις μέσα εκεί τα αινίγματά σου
Δε σου ζητώ σημάδι παρουσίας
Δέχομαι τον πικρό καρπό της λήθης
Τη μοναξιά ‒ την ερημιά των κόσμων

Σωπαίνω μέσα σ’ όλες τις σιωπές σου

Θα ’μαι το κάστρο σου ως την έσχατη ώρα

Ορεστης Αλεξακης


Δεν εχω ματια - Γεωργια Νταγακη

Αναμονή

Ξέρω πως είσαι μέσα μου
κι ωστόσο
θαρρώ πως απ' τον έξω κόσμο θα 'ρθεις
Ακούω τα βήματά σου να πλησιάζουν
από τα βάθη μακρινού διαδρόμου
Άλλοτε λυπημένα με κοιτάς
μέσ' απ' το φως φανταστικής οθόνης
μου δείχνεις ένα πέτρινο πηγάδι
κι ένα παιδί στο φιλιατρό
να κλαίει
Κάποτε σκοτεινιάζεις
και γεμίζεις τον ύπνο μου κεριά και μαύρα ρούχα
και σε φοβάμαι μέσα στην αγάπη
και σε φοβάμαι
μέσα στην ελπίδα
Όμως
καμιά φορά
χαμογελάς
με τόση τρυφερότητα με τόση
παιδική μνήμη
που άξαφνα
διακρίνω
- κάπου στα βάθη των
διαλογισμών
κάπου στα μάκρη ενός
χαμένου κόσμου -
πρόσωπα που εξαγνίζονται στο φως
πράγματα που εξαχνίζονται
στη δόξα

Σα να 'χει κάπου ο χρόνος να σταθεί
Σα να 'χει κάπου κι ο Θεός
πατρίδα


Oρεστης Αλεξακης


Τα ανθη του παραπονου - Λυδια Φωτοπουλου

εκρηκτικά το κόκκινο ενεδρεύει

η αμέλεια
είναι πιο επινοητική από την προμελέτη

ένα όνειρο

που διαφεύγει από τη λήθη
και ξεφτισμένο στο γαλάζιο υπερίπταται
                                      έχει πιο αιχμηρές γωνιές
                                      από κάθε αστικό τετράγωνο
οι υπνοβάτες
στο γκρίζο μάταια εκπαιδεύονται
η επιφάνεια στην άσφαλτο
στο ρυθμικό τους βήμα οι πεζοπόροι

στη λάμψη του σηματοδότη
στις χαραμάδες της παλάμης
εκρηκτικά πάντα το κόκκινο ενεδρεύει

Τολης Νικηφορου

Τελευταῖα Σχεδιάσματα (ἀπόσπασμα...)

Καρπό δὲν ἔκοψα κανένα
από το δέντρο της ζωής,
μονάχα μάζεψα ό,τι βρήκα
νά ῾ναι πεσμένο καταγής...

...

Τώρα γυρίζω καὶ κοιτάζω
καὶ  τη ζωή αναμετρώ:
-πόσο μεγάλη ήταν η φόρα,
-πόσο το πήδημα μικρό!

Κ. Ουρανης

Μια φορα - Βικυ Μοσχολιου

Απο που ν' αρχισω ...

Βυθος

Ειναι ομορφα εδω κατω
παγωμενη σιωπη
κι "ορατοτης: μηδεν".
μελανά ακροδαχτυλα
καρφωμενη η καρδια.
Η ψυχη, μόνο για μια στιγμη
ξεγελάστηκε...
μετά, αφτερουγη, γυρισε πισω
ξανα εδω, εδω κατω
ειναι τοσο ομορφα,
στο βυθο. Θα μεινω...

Το βαλς - Ορφεας Περιδης

(το) "Μεταξύ μας" "ανάθεμΑ"

μεταΞύ μας, θα προτιμούσα το ξ να μην έχει την κόψη που κάνει ο λάρυγγας όταν το προφέρει εν στεγνώ.
Μεταξύ Μας, θα ήθελα τα μ να ακούγονται πιο μεστά – σα να είναι χορτάτα πριν τα πάρει ο ύπνος.

μΕταξύ μας, θα μου άρεσε το ε να φωνάζει ηχηρά σα να σαλπίζει εγερτήριο χαρμόσυνης ημέρας.
μεταξΥ μας, θα ήταν καλό το υ να μην είναι εντελώς αχνό, μα να τιμά την κατάληξή του πονηρά.

μεταξύ μαΣ, τι υπέροχο θα έμοιαζε άμα το ς ήταν λιγουλάκι ψευδό ώστε να ακούγεται ως παράταση!
μεΤαξύ μας, δεν θα ήταν ανατρεπτικό αν το τ προφερόταν ως γρήγορο κι ανήθικο;
μετΑξύ μΑς, θα ήμουν ικανοποιημένη αν τα α γελούσαν ντροπαλά υπονοώντας τα αυτονόητα.

ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ, τέλος, θα γούσταρα ο τόνος στην προφορά να έμοιαζε Μετάξι μας.

Αγγελικη Ρωμανού

Αναθεμα
στα αηχα φωνηεντα
σαν ξεψυχανε γλιστρωντας 

σε γλωσσες καυτερες.
Αναθεμα
στις  στριμωγμενες σκιες
παραλυτων  συμφώνων.
Στις απροσκαλεστες τελείες
αναθεμα...
και στις παυλες
που ανακατευουν το χρονο
κατα πως τους αρεσει.
Σ' ολες τις λεξεις
αναθεμα
που "μεταξυ μας" δεν χώρεσαν.

ΑνΑθεμΑ...
με όλα τα ΑλφΑ
κεφαλαίΑ.

Διδυμα φεγγαρια - Α. Καννελιδου, Δ. Μητροπανος

Δεν την αρνιέμαι την οδύνη

[...]Δεν είναι η οδύνη που μου παραμορφώνει το πρόσωπο,
που μου στερεί την ισορροπία, που ανοίγει
χάσματα διαρκώς κάτω απ’ τα πόδια μου-
είναι το ανάνθρωπο της οδύνης, η οδύνη
δίχως την ήμερη ανθρώπινη ζέστη· εκείνη
είναι άγια, μεγάλη κι υψηλή- όχι το ψυχρό αυτό
πράγμα, σαν ερπετό κάτω απ’ τα ρούχα σου.
[...]

Ανέστης Ευαγγέλου

Σ' οσους δεν αγαπησαν το ...βουνο, αληθινα

Σ' αυτους που το διε-σκισαν , για τον περιπατο μιας ομαλης πλαγιάς

και δεν ηθελαν να ξερουν για τα απατητα βραχια του.

(Εκεινο, παντα, θα τους κραταει ...αντηλιο)

Ωδη οδυνης - Δ. Λαγιος

anestisevangelou.wordpress.com

Πληγωμενο περιστερι - Ποπη Αστεριαδη

Εκτροπες

**********
Η φωτογραφια 
που δε βγαλαμε ποτέ
μεγαλωσε.
Εγινε δεντρο αειθαλες
στο παρκο.
Διπλα στο κοκκινο παγκακι.


**********
Αναπνεω τη μυρωδια απο σαπιες λεξεις
ξεδιψαω σε λιμνες
απο στασιμα λογια
περπατω σε δρομους
με απλωμενη καυτη πισσα
και αντεχω την προσμονη
της ανατροπης.


**********
Καταδυομαι σε βαθη
ανεξερευνητης αληθειας
και σε λειμωνες αφεγγους
αναζητω σημαδια.
Εσυ παιζεις στην επιφανεια 
λεξεις.


Ανδρεας Καρακοκκινος

Εκπορεύονταν...

Εκπορεύονταν απ' το στήθος μου
έρωτες για όλα όσα έβλεπα
κι όσα η ψυχή μου συλλάβαινε
πίσω απ' τα πράγματα που έβλεπα.
Και σου χάιδευα το νερό 
και σου μιλούσε η ψυχή μου
πολύ τρυφερά κι αισθανόμουνα
λύπη. Ο ουρανός σε αγκάλιαζε
ενώ εγώ δεν μπορούσα.

Ν. Βρεττάκος
(Συνάντηση με τη θάλασσα)

Αγγελος του νοστου - Δ. Μητροπανος

Οσο ενα δακρυ

Μια σταγόνα
αγάπη
Όσο ένα δάκρυ
σ' ένα ταξίδι
Αφήνει δρόμο όταν κυλά
στο πρόσωπο μου

Όσο ένας χτύπος της καρδιάς μου
Δυο λόγια αγάπης

Όσο ανάσα μία
ένα χάδι στα μαλλιά μου
Όσο μια αχτίδα αστραπής

Τα μάτια σου
να έβλεπαν τα δικά μου

Όσο κρατάει ένα όνειρο
ασπρόμαυρο
[...]

Στάθηκα μπροστά κοίταξα
πέρα μακριά
Τα χέρια μου άπλωσα
Έκανα όνειρα
Πως γέννησα φτερά
Για λίγο βρέθηκα
Μαζί σου αγκαλιά

Περπάτησα μαζί σου
πάνω στου ηλίου τις αχτίδες
Πέταξα μαζί σου
στ ανέμου τους δρόμους
Έσταξα την ψυχή μου
Δροσιά στο τριαντάφυλλο
της καρδιάς σου

Στο όνειρο σου
χάθηκα
Μίλησα με την αγάπη σου
χιλιάδες λέξεις

Δυο λέξεις μόνο
Πια θυμάμαι να σου πω
Η μια ψυχή μου
Και η άλλη σ αγαπώ ..
Μου λείπεις

Γιαννης Παππας

My white rose - Στ. Σπανουδακης

"...μόνο να σου πω καληνυχτα τελικα ηθελα..."

( Ανευ - Vennis Mak )
Ω αιωνια μου αγαπη - Vennis Mak

Ανταύγειες

Σαν άνεμος βουίζει καθώς τρέχει ο χρόνος
Και τα μαλλιά σου κυματίζουν και τυφλώνουν.
Κάποια παράσταση θα παίζεται εκεί ψηλά.
Με μάσκες και κύμβαλα ουρανομήκη
Μιλάνε οι θεοί που παρασταίνουνε σφαγές
Σε φωταψίες σκοτεινού φωτός.

Τη μουσική τους δεν μπορείς να την ακούσεις
Όμως κάποιες ανταύγειες την ώρα του έρωτα
Στο όνειρο
Σαν ξεψυχάς
Ή όταν φτιάχνεις είδωλα με το χρωστήρα
Μπορείς να δεις.

Μια μυρωδιά την ώρα που βραδιάζει
Ή άγγιγμα απατηλό στον ώμο
Η αλλαγή της θάλασσας καθώς αποτραβιέται
Από τα μάτια η σκόνη της ερήμου
Του άλλου οι σταλαγματιές μες στο δικό σου δάκρυ.
Όλα θυμίζουν το αόρατο μιας θαλπωρής
Που κάποτε ξεσπά και μας τυφλώνει.

Αλέξανδρος Ίσαρης

Οι γερανοί - Μ. Ζορμπαλα / Μιλτ. Πασχαλιδης

Να μου τη δώσεις πίσω

Το καλοκαίρι πέρασε με προσπάθειες για προσαρμογή.
Έξω χαμόγελα, μέσα τρόμος μην ικετέψω ξανά για το στόμα σου.
Συχνά φλυάρησα δίπλα σου και μετά περπάτησα ώρες
με το μεσημέρι να καίγεται στα μαλλιά μου
να χώνεται στα ρούχα μου και στην αναπνοή μου
βλέποντας τα πόδια μου να σαλεύουνε στα χώματα…

Δε μπορώ πια να ζήσω σαν άνθρωπος.
Για σένα η φωνή μου, για σένα η κίνησή μου,
για σένα αυτός ο πόνος που με ζαλίζει
να κυνηγάω τη μυρωδιά σου, να τρέμω τον ίσκιο σου.

Πήρες την ψυχή μου και τη χαντάκωσες.
Πρέπει να μου τη δώσεις πίσω.

Από τη συλλογή Δευτέρα πρωί (1966) της Θεοδώρας Ντάκου

Τα δειλινα - Β. Μοσχολιου

Και δε ζήτησα παρά μια μπάλα-άλλοθι για τα χτυπημένα μου γόνατα,
ένα χαρταετό,ένα μολύβι κι ένα μπλε μαθητικό τετράδιο,
γιατί από τότε ήξερα πως, 
όσα δεν μπορούσα να πω,
θα τα έφτιαχνα λέξεις στο χαρτί...

Ελενη Μαυρογονατου

Ονειρο το ' δα πως ... - Ψαρογιωργης

Αν δεις στον υπνο σου ερημια - 
 Μαριον Σιβα

Το συρτο του ανεμου

...Θάλασσα η σκέψη ποιός θα μπορέσει να τη μερώσει

σαν τον καημό μου για το χωριό μου που 'χει ερημώσει
Τούτο τον τόπο βοριάς τον δέρνει κι ήλιος τον τυραννεί
κι η μοναξιά του μες την καρδιά μας μαχαίρι και πονεί

.....................

Μιάν ανάσα είμ' από σένα
μιά κι απ' τον καθένα

Δ. Αποστολακης (Χαϊνηδες)

Το συρτο του ανεμου - Χαϊνηδες

Παράπλευρες Ιστορίες

Παράπλευρες ιστορίες,μονόδρομες επιθυμίες που καταλήγουν στο τίποτα και στα πάντα,ίσως γιατί άθελά μας υφίστανται οι πιο όμορφες  ιστορίες ή τραγωδίες…

Κόψε λίγη από τη νυχτιά σου
να ‘χω να σε ποθώ τα βράδια,
σε υπνώδεις αγναντεύσεις της αφής

θα ‘ρθω να ξαποστάσω
σ’ εσένα που θεϊκά υπήρξαν
τα καλέσματά σου
χωρίς να το θελήσεις.

(Γι’ αυτό σου λέγω)
οι ομορφότερες ιστορίες
άθελά μας υφίστανται.

Αναστασια Γκίτση

Οταν πονας - Λευτ. Μυτιληναιος

Ξερονήσι

Ανέμων ραπίσματα δέχεσαι∙
της φυγής σου την πρόθεση περισφίγγει το δίχτυ της μόνωσης
και τα πελάγη ορόσημα γύρω σου.

Μήτε φτερούγας σκιά στην πικρή σου γυμνότητα.
Οι ορίζοντες έχουν τυλίξει με τέφρα την αγέρινη παρουσία σου.
Απ' της τρικυμίας την ύπαρξη πέρα πολλά έχουν μείνει.

Προσδοκίες δεν κεντρίζουν τη σκέψη σου
απ' την πέτρα σου κάτω κοιμάται το αύριο, το χθες, το παρόν.
Δεν έχουν φράχτες ολόγυρά σου οι μνήμες.

Είναι απ' το θάνατο πικρότερο παγερή η σιωπή σου.
Το κύμα κι ο χρόνος στη ρίζα σου, ανειρήνευτο χάος.


Ανθος Πωγωνιτης
Από τη συλλογή Γραμμές σε καθρέφτη (1964)

Που πας ζωη μου - Στ. Μπικακης

Το ονειρο της πενταμορφης

Ασε με να βυθιστω στον κεχριμπαρενιο μου υπνο
το φεγγαρι γεμιζει τοσο γρηγορα
......................................................
Εζησα στην πιο βαθεια μου ερημια χωρις αγαπη
κανεις δεν καταλαβε ποτέ πόσο διψουσα
πόσο κρυωνα
πόσο φοβομουν μες το σκοταδι του κοσμου
Ασε με σ' αυτη τη μαυρη Πετρα
να γειρω στο χειλος του γκρεμου
ειναι αργα πια εχω χασει ολες τις ηλικιες της νιοτης
χρόνια παγωνω μεσα σ' αλιωτο χιονι
στην προσμονη
δεν μπορεις να μου φερεις πισω τις δροσερες ελπιδες μου
νυχτωνει
..
εξω απ' το χρονο
στην απεραντοσυνη του αιωνιου
δεν θα κομματιαζεται πια η σκεψη μου
πανω στα βραχια της τρελλας
κι η Απουσια δεν θα ειναι μια θαλασσα μαρμαρωμενη
................................................
Ασε με να φυγω μες τον υπνο μου
νυχτωνει
κανείς δεν εμεινε σ' αυτον τον ερειπωμενο Κυκλο

τέλειωσε η παρασταση  απο χρόνια
ο κυκλος κλεινει
μειναμε μόνοι εσυ κι εγω ν' αναζητουμε
εναν προορισμο χαμενο
                                          Ασε με να φυγω
                                          νυχτωνει

Ευα Μοδινου


Σταλιά σταλιά σε χανω - Λ. Μυτιληναιος

Τέλος Διαδρομής

Έρπει η σκέψη και η νύχτα ιδρώνει
σκοτώνει στο όνομά της προσδοκίες
και όνειρα… σκοτώνει ώρες εφιάλτες
και γελά,
για άλλη μια φορά προδοσία

Έρπει η σκέψη, σκιά που ψάχνει ρωγμή να κρυφτεί,
ρωγμή χωρίς υγρασία μα, δεν υπάρχει, δεν υπάρχει·
τι κι αν το τίποτα έχει κάτι από μένα
σαν θάνατο επικίνδυνο

Σκιά τη σκιά κυνηγά φως στο σκοτάδι, πού να είναι τα κεριά –
εκείνα του πριν που μοιάζει ασήμαντο, τόσο ξεχασμένο
Κάποτε βρήκα…
βρήκα ένα παιδί στην άκρη του δρόμου να μου απλώνει απελπισίας χαμόγελο·
βρήκα ένα κέρμα σκουριασμένο και το κλώτσησα – δεν κράτησα τίποτα, τίποτα·
βρήκα ένα δάκρυ στο μαξιλάρι μου και γύρισα πίσω στην αναζήτηση –
τίποτα δεν υπήρχε, μόνο δάκρυα

Τα φώτα σβηστά, και ο χρόνος μου φλερτάρει το μηδέν –
αγγίζει το μηδέν του με το μηδέν μου, ξανά

Κι έτσι ζω το τέλος
Θανάσιμη έλξη
Στο ξύπνημα της απόγνωσης λήξη ημερομηνίας,
κι ένα δάκρυ βουβό
σαν σιωπή που ουρλιάζει
Κωμωδία και δράμα σ’ένα βαλς της σιωπής

Θα’θελα να πω τόσα πολλά
Θα’θελα να γράψω λόγια μαχαίρια,
δεν φοβάμαι…
Σβησμένα κεριά είν’όλες οι λέξεις
και τα χείλη σφραγισμένα,
ξεπερνούν με τη σιωπή τα όρια,
δεν φοβάμαι…
Δεν γνωρίζει σύνορα τούτη η αντοχή
μόνο από πόνο ξέρει
και τον εφιάλτη που συνάντησε στους δαίδαλους του νου

Ακόμα μια στάση στην άκρη του δρόμου –
εκείνου που οδηγό έχει το χθες,
ακόμα μια μάχη με τους δείκτες του χρόνου
Τίποτα στο τώρα δεν έμεινε
στάχτη μονάχα που θέλω να σκορπήσει,
να μην υπάρχει ίχνος της κανένα

Ακόμα μια στάση μα θα είναι η τελευταία
έτσι απλά για τιμωρία
ένα τσιγάρο μόνη παρέα
κι ύστερα παύση… τελεία

Μανώλης Μεσσήνης

Refugee - Oi Va Voi

...γιατί μονάχα ὅταν τὰ χέρια μου σὲ χάνουν,ἡ πονεμένη φαντασία μου σὲ κερδίζει.

(Ντινος Χριστιανοπουλος: "Αναστολη")


Τα χερια του μισανοιξε - Ρενα Κουμιωτη

...ολα δικα μου ητανε. και δεν ειναι που τα ΄δωσα..., δεν ειναι που τα χαρισα.
ειναι που ξερω πως ...ακομα ...ολα δικα μου ειναι.

Παράπονό μου - Δ. Μητροπανος

ΛΕΙΠΕΙΣ

                                      Η λυπη
                                   Της λυπης
                                   Λειπεις
Στο νυχτερινο φως του Απριλιου
οι ακακιες διδασκαν την ορθογραφια της μοναξιας

Εκεινη καθισμενη
στο βορινο παγκακι της πλατειας
εκ γενετης ανορθογραφη
επεμενε να γραφει
με δυο εψιλον γιωτα
τη γενικη της λυπης.

Γ. ΤΟΛΙΑΣ
("Οτι αγγιξα κι οτι θυμαμαι", ποιηματα 1981-2011
εκδ. Γαβριηλιδης, Αθηνα 2011)

Eνα φυλλο μαραμενο - Στ. Κοκοτας

ΑΠΟΚΡΙΣΗ

Μην προσπαθεις να με πολεμησεις
δεν υπαρχει πια μαχη

Ερειπια μονο 
σκορπισμενα στη σκεψη μου

Αφησε με 
πισω να κοιταξω
μην κλεβεις 
λεξεις που μου ανηκουν

Πρεπει να απαντησω.

Γ. Τολιας
(Μωβ Σημαια, 1981)

Χασαμε ... - Ελπιδα

Στους ταξιδιωτες του Βορια ..... Αφιερωμενο

Είναι παλιό το λιμάνι

Είναι παλιό το λιμάνι, δεν μπορώ πια να περιμένω
ούτε το φίλο που έφυγε στο νησί με τα πεύκα,
ούτε το φίλο που έφυγε στο νησί με τα πλατάνια,
ούτε το φίλο που έφυγε για τ' ανοιχτά.

Χαϊδεύω τα σκουριασμένα κανόνια, χαϊδεύω τα κουπιά
να ζωντανέψει το κορμί μου και ν' αποφασίσει.
Τα καραβόπανα δίνουν μόνο τη μυρωδιά
του αλατιού της άλλης τρικυμίας.

Αν το θέλησα να μείνω μόνος, γύρεψα
τη μοναξιά, δε γύρεψα μια τέτοια απαντοχή,
το κομμάτιασμα της ψυχής μου στον ορίζοντα,
αυτές τις γραμμές, αυτά τα χρώματα, αυτή τη σιγή.

Τ' άστρα της νύχτας με γυρίζουν στην προσδοκία
του Οδυσσέα για τους νεκρούς μες στ' ασφοδίλια.
Μες στ' ασφοδίλια σαν αράξαμε εδώ πέρα θέλαμε να βρούμε
τη λαγκαδιά που είδε τον Άδωνι λαβωμένο.

Γ. Σεφερης

Ειναι παλιο το λιμανι - Πρωτοψάλτη/Λεττονος, Μουτσης

Ἀπὸ τό «ΤΡΙΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ»

Ἔφυγε ἡ ζωή μας ἢ ἔφυγαν πουλιὰ ἀπ' τὴν παλάμη τοῦ Θεοῦ;
Τράβηξαν τουφεκιὲς νὰ τὰ σκοτώσουν
Ἡ ζωή μας ἔγινε ὡραιότερη
Τόσο ποὺ μοιάζει μὲ ἄστρο ὅταν τὴν κοιτάξω
Καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὴν κατεβάσω στὸ γιαλὸ
καὶ νὰ τὴν κάμω πλοῖο
Ὢ περιστέρι τῆς ψυχῆς πήγαινε στὸ καλὸ
Πήγαινε τώρα μὲ τὸ μελτέμι
Καὶ φίλησέ μου ὅσα μαργαριτάρια συναντήσεις
Ἂν δὲν μὲ βλέπεις μὴ φοβᾶσαι θὰ γιορτάζω μαζί σου
Στὸ ταξίδι μας θὰ σηκώσουμε τὰ νερὰ τῆς θάλασσας
Νὰ εὐλογήσουν ὅ,τι ἀγαπήσαμε καὶ ὅ,τι δὲν ξεχνᾶμε πιὰ
[...]
Γιώργος Σαραντάρης

Το κύμα - Σωτηρία Λεονάρδου

Έλα καμιά φορά,

μετά τη δουλειά,

να με πάρεις και τρέχοντας να χτυπάμε κουδούνια αγνώστων κλέβοντας τσίχλες απ’ τα περίπτερα με τις γλώσσες στ’ αυτιά και τα υγρά να σκάνε στο παγκάκι,

στο φεγγάρι,

στο χώμα,

στο κύμα,

μέχρι να χαράξει ο κόσμος,

να μεγαλώσουμ’ απότομα

και να είμαστε τώρα.

Δημήτρης Τανούδης

Δεν ειμαι εγω - Β. Μοσχολιου

H φοβερη ωρα

Αυτό που θα ‘θελα εγώ δεν είναι να θυμάμαι
Είναι να κρεμαστώ να στηριχτώ να γραπωθώ
να αγκαλιαστώ
Να θρονιαστώ επάνω στις παλιές ώρες
Να τις λειώσω σχεδόν
Να τις ιππεύσω εγώ και εκείνες να με πηγαίνουν
Να ξαναταξιδέψω στο ταξίδι τους
Να τις βγάλω επιτέλους από κείνη την τσέπη
Όπου τις φυλάω στα σκοτεινά ταΐζοντάς τες ψίχουλα
Και να μου λένε πάντα αδιάκοπα
Ότι δεν θα φύγουν
Ότι είμαστε μαζί για πάντα
Ότι δεν θα μ’ αφήσουν μόνο
Και κυρίως από οίκτο να πουν
Ότι ποτέ δεν με απάτησαν
Ούτε θα με απατήσουν ποτέ
Ότι η ζωή ήταν αυτό.

Τομάς Σεγόβια

Σε χρονο ραγισμενο - Τ. Τσανακλιδου

O θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου

O θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου
αυτός ο θάνατος που μας συντροφεύει
απ' το πρωί ως το βράδυ, άγρυπνος,
κρυφός, σαν μια παλιά τύψη
ή μια παράλογη συνήθεια. Τα μάτια σου
θα 'ναι μια άδεια λέξη.
Κραυγή που έσβησε, σιωπή.
Έτσι τα βλέπεις κάθε πρωινό
όταν μονάχη σκύβεις
στον καθρέφτη. Ω, αγαπημένη ελπίδα,
αυτή τη μέρα θα μάθουμε και εμείς
πως είσαι η ζωή κι είσαι το τίποτα.


Για όλους ο θάνατος έχει ένα βλέμμα
O θάνατος θα 'ρθει και θα 'χει τα μάτια σου
Θα' ναι σαν ν' αφήνεις μια συνήθεια,
σαν ν' αντικρίζεις μέσα στον καθρέφτη
να αναδύεται ένα πρόσωπο νεκρό,
σαν ν' ακούς ένα κλεισμένο στόμα.
Θα κατέβουμε στην άβυσσο βουβοί.

Cesare Paveze

Το ταξιδι - Βασ. Γισδακης

Μια διάχυτη αίσθηση αηδίας και άδειου...

Γυρνάω έρημος στο νυχτωμένο δρόμο των ωρών μου
Καπνίζοντας την υποχθόνια λύπη αυτού του κόσμου

H λύπη μου είν'άγαλμα που δεν τσακίζεται
Η περηφάνεια μου είν'άγαλμα και δε λυγάει
Εγω είμ'άγαλμα
Κι απο το στόμα μου αναβλύζει ο καιρός.

Aντωνης Φωστιερης


Mε τα θλιμμενα ματια μου - Β. Μοσχολιου

ηταν πιο ευκολο
να με σκοτωσεις
με κροτο...


Ποιος φταιει - Δ. Μητροπανος

Προσοχή στο διάκενο

Δεν ζητώ άλλο, πέρα απ’ το να μπορούσα να ξαναγράψω απ’ την αρχή.

Δηλαδή, να μαθητεύσω πάλι. Να πάρω τα πρώτα-πρώτα υλικά, ανήξερη, περίεργη, γλυκοζαλισμένη και να στρογγυλέψω με το μολύβι τις γωνίες. Να φτιάξω φωνήεντα, να τραβήξω ευθείες, να σχηματίσω λέξεις. Πρωτόλειες. Ανείπωτες. Για μένα δηλαδή.
Γιατί για όλους τους άλλους, κοινές θα’ ναι. Αναμασημένες. Χυλός ξαναζεσταμένος σε χλιαρή φωτιά. Μα γω θα γράψω τώρα αλλιώς. Θα λέω. Θα νομίζω. Θα πιστεύω. Με λέξεις νιές. Σε χαρτιά αλάνες. Έτσι. Αραιά, με απλοχωριά μεγάλη• να’χει χωράφι μπρος να τρέχει το βλέμμα και το μυαλό. Ν’ απέχει πολύ το κάθε γράμμα απ’ το άλλο. Να ΄χει αναπνιά να αλωνίζει ο νους. Θέλω τα διαστήματα να υπάρχουν ανάμεσα στις γραμμές, στις καμπύλες, στα κοίλα και στα κυρτά, στα κακοφτιαγμένα και τ' αλφαδιασμένα• ναι, σ’ αυτά. 

Για τα διαστήματα άλλωστε εξασκείται το χέρι με το που πρωτοκάθεται στο θρανίο. Για τις αποστάσεις. Να τηρούνται λεν. Γιατί έτσι, μπορείς να δεις σωστά. Να κατανοήσεις. Από απόσταση. Εσύ. Αλλά κι οι λέξεις μεταξύ τους. Σε απόσταση.

Γραφές και οι άνθρωποι. Γράμματα. Λέξεις. Οι άνθρωποι. Οξείς, βραχείς, μονοσύλλαβοι, άτονοι, ασύμφωνοι, κτητικοί, με προθέσεις, με ανορθογραφίες. Κι η κατανόησή τους, από απόσταση. Ασφαλείας, ενίοτε.
Τραβώ γραμμή και κάνω βήματα πίσω. Να ΄χει άνεση η ματιά. Να δω ανθρώπους, να δω γράμματα.
Μηδέν, μου χασκογελάει η αριθμητική. Η ακάλεστη. Ούτε λέξεις με βάρος, ούτε μορφές με υπόσταση.

Δεν χωνεύονται πια οι καιροί. Όσο κι αν στρογγυλέψεις το βλέμμα. Όσο κι αν μαλακώσεις τα σύμφωνα. Άκαμπτοι, άγαρμποι καιροί, μες σε ευτελείς αποστάσεις.

Μιλάς για το χιλιοβιωμένο. Διαβάζεις ό,τι ήδη ξέρεις. Όπως και γράφεις βέβαια, ό,τι έχει ειπωθεί, εντός κι εκτός σου, πολλάκις.Μπαγιατέψαμε. Κι ό,τι φρέσκο κι ανατρεπτικό κυκλοφορεί μάλλον μόνο μες σε ζωές ιδιωτικές. Δε μοιράζεται.

Τον αστεροειδή Β612, εκείνον τον πλανήτη του μικρού πρίγκιπα, μπορώ να τον έχω; Ένας πλανήτης, ένα σπιτικό. Άριστα.
Γιατί πιο μοναχικό απ’ το άδειο πολύ, δεν υπάρχει.

Β612. Να ’χω και γω, τις αποστάσεις μου.

Kapetanissa

Σταυρο - ...λεξο

τις περιμαζεψα 

να μη κρυωνουν μονες

τις αγκαλιασα με προσοχη 

να μη σπασουν

τις νανουρισα 

για να σωπασουν το κλαμα

τις ακουμπησα ευλαβικα 

στο κρυφο ραφι του καρδιοφυλλου

κι ειπα: αυτο ηταν...

μα εκεινες ...αερικα

ξεφυγαν χοροπηδωντας

γελαστες κι αυθαδικες

διαμελιζοντας με

γνεφουν  αλλοφρονες

σερνοντας πισω τους

τα σωθικα μου

οι δυο σου ανειπωτες

...οι μαγισσες, ...οι λεξεις

Πανσεληνος ο ερωτας - Χ. Αλεξιου

Ποιος θα βρει ποιον...

Ποιος θα βρει ποιον...
Αδιαπραγματευτο. Τερμα οι τοιχοι...
Στεκομαι στις ωρες που δεν ειχα τιποτε αλλο
-απο χερια και ποδια-
.......
Καρδια μερικα γραμμαρια δυνατοτερη και δεκα εκατοστα ελπιδα.
Σα να λεμε λιγοτερη οργη, ηχοι που δεν ακους, μονο βλεπεις
αυτα τα κομματια που σκορπισαν -ξανα και ξανα-
........
Ποιος θα βρει ποιον...
Κατω απο χιονι... Κατω απο το μαξιλαρι πλαθω τη λεξη...
Εκ γενετης μεγαλειο μου... Ονομαζω ενα ενα τα δαχτυλα που θα σε
αγγιζουν... Ολο μου το φευγιο, ειτε ψυχης, ειτε κορμιου, σφιχτα στο πρωτο
μου φως... Προσευχη που σχιζεται στα βηματα μου.
Πεθανα εκατο φορες ... Στεκοταν εδω και παγωνε η διψα...
Πανω απο μας , μονο ουρανος...
Επειδη το αυριο θαναι μεγαλη μερα, ονειρο μεσα στο ονειρο,
-σε κρατω στη χουφτα μου- τ΄αστερια πια δε σβηνουν, η μπορα πια ξεσπαει!!!

Παρασυρομαι. Γυρναω πισω. Γυρναω πισω...
Ποτε μου δεν αφεθηκα τοσο
........
Θεε μου μην εκραγω μονάχα και χαθεις...
Vennis Mak




Θλιψη - Μ.Λιντα Μ.Χιωτης

Σκιες

Ο χρόνος ξερνούσε τις στιγμές
από τα ημερολόγια των ανθρώπων
και ένα υγρό πιο ρευστό από τα κύματα των ψυχών
απλώθηκε στον απέραντο χώρο,
και πεθαμένες ημέρες ταξίδευαν μέσα
στην τόση παραλυσία των ματιών 
μες στην ακινησία των πραγμάτων….

Και παράξενες αγαπημένες μορφές
ξεθωριασμένες από την εγκατάλειψη ,
άφηναν πάνω στην αιωνιότητα σταγόνες
από όλα τα χρώματα του ουρανού
και με υγρές μαχαιριές τα δάκρυα έγραφαν
τον πόνο πάνω σε όλα τα πρόσωπα ,
και εξουθενωμένα δευτερόλεπτα
ξεχρέωναν όλους τους έρωτες ,
όλους τους φόβους,όλες τις προσδοκίες…….

Και ο χρόνος συνεχώς χυνόταν αργά
πάνω στο σώμα σου 
και οι μέρες μισές ταξίδευαν ακέραιο το πόθο μου
για σένα .....

Δεν έχουν τόπο όμως ετούτες οι σκιές,
δεν ζούνε μες στο χρόνο,
δεν είναι παρά μόνο μια γλυκιά ψευδαίσθηση,
μια τρυφερή σταγόνα από αίμα,
και είναι ότι πια αναζητούν τα χείλη μου όχι το φιλί σου,
και γι’αυτό πέφτω τώρα δα στα γόνατα μου
και ουρλιάζοντας δυνατά
εκλιπαρώ τους αιώνιους θεούς
για να πεθάνεις…….

Πόσο σε μισώ ,πόσο ανώφελα σ’αγαπώ……


Β. Κουστουδας


Να με θυμασαι - Τ. Τσανακλιδου

Τα σκήπτρα της φωνής

Σ’ τα έλεγα όλα
-Μισού αιώνα αβέβαιος-

Κι ας λένε ότι δεν μίλαγα
Απλώς ανοιγόκλεινα τον αέρα στο στόμα μου
Μ΄ ένα σχεδόν αόρατο φόβο

Σου έλεγα
Για βουβά πλοία
Που ανοίγουν στη μνήμη μου
Τρύπες θάλασσας
Κόβοντας τον ίσκιο στα δύο

Σου έλεγα
Για κορμιά – αυλές νεκροταφείου
Που ξεροσταλιάζουν
Με ζωγραφισμένες θηλές
Στα ενδότερα του σαλονιού

Μ’ άρεσε
Να σωπαίνω τις λέξεις πάνω σου
Να κοιμούνται

Μ’ άρεσε
Να αρρωσταίνω από φυγή

Κι όμως
Ποτέ μου δεν έφυγα
Ποτέ δεν μίλησα

Κι ας σ’ τα έλεγα όλα

Σταύρος Σταυρόπουλος

Φωνες του αερα - Δ. Βουγιουκας

Το φαρμακείο

Από την κοιλιά της μάνας μου
με ακολουθεί
η ανίατη αρρώστια
του θανάτου.
Ανόητα εμπιστεύθηκα
και μάταια,
κομπογιαννίτικα γιατρικά,
έρωτες θαυματοποιούς
και σακχαρόπηκτες
του κόσμου υποσχέσεις
για ενός λεπτού αθανασία.
Η ζωή δεν είναι
παρά ένα άχρηστο φαρμακείο
που πουλάει παρηγοριά
επί πιστώσει.

Λίλιαν Μπουράνη

Ζωη πόσα μου δινεις - Ομηρου απογονοι

Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Ο λογος της σιωπης - Δ. Γαλανη, Κ. Βηττα

Στα κρυφα

Δεν ανασαινει η αγωνια
κυνηγημενη κρυφτηκε
στου νου τη φυλλωσιά
ονειρευεται την κραυγη -του "ποτέ"-
και θυμαται τη σιωπη -του "πάντα"-
Μεθυσμενη, αλλόφρονη
η τρελλη σκια
ξεφυσαει φωτιες, πληγες
όσο να πεσουν τα φυλλα...
να πεσουν...  να πεσουν...
να πεσουν μαραμενα...
ξερά... ... 


"Τ' ονειρο καμε φυλαχτο..."